ตอนที่ 6 แสงไฟที่ปลายเตียง

กลางดึกคืนหนึ่งในขณะที่พายุฝนหลงฤดูพัดกระหน่ำจนเสียงเม็ดฝนกระทบหลังคาสังกะสีเก่าดังก้องไปทั่วบริเวณ บ้านหลังเล็กยังคงเปิดแสงไฟสีส้มสลัวดวงเล็กๆ ไว้ที่ปลายเตียงของธงชัย อริญรดาลืมตาตื่นขึ้นมากลางดึกด้วยสัญชาตญาณความห่วงใย เธอขยับตัวลุกขึ้นนั่งอย่างแผ่วเบาเพื่อไม่ให้สามีที่กำลังหลับสนิทต้องสะดุ้งตื่น หญิงสาวเอื้อมมือไปแตะที่หน้าผากและลำคอของธงชัยเพื่อเช็กอุณหภูมิร่างกาย เมื่อพบว่าไม่มีไข้และจังหวะการหายใจของเขายังคงสม่ำเสมอ ความวิตกกังวลในใจที่มักจะเกิดขึ้นทุกครั้งในยามค่ำคืนก็ค่อยๆ ทุเลาลง

เธอมองดูสายสวนสำหรับฟอกเลือดที่ถูกฝังไว้ใต้ผิวหนังบริเวณทรวงอกของธงชัย รอยแผลและท่อพลาสติกเหล่านั้นย้ำเตือนให้รู้ว่า ชายหนุ่มผู้เคยแข็งแกร่งดั่งภูผาในวันวาน บัดนี้ต้องพึ่งพาเครื่องไตเทียมในการประคับประคองชีวิต อริญรดาลุกจากเตียงและเดินอย่างเงียบเชียบออกมายังโถงกลางบ้าน เธอนั่งลงที่โต๊ะทำงานตัวเดิม แสงสว่างจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ส่องกระทบใบหน้าซูบซีดแต่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่น วันนี้ยอดผู้ติดตามเพจ “กวีเก้านิ้ว” เพิ่มขึ้นจนเกือบทะลุหลักแสนแล้ว ข้อความแจ้งเตือนหลังบ้านกระพริบไม่หยุด มีทั้งคำนิยม คำขอบคุณ และคำถามจากญาติผู้ป่วยโรคไตที่ส่งมาขอคำปรึกษาอย่างต่อเนื่อง

เธอเริ่มใช้นิ้วเรียวเคาะแป้นพิมพ์เพื่อตอบกลับข้อความเหล่านั้นทีละคนอย่างใส่ใจ สำหรับอริญรดาแล้ว คนเหล่านี้ไม่ใช่แค่คนแปลกหน้าบนโลกออนไลน์ แต่พวกเขาคือเพื่อนร่วมชะตากรรมที่กำลังแหวกว่ายอยู่ในทะเลแห่งความทุกข์เช่นเดียวกับเธอ เธอแชร์สูตรอาหารรสจืดที่ไม่ไร้ชีวิตชีวา เช่น การใช้รากผักชี กระเทียม และพริกไทยเพื่อเพิ่มความหอมทดแทนรสเค็มจากน้ำปลา หรือการคำนวณปริมาณน้ำดื่มในแต่ละวันเพื่อไม่ให้ผู้ป่วยเกิดภาวะน้ำท่วมปอดอันตราย

“ขอบคุณกวีเก้านิ้วมากนะคะ สำนักพิมพ์ของเราสนใจที่จะนำเอาบันทึกชุดนี้ไปตีพิมพ์เป็นเล่มอย่างจริงจัง ทางเรายินดีจะจ่ายเงินค่าลิขสิทธิ์ล่วงหน้า (Advance) ให้ก่อนก้อนหนึ่งเพื่อให้คุณอริญรดานำไปใช้เป็นค่ารักษาพยาบาลของคุณธงชัยค่ะ”

ข้อความจากบรรณาธิการบริหารของสำนักพิมพ์ชื่อดังแห่งหนึ่งที่ส่งเข้ามาทำให้อริญรดาถึงกับกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ เธอรีบยกมือขึ้นปิดปากเพื่อไม่ให้เสียงสะอื้นเล็ดลอดออกไปรบกวนคนที่กำลังนอนหลับ เงินก้อนนี้เปรียบเสมือนโอสถทิพย์ที่จะช่วยต่อลมหายใจให้ครอบครัวของเธอได้ไปอีกหลายเดือน มันคือเครื่องพิสูจน์ว่า หยาดหมึกที่เธอกลั่นออกมาจากรอยแผลในชีวิตสามารถแปรเปลี่ยนเป็นมูลค่าและคุณค่าที่ช่วยโอบอุ้มชีวิตจริงได้

ในขณะที่เธอกำลังตื้นตันใจอยู่นั้น แสงไฟจากโคมไฟดวงเล็กทางเดินก็สว่างขึ้น พร้อมกับร่างของคุณแม่ธนาวดีที่เดินถือผ้าห่มผืนหนาเข้ามาคลุมที่ไหล่ของลูกสาวอย่างเบามือ คุณแม่วัย 61 ปีแย้มยิ้มด้วยความเอ็นดู แม่ไม่ได้พูดอะไรมากนอกจากนั่งลงบนเก้าอี้ข้างๆ คอยบีบนวดไหล่และแขนที่ตึงเครียดจากการนั่งพิมพ์งานเป็นเวลานานให้ลูกสาว

“แม่ภูมิใจในตัวหนูมากนะอริญ หนูไม่ใช่เด็กหญิงดวงดาวที่นอนรอความตายบนเตียงผู้ป่วยมะเร็งคนเดิมอีกแล้ว ตอนนี้หนูคือผู้ใหญ่ที่แข็งแกร่ง เป็นเสาหลักที่พร้อมจะปกป้องคนที่หนูรัก” เสียงของคุณแม่แผ่วเบาแต่ทรงพลัง ดั่งสายลมเย็นที่พัดมาดับความร้อนรุ่มในใจ

อริญรดาเอนศีรษะซบลงบนตักของผู้เป็นแม่ มือน้อยๆ กุมมือที่สากและเหี่ยวย่นจากการทำงานหนักของแม่ไว้ “ถ้าไม่มีแม่ อริญคงไม่มีวันนี้ค่ะ วันที่อริญเกือบจะจบชีวิตตัวเองเพราะโรคไบโพลาร์ แม่ก็เป็นคนฉุดอริญขึ้นมา ตอนนี้พี่ธงชัยป่วย อริญจะอ่อนแอไม่ได้เด็ดขาด อริญจะทำให้พี่ธงชัยเห็นว่า เมียของเขาคนนี้สามารถเป็นฟ้าหลังฝนให้เขาได้เหมือนกัน”

สองแม่ลูกนั่งเคียงข้างกันท่ามกลางความมืดมิดของค่ำคืน มีเพียงแสงไฟสีฟ้าจากหน้าจอคอมพิวเตอร์และแสงไฟสีส้มสลัวจากห้องนอนของธงชัยที่ทำหน้าที่ส่องสว่าง แสงไฟเหล่านั้นไม่ได้เพียงแค่ขับไล่ความมืด แต่อัญมณีแห่งความกตัญญูและความรักแท้ที่อยู่ภายในใจของพวกเขากำลังส่องประกายระยิบระยับ ชาเลนจ์ชีวิตในบทนี้อาจจะหนักหน่วงและยาวนาน แต่ตราบใดที่แสงไฟที่ปลายเตียงยังคงสว่างไสว และหัวใจของผู้หญิงสองคนนี้ยังคงจับมือกันแน่น ครอบครัวเล็กๆ นี้ก็พร้อมที่จะก้าวเดินต่อไปในวันรุ่งขึ้นอย่างไม่มีวันยอมแพ้