ตอนที่ 5 หยาดหมึกบนรอยแผล

ความเงียบสงบภายในบ้านหลังเล็กในคืนวันเพ็ญค่อยๆ ผ่านพ้นไป พร้อมกับการเริ่มต้นของฤดูกาลใหม่ที่พัดพาเอาความจริงอันแสนเหนื่อยล้ากลับมาสู่ชีวิตประจำวันอีกครั้ง แม้ว่าอาการของธงชัยจะเริ่มทรงตัวจากการฟอกไตอย่างสม่ำเสมอ และใบหน้าที่เคยบวมฉุจะค่อยๆ ลดลงจนเริ่มเห็นเค้าความหล่อเหลาและสุขุมอย่างที่เขาเคยเป็น ทว่าสิ่งหนึ่งที่ปฏิเสธไม่ได้เลยในโลกแห่งความเป็นจริงก็คือ “ค่าใช้จ่าย” ที่หมุนเวียนเข้ามาในแต่ละเดือนราวกับสายน้ำที่ไม่มีวันหยุดไหล ค่าบำบัดรักษา ค่าเดินทางไปโรงพยาบาลประจำจังหวัด ค่ายาเฉพาะโรค และค่าอาหารการกินที่ต้องพิถีพิถันเป็นพิเศษสำหรับผู้ป่วยโรคไตวายเรื้อรัง ทั้งหมดนี้ล้วนเป็นน้ำหนักที่กดทับลงบนบ่าของอริญรดา หญิงสาววัย 35 ปีผู้เคยผ่านความตายมาแล้ว

ในฐานะของ “กวีเก้านิ้ว” เธอรู้ดีว่าเธอไม่มีเวลาให้ฟูมฟายหรือท้อถอย บาดแผลทางใจในอดีตจากการต่อสู้กับโรคไบโพลาร์และการทำร้ายตัวเองถึง 9 ครั้ง สอนให้เธอรู้ว่า ความกลัวไม่ได้ช่วยให้อิ่มท้อง และความสิ้นหวังไม่เคยจ่ายค่าหมอได้ หญิงสาวเลือกที่จะตื่นแต่เช้าตรู่ในทุกๆ วัน หลังจากช่วยคุณแม่ธนาวดีเตรียมน้ำอุ่นและอาหารรสจืดสนิทที่มีส่วนผสมของโซเดียมต่ำที่สุดให้ธงชัยเรียบร้อยแล้ว เธอจะจัดการพาตัวเองมานั่งประจำที่อยู่ที่โต๊ะทำงานตัวเล็กๆ มุมห้อง นั่งลงหน้าหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่เปิดทิ้งไว้ พร้อมกับสมุดบันทึกเล่มหนาที่เต็มไปด้วยรอยขีดเขียน

เธอเริ่มลงมือพิมพ์ตัวอักษรลงบนโลกออนไลน์อย่างจริงจัง ไม่ใช่เพียงเพื่อระบายความรู้สึกเหมือนในอดีต แต่คราวนี้เธอต้องการเปลี่ยน “ประสบการณ์ความเจ็บปวด” ให้กลายเป็นเครื่องมือทำมาหากินเพื่อต่อลมหายใจให้แก่สามีสุดที่รัก อริญรดาเริ่มเขียนบทความชุดใหม่ในนามปากกาของเธอ โดยใช้ชื่อซีรีส์ว่า “บันทึกจากข้างเตียงฟอกไต: เมื่อรักแท้ต้องช่วยกันแบกรับ” เธอถ่ายทอดทุกความรู้สึกอย่างละเอียดลออ ตั้งแต่วินาทีที่เห็นสามีล้มลงพับไปต่อหน้าต่อตา ความตื่นตระหนกที่หน้าประตูห้องฉุกเฉิน ความเจ็บปวดลึกๆ ยามที่เห็นสามีต้องทนทรมานกับการเจาะเส้นเลือดเพื่อฟอกไต และที่สำคัญที่สุดคือ ความรู้และเทคนิคในการดูแลเรื่องอาหารการกิน การชั่งตวงน้ำ และการควบคุมอารมณ์ของผู้ป่วย

นิ้วมือทั้งสิบของเธอขยับเคาะบนแป้นพิมพ์อย่างรวดเร็วและต่อเนื่อง เสียงคลิกๆ ของคีย์บอร์ดดังก้องในห้องทำงานที่เงียบเชียบ ราวกับเสียงฝีเท้าของนักรบที่กำลังวิ่งเข้าสู่สนามรบแห่งโชคชะตา หยาดเหงื่อเม็ดเล็กๆ ผุดขึ้นตามไรผมของเธอ แม้ว่าอากาศในห้องจะเย็นสบายจากลมธรรมชาติที่พัดผ่านหน้าต่างเข้ามาก็ตาม ในบางครั้งที่ความทรงจำอันเจ็บปวดแล่นเข้ามาจู่โจม หัวใจของเธอจะเต้นรัวเร็วจนเกือบจะเข้าสู่สภาวะตื่นตระหนกแบบที่เคยเป็นในอดีต แต่ในวันนี้ เธอมีเกราะป้องกันใจที่แข็งแกร่งกว่าเดิม หญิงสาวจะหยุดมือชั่วครู่ หลับตาลง แล้วสูดลมหายใจเข้าลึกๆ นึกถึงภาพรอยยิ้มของธงชัยที่เพิ่งส่งให้เธอเมื่อเช้า และภาพของคุณแม่ธนาวดีที่กำลังง่วนอยู่กับการซักผ้าอ้อมและเสื้อผ้าอยู่ในครัว พลังใจเหล่านั้นช่วยขับไล่ความกลัวให้สลายไปในพริบตา

“อริญ... พักทานน้ำก่อนไหมลูก เขียนติดต่อกันมาหลายชั่วโมงแล้วนะ” เสียงแหบพร่าแต่อบอุ่นของคุณแม่ธนาวดีดังขึ้นพร้อมกับจานผลไม้ชิ้นเล็กๆ ที่ถูกวางลงข้างคอมพิวเตอร์ คุณแม่ในวัย 61 ปีมองลูกสาวด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความห่วงใยและภาคภูมิใจ แม่เห็นเม็ดเหงื่อและความเหนื่อยล้าในแววตาของลูก แต่แม่ก็เห็นความมุ่งมั่นที่ไม่มีวันดับมอดอยู่ภายในนั้นด้วยเช่นกัน

อริญรดาเงยหน้าขึ้น ยิ้มให้แม่ด้วยความสดใสเพื่อไม่ให้คนเป็นแม่ต้องพลอยกังวลไปด้วย “อริญไหวค่ะแม่ ตอนนี้ยอดคนอ่านและคนแชร์บทความเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ เลยค่ะ มีสำนักพิมพ์ติดต่อเข้ามาถามถึงความเป็นไปได้ที่จะรวมเล่มด้วยนะคะ ถ้าเราทำสำเร็จ เราจะมีเงินก้อนมาสำรองไว้เป็นค่ารักษาของพี่ธงชัยเพิ่มขึ้นอีกค่ะ” เธอกุมมืออันเหี่ยวย่นของแม่ไว้แน่น ความอบอุ่นจากมือของแม่ส่งผ่านเข้ามาในหัวใจ เพิ่มกำลังไฟให้เธอพร้อมจะสู้ต่อในชั่วโมงถัดไป

งานเขียนของกวีเก้านิ้วเริ่มทำหน้าที่ของมันอย่างทรงพลัง ตัวอักษรที่กลั่นมาจากหยาดน้ำตาและเรื่องจริงที่ไม่แต่งแต้มสีสันจนเกินงาม ได้เข้าไปทัชใจของผู้คนนับแสนในโลกโซเชียล มีผู้ป่วยโรคไตจำนวนมากและญาติๆ ที่ต้องทนทุกข์อยู่กับความสิ้นหวังพากันเข้ามาคอมเมนต์และแชร์เรื่องราวของเธอ หลายคนบอกว่างานเขียนของเธอคือแสงสว่างที่ทำให้พวกเขายากที่จะยอมแพ้ บางคนถึงกับส่งข้อความส่วนตัวมาขอบคุณที่เธอช่วยแนะแนวทางการทำอาหารรสจืดที่ไม่น่าเบื่อ ทำให้ผู้ป่วยมีรอยยิ้มขึ้นมาได้ ยอดเงินสนับสนุนจากการโดเนทและค่าลิขสิทธิ์บทความออนไลน์เริ่มหลั่งไหลเข้ามาทีละเล็กทีละน้อย แม้จะยังไม่มากมายมหาศาล แต่มันก็เพียงพอที่จะทำให้ครอบครัวเล็กๆ นี้ไม่ต้องอยู่อย่างหวาดผวาเมื่อถึงกำหนดวันนัดชำระค่าพยาบาลในแต่ละรอบ

ตกเย็นวันนั้น หลังจากที่อริญรดาส่งงานเสร็จสิ้นไปอีกหนึ่งบทความ เธอเดินเข้าไปในห้องนอนเพื่อตรวจดูอาการของธงชัย ชายหนุ่มกำลังนอนพักผ่อนอยู่บนเตียง ใบหน้าของเขามีเลือดฝาดขึ้นมาบ้างแล้ว เมื่อได้ยินเสียงเปิดประตู ธงชัยค่อยๆ ลืมตาขึ้นและส่งยิ้มอ่อนโยนมาให้ภรรยา เขายื่นมือออกมากุมมือของเธอเอาไว้ บีบเบาๆ ด้วยแรงทั้งหมดที่มี

“พี่ได้ยินเสียงอริญพิมพ์งานทั้งวันเลย... เหนื่อยไหมครับคนดี ของขวัญที่ฟ้าประทานมาให้พี่คนนี้ ต้องมาลำบากเพราะพี่แท้ๆ เลย” น้ำเสียงของเขายังคงมีความรู้สึกผิดปนเปอยู่ลึกๆ ซึ่งเป็นธรรมดาของผู้ชายที่เป็นเสาหลักของบ้าน แต่กลับต้องมากลายเป็นผู้รับการดูแลแทน

อริญรดานั่งลงข้างๆ เอนกายซบลงที่อกกว้างของเขาเบาๆ หลีกเลี่ยงไม่ให้กระทบกระเทือนสายฟอกไตที่แขนของเขา “ไม่เหนื่อยเลยค่ะพี่ธงชัย ตอนอริญป่วยหนักเจียนตาย พี่ก็ไม่เคยบ่นว่าเหนื่อยที่จะดูแลอริญเลยสักคำ ตอนนี้หน้าที่ของอริญคือการดูแลพี่ และการเขียนหนังสือก็คืออาวุธของอริญ เราจะใช้หยาดหมึกพวกนี้แหละค่ะ พังทลายกำแพงโรคภัยไข้เจ็บไปด้วยกัน พี่ห้ามคิดมากนะ รู้ไหมว่าตอนนี้งานเขียนของอริญช่วยคนได้ตั้งมากมาย พี่คือแรงบันดาลใจของอริญนะคะ”

ธงชัยไม่ตอบอะไรนอกจากกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้น น้ำตาแห่งความซาบซึ้งใจไหลซึมออกมาจากหางตาของเขา ความรักของทั้งคู่ในเวลานี้ไม่ใช่แค่เรื่องความพึงพอใจในรูปร่างหน้าตาหรือความสมบูรณ์แบบอีกต่อไปแล้ว แต่มันคือการหลอมรวมจิตวิญญาณสองดวงเข้าด้วยกันเพื่อต่อสู้กับมรสุมชีวิตอย่างไม่คิดจะปล่อยมือ หยาดหมึกที่อริญรดาแต่งแต้มลงบนหน้ากระดาษในทุกๆ วัน จึงไม่ใช่แค่เรื่องราวของความทุกข์ทรมาน แต่รอยแผลเหล่านั้นกำลังถูกแปรเปลี่ยนเป็นพลังใจอันยิ่งใหญ่ที่พร้อมจะขับเคลื่อนชีวิตคู่ของพวกเขาให้ก้าวผ่านค่ำคืนที่มืดมิดที่สุดไปสู่วันใหม่ที่กำลังจะมาถึงอย่างมั่นคงและเปี่ยมด้วยความหวัง