5 ทำโทษ

ใบเตยฝืนตักซุปเข้าปากเพียงไม่กี่คำ แม้ความร้อนของมันจะช่วยให้ท้องไส้ที่ว่างเปล่ารู้สึกดีขึ้นบ้าง แต่ความอึดอัดที่แผ่ซ่านอยู่ในบรรยากาศกลับทำให้เธอกลืนไม่ลง

เธอวางช้อนลงกับจานเซรามิกเบาๆก่อนจะพยุงร่างที่ยังคงอ่อนเพลียลุกขึ้นจากเก้าอี้

“ใบเตยทานพอแล้วค่ะ ขอบคุณสำหรับซุปนะคะ” เธอเอ่ยเสียงเรียบโดยไม่กล้าสบตาชายหนุ่มที่ยืนพิงเคาน์เตอร์อยู่ใกล้ๆ หวังเพียงจะเดินผ่านเขาไปเพื่อกลับขึ้นห้องนอน

ทว่าเพียงแค่ก้าวขาออกไป กลิ่นน้ำหอมเย็นๆอันเป็นเอกลักษณ์ของเขาก็ขยับเข้ามาขวางหน้า ใบเตยชะงักค้างทันทีเมื่อเห็นร่างสูงก้าวมาดักหน้าเธอไว้ในระยะประชิด

“จะไปไหน” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยถาม นัยน์ตาคมกริบกวาดมองถ้วยซุปที่พร่องไปเพียงเล็กน้อย

“ไหนบอกว่าหิวจนเกือบตาย สภาพที่เห็นตอนนี้มันคืออะไร”

ใบเตยขมวดคิ้วเล็กน้อย พยายามเบี่ยงตัวหลบแต่เขาก็ยังขยับตามมาขวางไว้อย่างตั้งใจ

“ใบเตยอิ่มแล้วค่ะ อีกอย่างการกินอาหารต่อหน้าคุณมันไม่ได้ทำให้ใบเตยรู้สึกเจริญอาหารขึ้นมาเลย”

“หึ” ไคเซอร์แค่นหัวเราะในลำคอ แววตาของเขาดูขุ่นมัวและแฝงไปด้วยความไม่พอใจที่เห็นท่าทีดื้อดึงของเธอ

“ปากดีนักนะ ยิ่งฉันใจดีด้วยยิ่งได้ใจใหญ่”

เขาขยับเข้ามาใกล้จนใบเตยต้องถอยหลังไปจนแผ่นหลังชิดกับขอบเคาน์เตอร์ครัว ไคเซอร์วางมือข้างหนึ่งลงบนเคาน์เตอร์ขนาบข้างตัวเธอไว้ กักขังเธอไว้ในวงแขนอย่างจงใจ

“ฉันไม่ได้ใจดี ฉันแค่ไม่ชอบเสียเวลามาจัดการกับคนที่ไม่รู้จักดูแลตัวเอง ถ้าเธอไม่กินให้หมดถ้วยนั้นตอนนี้ ฉันจะเปลี่ยนใจจากการสั่งสอน เป็นการป้อนให้เธอทานเองถึงปาก แล้วถึงตอนนั้นอย่ามาหาว่าฉันรังแกก็แล้วกัน” เขาโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนเธอสัมผัสได้ถึงลมหายใจร้อนๆ

สายตาที่จ้องมองมานั้นดุดันและเอาจริงเอาจัง จนใบเตยรู้ดีว่านี่ไม่ใช่คำขู่ธรรมดาๆ เธอทำได้เพียงเม้มปากแน่น หัวใจเต้นแรงด้วยความรู้สึกที่ผสมปนเปกัน ทั้งความกลัว ความกดดันและความสับสนต่อท่าทีที่เอาแน่เอานอนไม่ได้ของเขาในคืนนี้

ใบเตยเงยหน้าขึ้นสบสายตาคมกริบของเขาอย่างไม่ยอมแพ้ แม้ลมหายใจของเขาจะอยู่ใกล้จนเธอรู้สึกถึงความกดดันที่แผ่ซ่านออกมา เธอตัดสินใจเลือกทั้งสองทางในคราวเดียว ทั้งโต้กลับและท้าทายในเวลาเดียวกัน

“ทำไมต้องบังคับกันขนาดนี้คะ ในเมื่อคุณก็ไม่ได้สนใจชีวิตใบเตยอยู่แล้ว จะให้ใบเตยตายหรือมีชีวิตอยู่ต่อ คุณก็แค่รอให้ครบสามปีตามพินัยกรรมเท่านั้นไม่ใช่เหรอคะ” เธอถามเสียงสั่นแต่หนักแน่น

“…” ไคเซอร์ชะงักไปเล็กน้อย คิ้วเข้มขมวดเข้าหากัน แววตาของเขาดูวูบไหวราวกับถูกคำถามของเธอกระแทกเข้าที่จุดสำคัญ แต่เขาก็ยังคงท่าทีเผด็จการไว้ไม่เสื่อมคลาย

“และถ้าคุณจะบอกว่าที่ทำแบบนี้เพราะห่วง...” ใบเตยเว้นวรรค ดวงตากลมโตฉายแววท้าทาย

“ใบเตยก็บอกตรงนี้เลยว่า กินไม่ลงค่ะ ต่อให้คุณจะขู่ว่าจะป้อนเอง ใบเตยก็ไม่มีแรงจะกลืนอะไรลงไปแล้ว ถ้ายังต้องทนยืนอยู่ใต้ความกดดันของคุณแบบนี้”

ความเงียบปกคลุมห้องครัวขึ้นมาทันที ไคเซอร์จ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอราวกับกำลังชั่งใจ เขาไม่คิดว่าภรรยาที่ดูอ่อนแอคนนี้จะมีแรงสวนกลับเขาได้ขนาดนี้

แทนที่จะโกรธจนระเบิดอารมณ์ออกมาอย่างที่เธอคาด ไคเซอร์กลับแค่นยิ้มที่มุมปาก มือข้างที่ค้ำเคาน์เตอร์ขยับมาเชยคางเธอขึ้นเบาๆ แต่แววตากลับเย็นเยือกอย่างน่ากลัว

“อยากลองดีนักใช่ไหม?” เขากระซิบเสียงพร่า

“ได้...ในเมื่อบอกว่ากินไม่ลงเพราะความกดดัน งั้นฉันจะเปลี่ยนบรรยากาศให้”

เขาก้าวถอยหลังออกไปหนึ่งก้าว แต่สายตายังคงจับจ้องไม่วางตาก่อนจะคว้าช้อนขึ้นมาแล้วตักซุปขึ้นจ่อที่ริมฝีปากของเธอ

“ถ้างั้นก็พิสูจน์ให้ดูหน่อยว่าเธอไม่มีแรงจะกลืน หรือแค่ดื้อจนอยากจะลองดีกับฉัน”

เขาไม่ได้พูดเล่น เขาจ่อช้อนรอไว้ตรงนั้น นัยน์ตาของเขาเป็นเชิงบังคับว่า ถ้าเธอไม่เปิดปาก เขาก็จะทำมากกว่าแค่ป้อน

ใบเตยเบี่ยงหน้าหนีทันที ความรู้สึกอึดอัดที่พลุ่งพล่านทำให้เธอกล้าที่จะขัดคำสั่งเขา

“ใบเตยบอกแล้วไงคะว่าไม่...”

หมับ

คำพูดของเธอขาดห้วงเมื่อมือหนาของไคเซอร์พุ่งเข้ายึดกรอบหน้าของเธอไว้แน่นด้วยความเร็วที่เหนือกว่า เขาบังคับให้เธอหันกลับมาเผชิญหน้ากับเขาอีกครั้ง แรงบีบที่คางนั้นไม่ได้รุนแรงจนบาดเจ็บ แต่มันหนักแน่นและเด็ดขาดจนใบเตยไม่มีทางขัดขืนได้

“ฉันบอกให้ กิน ไม่ได้บอกให้เธอมาทำตัวเป็นนางเอกหนังน้ำเน่า” เสียงทุ้มคำรามต่ำ ดวงตาคมกริบของเขาวาวโรจน์ด้วยความโกรธที่ถูกท้าทายซ้ำแล้วซ้ำเล่า

เขาไม่รอช้า แทนที่จะป้อนเธอด้วยความนุ่มนวล เขาจัดการตักซุปขึ้นมาแล้วโน้มใบหน้าลงมาหาเธออย่างรวดเร็ว กลิ่นอายความเป็นชายปะทะเข้ากับใบหน้าของใบเตยอย่างจัง เขาไม่ได้จะป้อนเธอด้วยช้อน แต่เขากำลังจะใช้วิธีของเขาเพื่อบีบบังคับให้เธอรับมันเข้าไป

“ในเมื่อเธอบอกว่าไม่อยากกินต่อหน้าฉัน...” เขากระซิบชิดริมฝีปากเธอ

“งั้นฉันจะทำให้เธอไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากต้องกลืนมันลงไปเอง”

เขากดจูบหนักหน่วงลงบนริมฝีปากของเธอ ไม่ใช่การจูบที่อ่อนหวาน แต่เป็นการจูบที่ดุดันและเอาแต่ใจเพื่อแทรกแซงทุกคำปฏิเสธ ใบเตยเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ร่างกายสั่นสะท้านพยายามขัดขืน แต่ไคเซอร์กลับกักขังเธอไว้ในวงแขนที่แน่นหนา เขาต้อนเธอจนมุมจนไม่มีทางหนี

“อื้อ…”

ใบเตยรู้สึกได้ถึงสัมผัสเย็นเยียบของซุปที่เขาส่งผ่านเข้ามาทางริมฝีปาก มันเป็นทั้งความอัปยศและความหวามไหวที่ปนเปกันจนน่าสับสน เธอพยายามเบี่ยงหน้าหนี แต่ยิ่งขยับเขาก็ยิ่งบดเบียดริมฝีปากลงมาหนักขึ้นราวกับจะทำโทษที่เธอริอ่านท้าทายอำนาจของเขา

เมื่อเขาผละออกมา แววตาของไคเซอร์ยังคงคุกรุ่นไปด้วยแรงอารมณ์ เขามองหญิงสาวที่หอบหายใจรวยรินด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา

“ทีนี้...” เขาเอ่ยเสียงพร่า

“จะกินเองดีๆ หรือต้องให้ฉันใช้วิธีเดิมอีกรอบ?”

“…” ใบเตยตัวสั่นเทา ไม่ใช่แค่เพราะความหิว แต่น้ำตาแห่งความเสียใจและอับอายที่ไหลออกมาจากดวงตาคู่สวยนั้นกำลังทำให้บรรยากาศในครัวที่ควรจะเงียบสงบกลายเป็นสนามรบทางอารมณ์ที่รุนแรงกว่าเดิม