LOGINประตูบานเลื่อนเปิดออก ทำให้คนที่นั่งอยู่เพียงลำพัง ต้องหันไป
ใบหน้าหล่อเหลาในชุดสุภาพเสื้อสีครีม ปักโลโก้แบรนด์ดังที่หน้าอก ยิ้มออกมา ก่อนจะนั่งลง ที่เก้าอี้ตัวถัดไป
" ภู " เสียงเรียกชื่อเค้า อ่อนหวานเหลือเกิน จนคนเรียก รู้สึกได้
" พิมพ์ " ชายหนุ่มตอบรับกลับมา แล้วมองหน้าเธอ
" สบายดีไหม " น้ำเสียงสุภาพอ่อนโยน ถามขึ้นมา
" สบายดี ภูละ สบายดีไหม "
ชายหนุ่มพยักหน้า แล้วก็ส่งโทรศัพท์มือถือของตัวเองให้เธอ
" ภูกลับมาอยู่ไทยถาวรแล้ว ขอเบอร์พิมพ์ได้ไหม เผื่อ จะได้คุยกัน "
มือบางรับโทรศัพท์มือถือของเค้ามา แล้วกดเบอร์โทรของตัวเองลงไป ก่อนจะกดโทรออก ไปที่เครื่องของเธอ
" แลกเบอร์กันนะภู "
" ได้สิ แต่พิมพ์ได้เบอร์ภูไปแล้ว อย่าบล็อกก็แล้วกัน "
เค้าพูดหยอกแล้วก็รับโทรศัพท์มือถือ กลับมา หญิงสาว ยิ้มด้วยความดีใจ
บรรยากาศยามค่ำคืนแม้จะมีรถราวิ่งอยู่ด้านหน้า มีเสียงเพลงดังออกมาจากภายในห้อง แต่คนสองคน ที่นั่งอยู่ด้วยกัน กลับดื่มด่ำกับบรรยากาศตรงหน้า จมอยู่กับความคิดของตัวเอง
" พิมพ์ "
" ภู "
คนสองคนที่เรียกชื่อ อีกคนพร้อมกัน หันมามองหน้า แล้วยิ้ม ออกมา
" เลดี้เฟิร์สครับ " ชายหนุ่มผายมือ แล้วบอกให้เธอพูดก่อน
" ภู กลับมาทำงานที่นี่ถาวรแล้วเหรอ " เธอถามเค้า เรื่องงาน
" อือ ไม่อยากไปไหนแล้วละ " คนที่ไปอยู่ต่างประเทศมาหลายปี บอกกับคนตรงหน้า มองใบหน้าสวยหวาน ที่ต่างจาก พิมพ์พิมล คนเดิม
" พิมพ์ ถ้าภู โทรไปหา ชวนพิมพ์ทานข้าว พิมพ์จะโอเคไหม " เค้าถามเข้าประเด็น
" พิมพ์ทำงานบริษัท เลิกงานไม่เกินสองทุ่ม ถ้าวันไหน ไม่ติดอะไร ก็ไปได้ " เธอตอบแบ่งรับแบ่งสู้
" แล้วแฟนพิมพ์ เค้าจะไม่ว่าอะไรใช่ไหม "
คนที่ได้ยินคำถาม ใจเต้นรัว เธอคิดเข้าข้างตัวเองไปแล้ว ว่าภูตะวัน คงอยากรู้ ว่าเธอมีแฟนหรือยัง
" ไม่หรอก " เธอตอบเค้าไป แล้วมองเค้า ที่นั่งข้างเธอ
ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นมา สบตากับเธอทันที
" พิมพ์ไม่มีแฟน " เธอตอบเค้าเสียงเบา ภูตะวันพยักหน้า แล้วยิ้มออกมา
" อือ โอเค ภูโทรหาพิมพ์แน่นอน " เค้ายิ้มกว้าง ก่อนจะหันไปมอง ที่ประตู
" ไอ้ภู หายหัว " เพื่อนสนิทของเค้า เรียกหา ก่อนจะเห็นว่า ภูตะวันอยู่กับใครบางคน
" อ้าว พิมพ์ "
มือบางโบกมือทักทายเพื่อนที่เดินมาตาม
" เข้าข้างในเถอะ เดี๋ยวก็จะแยกย้ายแล้ว "
" ไปข้างในเถอะพิมพ์ " ภูตะวันลุกขึ้น แล้วชวนเธอ
" ภูไปเถอะ เดี๋ยวพิมพ์ตามไป "
เธอบอกกับเค้า แล้วมองชายหนุ่มร่างสูงใหญ่เดินเข้าไปข้างใน มือบางหยิบเบอร์มิสคอล ขึ้นมาดู แล้วกดบันทึก ชื่อ ของเค้า ลงไป
ภูตะวัน
รถเก๋งสีขาวเลี้ยวเข้ามาจอดที่หน้าทาวน์โฮม ใจกลางเมือง บ้านหลังเล็กที่มาจากน้ำพักน้ำแรงของเธอ ยังต้องผ่อนอีกเกือบ ยี่สิบปี
ประตูรั้วปิดสนิทพร้อมกับแสงไฟเซนเซอร์ ทำงาน เมื่อมีคนเดินผ่าน
ร่างบอบบางนั่งลงถอดรองเท้าเก็บเข้าตู้ แล้วเปิดดูโทรศัพท์มือถือ ของตัวเองอีกครั้ง
รูปนับสิบรูป ที่เพื่อนส่งมา ไม่ได้ทำให้เธอ สนใจ เท่ากับรูปของเค้า เพียงคนเดียว
เสียงโทรศัพท์มือถือดังขึ้นทำให้คนที่กำลังหลับสนิท ลืมตาตื่นขึ้นมา ชื่อและเบอร์โทรศัพท์ที่ปรากฏตรงหน้า ทำให้เธอ อยากจะทึ้งผมตัวเอง
" ค่ะ บอส " เสียงงัวเงียรับสาย ทำให้คนที่โทรมาปลุก อมยิ้ม
" คุณพิมพ์ ยังไม่ตื่น " น้ำเสียงสุภาพ ถามกลับมา
"ตื่นแล้วค่ะ บอส " เธอลุกขึ้นนั่ง เอาหมอนตั้งขึ้น แล้วดันตัวเอง ให้นั่งพิงกับหัวเตียง
" ตื่นแล้วก็ดี สิบโมงครึ่งเจอกันที่ออฟฟิศ "
เจ้านายสั่งออกมา เพียงเท่านี้ แล้วก็กดวางสายไป คนที่ดื่มมาเมื่อคืน วางโทรศัพท์แล้ววิ่งเข้าห้องน้ำ ทันที
" วันนี้วันหยุด " พิมพ์พิมลร้องกรี้ดออกมา ก่อนจะอาบน้ำแต่งตัวอย่างรวดเร็ว
เสียงเคาะ ประตูห้องทำงาน ดังขึ้น เมื่อเวลา สิบโมงสิบห้านาที ชายหนุ่มในชุด เสื้อเชิ้ตคอปกสีเทา เงยหน้าขึ้นมา แล้วอมยิ้ม
ร่างบอบบาง เปิดประตูเข้ามา แล้วเดินตรงเข้ามาหา ด้วยใบหน้าเรียบเฉย
" ทำเวลาได้ดี " คนที่รออยู่ บอกเสียงนุ่มนวล แล้วมองชุดที่เลขา สวมมา เสื้อเชิ้ตคอปกสีขาว กับกระโปรงสีน้ำตาลอ่อน รองเท้าผ้าใบ
" บอส " เสียงดุเข้ม เรียกเจ้านายของตัวเอง
" ผมก็ลืมถาม ว่าคุณว่างไหม " คนที่ไม่ได้รู้สึกผิดสักนิดเดียว พูดขึ้นมา แล้วปิดคอมพิวเตอร์ตรงหน้า ก่อนจะลุกขึ้นยืน
" ไม่ได้เอารถมาใช่ไหม " เจ้านายถามลูกน้อง แล้วเดินออกมาจากโต๊ะทำงาน เปิดประตู แล้วเดินออกมาจากห้องด้วยกัน
" มารถไฟฟ้าค่ะ รถติดขนาดนี้ เอารถมา คงมาไม่ทัน " เธอตอบเค้า เสียงเข้ม แล้วมองเค้า ที่หยุดเดิน ยืนอยู่ที่หน้าโต๊ะของเธอ
" หยิบกระเป๋า เราจะออกไปข้างนอกกัน "
รถสปอร์ตสีเทาเข้มจอดที่ลานจอดรถ ที่มีรถจอดอยู่ไม่กี่คัน ร่างสูงใหญ่ สวมกางเกงยีนส์สีเข้ม พอดีตัว กับรองเท้าผ้าใบ เดินนำไปที่รถ ก่อนจะเปิดประตูให้เธอ
" ไปไหนคะ "
หญิงสาวถามบอส แล้วเดินขึ้นรถ พร้อมกับคาดเข็มขัดนิรภัย ชายหนุ่มไม่ตอบ แต่เดินไปขึ้นรถ ฝั่งของตัวเอง สตาร์ทรถ แล้วขับออกไปจากตึก
" ไม่พาไปขายหรอก " บอสหนุ่มบอกยิ้มๆ แล้วหยิบแว่นกันแดดสีดำ มาสวม ชายหนุ่มหันมามองเธอ ที่นั่งรถมาด้วยกัน
" ไปเที่ยว แค่ชวนไปเที่ยว "
คนที่เคยไม่มั่นใจในตัวเอง มองคนตรงหน้าแล้วแอบยิ้ม หากจะวัดความฮอตช่วงสมัยเรียน ภูตะวัน เป็นที่สุด ในทุกด้าน เค้าหน้าตาหล่อ ตัวสูง เรียนดี เป็นที่หมายปองของสาวๆในโรงเรียน รวมถึง สาวๆต่างโรงเรียนอีกด้วยส่วนเธอคนธรรมดาที่สุด จัดว่าธรรมดาค่อนไปทางจืดชืด ไม่ได้มีข้อเด่นอะไรทั้งนั้น แต่วันนี้ เค้าอยู่ตรงหน้าเธอ และ เธอ ก็ไม่ใช่ คนเดิมอีกแล้ว" เมื่อวานกลับดึกมากไหม " มือขาวจัด คีบเนื้อหมู แล้วแกว่ง ไม่กี่ครั้ง ก็เอาขึ้นมา วางใส่จาน ของเธอ" ก็ดึก แต่ชินแล้ว " คนที่ทำงานหามรุ่งหามค่ำ บอกยิ้มๆ" ภูว่าจะถาม ว่าพิมพ์ทำงานที่ไหน ก็ไม่ได้ถามสักที "ภูตะวันเอ่ยถามเข้าประเด็น" เอฟู้ด " หญิงสาวยิ้มตอบด้วยความภูมิใจในองค์กรของเธอ" บริษัทที่นำเข้าส่งออก อาหารแปรรูป ใช่ไหม "" ใช่ ท่านประธานทำแปรรูป อาหาร นำเข้า และส่งออกไปต่างประเทศ ตอนนี้วางมือ แล้วก็ให้ลูกชายมาดูแล พิมพ์เป็นเลขา "พิมพ์พิมลบอกกับเค้า แล้วก็อดนึกถึง บอส ไม่ได้ ป่านนี้ ตื่นหรือยังมือบางหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเช็คดูข้อความไลน์ แล้วก็เก็บลง ใส่กระเป๋า" พิมพ์ต้องทำงานเก่งแน่ๆเลย "คำชมนิดหน่อย เล็กน้อย ของคนที่ตัวเองแอบปลื้ม ทำให้ใ
Pimpimol 11 ลงรูปในไอจีสตอรี่ เป็นภาพร้านอาหารชื่อดัง ในต่างจังหวัด เมนูอาหารฝรั่งที่ลง รูปอาหารเมนูน่าทานเหลือเกิน คนที่เข้ามาส่อง ในตอนแรก ไม่มั่นใจเลยว่า เป็นเธอ เพราะเจ้าของไอจี ไม่ลงรูปตัวเองเลย มีแต่รูปร้านอาหาร สถานที่ท่องเที่ยว ขนมร้านดัง และ กระเป๋าแบรนด์เนม ใบหรู หลายต่อหลายใบ" พิมพ์เค้าทำงานที่ไหน " คนที่ไถไอจีไปเรื่อย ยกแก้วเบียร์ แล้วถามเพื่อน" ไม่รู้ กูก็ไม่ได้คุยกับเค้า " เพื่อนอีกคนตอบแล้วเลื่อนหน้าฟีดของตัวเอง" บริษัทเอกชนธรรมดา แต่เงินเดือนคงหลายอยู่ ใช้เฟนดิ ใช้บาลอง ใบละหลาย "ชายหนุ่มที่เคยเปย์สาว บอกกับเพื่อน เมื่อเห็นรูปในไอจีของคนที่เพื่อนพูดถึง" อย่าบอกนะไอ้คุณภู ว่าคุณจะจีบ " ลูกชายนักการเมืองถามเพื่อน ที่ชวนมานั่งดื่มที่บ้าน" ก็สวย น่ารักดีนี่หว่า "คนที่เพิ่งกลับมาจากต่างประเทศ เลื่อนดูรูปลงไป เรื่อยๆ ก็ยิ่งชอบใจ เค้าชอบที่เธอ ไม่ลงรูปตัวเองเลย ลงแต่สถานที่ อาหารแบบนี้ มันน่าประทับใจ ที่เธอรักษาความเป็นส่วนตัว" ปกติก็ไม่ได้ชอบแบบนี้นี่หว่า "เพื่อนที่เคยไปเจอที่ต่างประเทศ เคยเห็นคู่ควงของเพื่อนแล้วก็เห็นข้อเปรียบเทียบ ของผู้หญิงที่เป็นอดีต ของเพื่อน"
รถสปอร์ตคันสวย จอดที่หน้าร้านอาหาร ในช่วงค่ำ ชายหนุ่มหญิงสาวลงมาจากรถด้วยกัน พนักงานรับรถที่จำรถได้ เข้ามาดูแลด้วยความยินดีที่บุคคลสำคัญ มาใช้บริการ" สวัสดีครับ คุณวิน " บุตรชายคนเดียวของเจ้าของร้านเดินตรงเข้าไปข้างในพร้อมกับมองหญิงสาวที่มาด้วยกัน" เร็ว " คนที่เดินนำไปก่อนหันมองกลับมาแล้วร้องเรียก" มาแล้วค่ะ " พิมพ์พิมลสาวเท้าเดินแกมวิ่งตรงไปหาเค้า ก่อนจะสะดุดเท้าตัวเอง คิดแล้วว่า ต้องล้ม" ซุ่มซ่าม " เสียงดุของเจ้านายดุขึ้นพร้อมกับอ้อมแขนที่กอดร่างบอบบางเอาไว้ใบหน้าขาวใสแดงก่ำด้วยความอาย เพราะสายตาแขกในร้านที่มองมา" ปล่อยเถอะค่ะบอส " พิมพ์พิมลดันตัวเองออกมาจากอ้อมแขนของเค้า" จับเอาไว้เนี่ยแหละดีแล้วซุ่มซ่ามเดินไม่ดูตามาตาเรือเดี๋ยวก็ไปชนอะไรเข้า "เสียงดุบอกกับเธอแล้วคว้ามือบางเอาไว้ก่อนจะเดินเข้าไปในร้านด้วยกัน" วินมาแล้วเหรอลูก "เจ้าของร้าน ที่นั่งอยู่หลังเค้าเตอร์ ร้องเรียกลูกชาย แล้วมองมือ ที่จับกันเดินเข้ามา" วินมาเทสอาหารครับ แม่ ก็เลยชวนพิมพ์เค้ามาด้วย "ลูกชายบอกเสียงนุ่มปล่อยมือคนข้างๆ แล้วกอดร่างอวบอิ่ม ของผู้เป็นแม่เอาไว้" สวัสดีค่ะคุณผู้หญิง " พิมพ์พิมล ยกมือไหว
รูปในไลน์กลุ่มที่เพื่อนๆทยอยส่งกันมา ทำให้คนที่เพิ่งฟื้นจากการเมาหนัก ยิ้มออกมา เมื่อเห็นรูปหลุดของแต่ละคน คนเมาที่นั่งคุยกับเสา หรือแม้แต่นั่งกอดถังขยะเอาไว้ ทำให้เกิดรอยยิ้มขึ้นมาทันทีชายหนุ่มลุกขึ้นจากเตียงนอนในเวลาเกือบเที่ยงวัน เดินไปชงกาแฟดำ แล้วก็เข้าไปห้องน้ำ มองใบหน้าของตัวเอง แล้วจัดการอาบน้ำ ชำระล้างร่างกายกาแฟดำเหมาะสำหรับอาการเมาค้าง ดีเหลือเกิน มือหนาเลื่อนไปที่ไลน์กลุ่มค้นหา คนที่อยู่ในนั้น แล้วกด ส่งสติ้กเกอร์ทักทายเกือบสิบนาที ไม่มีการตอบกลับมา คนที่เพิ่งได้พบกันเมื่อคืน น่าสนใจเหลือเกินพิมพ์พิมลเมื่อตอนมอปลาย เป็นนักเรียนหัวกะทิของห้อง รูปร่างอวบอิ่มกว่าเพื่อนรุ่นเดียวกัน สวมแว่นสายตา ทั้งเชยและเฉิ่ม แม้จะเรียนดี นิสัยดี แค่ไหน แต่เธอ ก็ไม่ได้ อยู่ในสายตาของเค้าเลย สิบปีที่ผ่านมา อะไรก็เปลี่ยนแปรไป พิมพ์พิมลวันนั้น คือ พิมพ์พิมลที่สวย และ มั่นใจในตัวเอง ใบหน้าเรียว ตัวขาวบาง ผมยาวสยาย กับรสนิยม ในการแต่งตัว ทำให้เค้า พึงพอใจ และหากได้ใกล้ชิด สนิทสนมกันโทรศัพท์มือถือสั่นครืดคราด วางอยู่บนโต๊ะ แต่เจ้าของเครื่อง อยู่ในห้องน้ำ ชื่อที่โทรเข้ามา ทำให้เจ้านายขมวดคิ้วภ
" ไปเที่ยว ?"เลขาสาวอยากจะแหม ใส่ผู้เป็นเจ้านาย แต่เพราะยังเกรงใจ ก็เลยได้แต่ค้อนลมค้อนฟ้า ไปตามเรื่อง คนขับรถอมยิ้ม ชอบใจที่ได้แกล้ง คนข้างๆ" บอส ไม่รู้หรอคะ ว่าวันหยุดเสาร์อาทิตย์ เป็นวันพักผ่อน วันทำงานบ้าน ของพนักงานออฟฟิศ "คนที่หมักผ้าเอาไว้จนเต็มตะกร้า น้ำในตู้เย็นเหลือไม่กี่ขวด ของใช้ของกิน ไม่มีเหลือ บ่นออกมา" ให้นอนตื่นสายแล้วนะ ยังจะมาบ่นอีก "เจ้านายบอกออกมา หวังจะให้คนขี้บ่น รู้ตัวว่า เค้าใจดีแล้ว" ค่ะ ให้นอนตื่นสาย แต่งานบ้านอย่างอื่น ยังไม่ได้ทำเลยค่ะ "พิมพ์พิมล บอกกับเจ้านาย ที่ขับรถมุ่งหน้า ออกจากกรุงเทพ ด้วยความเร็วเต็มสมรรถนะของรถราคาแพง" มาทำงานพิเศษ ก็ได้เงินพิเศษ ไปจ้างเค้าเอาแล้วกัน "คนถนัดใช้เงินแก้ปัญหาหาทางออกให้ แล้วยื่นบัตรเครดิต ของตัวเองที่เสียบอยู่บนรถให้เธอ" เงินมีลิมิตนะ อย่าไปรูดกระเป๋าแล้วกัน " เลขาสาวมองดู กระเป๋าใบจิ๋วของตัวเอง ที่บอสซื้อให้เป็นของขวัญปีใหม่แล้วย่นจมูก" โถ พิมพ์กะว่าจะรูดซีลีนสักใบ "คนอยากแกล้ง ดัดหลังเค้า แต่เจ้านายกลับหัวเราะออกมา" เอาสิ เอาใบไหนละ เดี๋ยวให้เอสเอ ดูให้เอง "ใบหน้าสวยหวานหุบยิ้มทันที แบบนี้ไง ใครต่อใคร
ประตูบานเลื่อนเปิดออก ทำให้คนที่นั่งอยู่เพียงลำพัง ต้องหันไปใบหน้าหล่อเหลาในชุดสุภาพเสื้อสีครีม ปักโลโก้แบรนด์ดังที่หน้าอก ยิ้มออกมา ก่อนจะนั่งลง ที่เก้าอี้ตัวถัดไป" ภู " เสียงเรียกชื่อเค้า อ่อนหวานเหลือเกิน จนคนเรียก รู้สึกได้" พิมพ์ " ชายหนุ่มตอบรับกลับมา แล้วมองหน้าเธอ" สบายดีไหม " น้ำเสียงสุภาพอ่อนโยน ถามขึ้นมา" สบายดี ภูละ สบายดีไหม "ชายหนุ่มพยักหน้า แล้วก็ส่งโทรศัพท์มือถือของตัวเองให้เธอ" ภูกลับมาอยู่ไทยถาวรแล้ว ขอเบอร์พิมพ์ได้ไหม เผื่อ จะได้คุยกัน "มือบางรับโทรศัพท์มือถือของเค้ามา แล้วกดเบอร์โทรของตัวเองลงไป ก่อนจะกดโทรออก ไปที่เครื่องของเธอ" แลกเบอร์กันนะภู "" ได้สิ แต่พิมพ์ได้เบอร์ภูไปแล้ว อย่าบล็อกก็แล้วกัน "เค้าพูดหยอกแล้วก็รับโทรศัพท์มือถือ กลับมา หญิงสาว ยิ้มด้วยความดีใจบรรยากาศยามค่ำคืนแม้จะมีรถราวิ่งอยู่ด้านหน้า มีเสียงเพลงดังออกมาจากภายในห้อง แต่คนสองคน ที่นั่งอยู่ด้วยกัน กลับดื่มด่ำกับบรรยากาศตรงหน้า จมอยู่กับความคิดของตัวเอง" พิมพ์ "" ภู "คนสองคนที่เรียกชื่อ อีกคนพร้อมกัน หันมามองหน้า แล้วยิ้ม ออกมา" เลดี้เฟิร์สครับ " ชายหนุ่มผายมือ แล้วบอกให้เธอพูดก่







