6 คุมอารมณ์ไม่อยู่

ความเงียบงันที่น่าอึดอัดแผ่ซ่านไปทั่วห้องครัว เสียงหอบหายใจของใบเตยแผ่วเบาลงเรื่อยๆ ใบเตยยืนนิ่งค้าง แววตาที่เคยฉายความดื้อรั้นท้าทายดับวูบลงเหลือเพียงความว่างเปล่าราวกับหุ่นยนต์ที่ถูกถอดปลั๊ก เธอไม่แม้แต่จะปาดน้ำตาที่ไหลอาบแก้มทิ้ง

ใบเตยค่อยๆยื่นมือสั่นเทาไปหยิบช้อนขึ้นมาอีกครั้ง เธอเริ่มตักซุปเข้าปากช้าๆโดยไม่มีคำพูดใดๆออกมาสักคำเดียวแม้จะกลืนลงลำคอด้วยความยากลำบากเพราะก้อนสะอื้นที่จุกอยู่ในอก แต่เธอก็ทำตามคำสั่งของเขาอย่างเคร่งครัดและไร้ชีวิตชีวา

ไคเซอร์ยืนมองภาพนั้นด้วยความรู้สึกที่เปลี่ยนไปจากหน้ามือเป็นหลังมือ เมื่อครู่เขาแค่ต้องการจะกำราบความดื้อรั้น แต่เมื่อเห็นแววตาที่เลื่อนลอยและร่างกายที่สั่นสะท้านของเธอ ความโกรธเกรี้ยวในใจเขากลับถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกปั่นป่วนอย่างประหลาด

เขามองมือตัวเองที่เพิ่งใช้รั้งตัวเธอไว้ ความรู้สึกรุ่มร้อนและอ่อนนุ่มของริมฝีปากเธอยังคงติดอยู่ที่ประสาทสัมผัส มันไม่ใช่ความรู้สึกที่เกิดจากความสะใจอย่างที่เขาควรจะเป็น แต่มันคือความรู้สึกวูบโหวงในอกที่เขาสะบัดอย่างไรก็ไม่หลุด

“พอ...” ไคเซอร์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ต่ำลงและแหบพร่ากว่าปกติ

ใบเตยไม่ได้ยินหรืออาจจะเลือกที่จะไม่ฟัง เธอตั้งหน้าตั้งตาตักซุปคำถัดไปเข้าปากตามหน้าที่

“ฉันบอกให้พอ!” ไคเซอร์ตวาดเสียงดังจนใบเตยสะดุ้งสุดตัว ช้อนในมือร่วงหล่นลงกระทบจานเสียงดัง

เคร้ง!

เขาขยับถอยหลังออกมาทันทีราวกับถูกของร้อน ความกระวนกระวายใจเริ่มแสดงออกผ่านแววตาที่หลบเลี่ยงไปมองทางอื่น เขาขยี้ผมตัวเองอย่างหงุดหงิดพลางเดินวนไปมาในพื้นที่แคบๆของห้องครัว ความรู้สึกผิดที่เขาพยายามกดทับไว้กำลังตีตื้นขึ้นมาจนเขาเริ่มคุมอารมณ์ตัวเองไม่อยู่

“ฉันไม่ได้หมายความว่า...” เขาหยุดพูดพลางกวาดตามองร่างบางที่ยืนตัวสั่นอยู่ตรงหน้า ก่อนจะสบถออกมาเบาๆด้วยความรำคาญใจตัวเอง

“ไปซะ ไปให้พ้นหน้าฉัน ไปขึ้นห้องไปซะ!”

ใบเตยเดินเลี่ยงเขาไปอย่างเงียบเชียบโดยไม่แม้แต่จะปรายตามามองเขาเลยสักนิด

หลังจากที่ใบเตยเดินลับหายขึ้นไปชั้นบน ไคเซอร์ก็ยังคงยืนนิ่งอยู่ที่เดิม มือหนากำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ภาพแววตาที่ว่างเปล่าราวกับตุ๊กตาที่ไร้จิตวิญญาณของใบเตยเมื่อครู่ยังคงตามหลอกหลอนเขาอยู่ไม่จางหาย

เขาสะบัดหน้าแรงๆราวกับจะไล่ความคิดนั้นออกไป ก่อนจะเดินดุ่มๆไปที่ตู้เก็บไวน์ชั้นดีที่ตั้งตระหง่านอยู่มุมห้องครัว เขาคว้าขวดวิสกี้ราคาแพงออกมาแล้วรินใส่แก้วโดยไม่พึ่งพาน้ำแข็งหรือตัวผสมใดๆ

ไคเซอร์กระดกของเหลวสีอำพันเข้าปากรวดเดียวจนหมดแก้ว ความร้อนผ่าวไหลผ่านลำคอ แต่ก็ไม่ช่วยดับความรู้สึกกระวนกระวายที่สุมอยู่ในอกเลยแม้แต่น้อย

ทำไมต้องรู้สึกผิด? เขาถามตัวเองซ้ำๆในใจ ผู้หญิงคนนั้นก็แค่คนนอกที่เข้ามาขวางทางชีวิต เป็นแค่เมียในนามที่เขาควรจะจัดการอย่างไรก็ได้

ไคเซอร์ทรุดตัวนั่งลงบนเก้าอี้ที่ใบเตยเพิ่งนั่งเมื่อครู่ เขาวางแก้วเหล้าลงบนโต๊ะก่อนจะยกมือขึ้นกุมขมับ

ความทรงจำถึงสัมผัสเมื่อครู่ ความนุ่มนิ่มของริมฝีปากที่เขาบดเบียดลงไปอย่างป่าเถื่อนมันทำเอาลมหายใจเขาขัดจังหวะ เขาไม่เคยรู้สึกพ่ายแพ้ให้กับแรงอารมณ์ของตัวเองได้ถึงเพียงนี้

ไคเซอร์นั่งจมอยู่กับความคิดและแก้วเหล้าจนกระทั่งแสงสีเงินของดวงจันทร์ค่อยๆเลือนหายไปแทนที่ด้วยแสงสีทองอ่อนๆของรุ่งอรุณที่ลอดผ่านบานหน้าต่างเข้ามา

เช้าวันรุ่งขึ้น

ไคเซอร์เพิ่งรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาด้วยความมึนงงจากฤทธิ์แอลกอฮอล์ เขายกมือกุมขมับที่ยังคงปวดหนึบ พยายามรวบรวมสติที่กระจัดกระจายเมื่อคืนนี้

เขาลุกขึ้นเดินสำรวจไปทั่วชั้นล่าง ทั้งห้องนั่งเล่นและห้องครัว แต่กลับไร้วี่แววของหญิงสาว

“ใบเตย?” เขาเอ่ยเรียกชื่อเธอเป็นครั้งแรกด้วยน้ำเสียงที่ไม่ได้เต็มไปด้วยความเกรี้ยวกราด แต่มีความร้อนรนซ่อนอยู่ลึกๆ

“วันนี้คุณใบเตยยังไม่ลงมาเหรอครับ” ไคเซอร์ถามป้าแม่บ้านที่กำลังจัดเตรียมอาหารอยู่ที่โต๊ะรับประทานอาหาร เสียงของเขาแหบพร่าและดูหงุดหงิดโดยไม่ตั้งใจ

แม่บ้านชะงักฝีเท้าเล็กน้อยก่อนจะหันมาตอบด้วยความนอบน้อม

“ดิฉันก็ยังไม่เห็นคุณใบเตยลงมาเลยค่ะคุณไคเซอร์ ตั้งแต่เช้ามืดจนป่านนี้ ป้ายังไม่เห็นเธอเลยค่ะ”

หัวใจของไคเซอร์กระตุกวูบ ความรู้สึกหงุดหงิดที่เคยมีเปลี่ยนเป็นความร้อนรนอย่างประหลาด ความทรงจำเมื่อคืนย้อนกลับมาฉายซ้ำ ภาพที่เขากระทำกับเธออย่างรุนแรงและแววตาที่ว่างเปล่าของเธอในตอนสุดท้ายทำให้เขาเริ่มอยู่ไม่ติด

“ฉันขึ้นไปดูเอง” ไคเซอร์ไม่รอช้า เขาตัดสินใจก้าวเดินขึ้นบันไดตรงไปยังห้องนอนของใบเตยทันที

เขาเคาะประตูห้องสองสามครั้งแต่ก็ไม่มีเสียงตอบรับ เขาจึงตัดสินใจเปิดประตูเข้าไปโดยไม่รอให้คนข้างในอนุญาต

ใบเตยยังคงนอนนิ่งอยู่ใต้ผ้าห่มหนา เส้นผมยุ่งเหยิงปรกลงมาปิดบังใบหน้าซีกหนึ่งที่ซีดเซียว

ไคเซอร์ยืนกอดอกอยู่ที่ปลายเตียงครู่หนึ่ง เขาไม่ได้ตะคอก ไม่ได้ส่งเสียงดัง แต่ความนิ่งเฉยของเขานั่นแหละที่ดูน่าเกรงขามกว่าการอาละวาด

“แม่บ้านรายงานว่าเธอไม่ได้ลงไปทานมื้อเช้า ถ้าเธอคิดจะประท้วงด้วยการอดอาหาร ฉันบอกไว้ตรงนี้เลยว่ามันเสียเวลาเปล่า” เขาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าเย็นชาจนบาดลึก

ใบเตยขยับตัวเล็กน้อย เธอค่อยๆปรือตาขึ้นอย่างยากลำบาก ความรู้สึกปวดหัวตุบๆราวกับมีใครเอาค้อนมาทุบขมับทำให้เธอต้องนิ่วหน้า เธอพยายามจะเอ่ยตอบ แต่ลำคอกลับแห้งผากจนเปล่งเสียงออกมาได้เพียงเสียงครางแผ่วเบา

ไคเซอร์เลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง มองท่าทางนั้นด้วยสายตาที่ยังคงเคลือบแคลง

“หรือว่าการถูกฉันสั่งสอนเมื่อคืน มันทำให้เธอเพลียจนลุกไม่ไหวขนาดนั้นเลยหรือไง”

เขาก้าวเข้าไปใกล้เตียงมากขึ้น กลิ่นวิสกี้จางๆจากตัวเขาโชยไปแตะจมูกของใบเตย

“ตอบฉันมาใบเตย ทำไมถึงไม่ลงไปกินข้าว”