ตอนที่ 9 คนที่ติดในใจ

ในห้องจัดเลี้ยงของโรงแรมหรูใจกลางเมือง กลิ่นอายของความสุขอบอวลไปทั่วงานแต่งงานของเพื่อนสนิทในกลุ่มวิศวะ เสียงชนแก้วและเสียงหัวเราะดังประสานกับดนตรีสดที่บรรเลงเพลงรักหวานซึ้ง แต่สำหรับแทนคุณชายหนุ่มวัย 30 ปีที่ดูสุขุมและภูมิฐานขึ้นกว่าเมื่อสองปีก่อน เขากลับรู้สึกว่าบรรยากาศรอบตัวมันช่างน่าเบื่อหน่ายอย่างบอกไม่ถูก

เขายืนพิงเคาน์เตอร์บาร์หรูในชุดสูทสีเทาเข้มที่ขับเน้นบุคลิกนิ่งขรึม มือเรียวถือแก้ววิสกี้แกว่งไปมาอย่างช้า ๆ สายตาคมปลาบทอดมองไปยังฝูงชน จนกระทั่งเห็นร่างที่คุ้นเคยเดินเข้ามา

“พี่แทน นึกว่าพี่จะไม่มาซะแล้ว” รัฐชาในชุดสูทสีน้ำเงินเข้มเดินเข้ามาทักทายเพื่อนรุ่นพี่ด้วยความสนิทสนม

“งานแต่งเพื่อนทั้งทีพี่จะไม่มาได้ยังไงล่ะ นายเป็นไงบ้างช่วงนี้ไม่ค่อยได้เจอกันเลย”

“ก็ยุ่งนิดหน่อยครับพี่ บริษัทเพิ่งเริ่มยังมีอีกลายอย่างให้จัดการ ผมต้องขอบคุณพี่แทนมาก ๆ นะครับที่ช่วยแนะนำหลายเรื่องเลย”

“ไหวไหมล่ะ อยากให้พี่ช่วยอะไรก็บอกนะไม่ต้องเกรงใจหรอก”

“พอไหวครับพี่ แต่งานโครงสร้างช่วงนี้ปัญหายิบย่อยเยอะ แต่ก็สนุกดี ได้ทำของตัวเองมันภูมิใจคนละแบบกับตอนกินเงินเดือน” รัฐชาถอนหายใจยาวก่อนจะหยิบเครื่องดื่มขึ้นมาจิบ

“เปิดบริษัทของตัวเองก็แบบนี้แหละ เวลาจะมานั่งดริ้งค์แบบเมื่อก่อนแทบไม่มี” แทนคุณตอบเรียบ ๆ

ทั้งคู่ขยับเลี่ยงออกมานั่งที่โซฟาในมุมที่เงียบสงบกว่าเดิมเพื่อพูดคุยตามประสารุ่นพี่รุ่นน้อง แม้จะเรียนกันคนล่ะสาขาแต่เพราะคุยกันถูกคอจึงสนิทสนมกันเป็นพิเศษ หลังจากอัปเดตเรื่องงานและโปรเจกต์ไอทีขนาดใหญ่ที่แทนคุณกำลังรับผิดชอบอยู่ บทสนทนาก็เริ่มเปลี่ยนทิศทางไปสู่เรื่องส่วนตัว

“แล้วนี่ ใบชาเป็นไงบ้าง เรียนปีไหนแล้วนะ” แทนคุณแกล้งถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่ในใจกลับรู้สึกตื่นเต้นอย่างบอกไม่ถูกที่จะรู้เรื่องราวของชาริณที่เขาไม่เจอเธอมานานถึงสองปี

“อ๋อ ยัยชาเหรอ ตอนนี้ปี 2 แล้ว ผมแทบไม่อยากจะเชื่อเลยว่าน้องโตเป็นสาวแล้ว จากเด็กกะโปโล ตอนนี้กลายเป็นดาวเด่นของคณะสื่อสารฯ ไปแล้วนะ” รัฐชาพูดด้วยน้ำเสียงภาคภูมิใจ

“พี่ไม่เจอใบชามานานมากแล้วสินะ คงโตมากแล้วจริง ๆ”

“พี่ดูนี่... คอนเทนต์ของใบชากับเพื่อน ยอดฟอลเป็นแสนแล้ว” พูดพลางหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาเปิดหน้าจอ

แทนคุณรับโทรศัพท์มาถือไว้ ดวงตาคมกริบจับจ้องไปที่หน้าจอ ภาพวิดีโอสั้นในแอปพลิเคชัน TikTok ปรากฏร่างของเด็กสาวที่เขายังคงจดจำสัมผัสได้ทุกตารางนิ้ว ชาริณในคลิปดูโตเป็นสาวขึ้นมาก เธอแต่งตัวตามแฟชั่นโชว์ความสดใสและเซ็กซี่เล็ก ๆ ตามสไตล์คนรุ่นใหม่ ท่วงท่าการขยับเขยื้อน รอยยิ้มที่สดใส และดวงตาที่เปล่งประกายผ่านเลนส์กล้อง มันดูมีเสน่ห์ดึงดูดจนเขาแทบไม่อยากละสายตา

‘โตขึ้นมากจริง ๆ ใบชา’ แทนคุณคิดในใจ

“เก่งนะ ตัดต่อเนียนใช้ได้เลย” แทนคุณส่งโทรศัพท์คืนพลางจิบวิสกี้ลงคอเพื่อดับความร้อนรุ่มที่เริ่มก่อตัวขึ้น เขาแอบจำไอดีนั้นไว้และติดว่าคงต้องติดตามเธอสักหน่อย

“ก็วัน ๆ เอาแต่ออกไปถ่ายคอนเทนต์กับเพื่อนแล้วก็กลับมานั่งตัดต่อ จนแทบไม่ค่อยกลับบ้านแล้ว” รัฐชาบ่นอุบ

“ก็คงติดเพื่อนตามประสาวัยรุ่นนั่นแหละ ตอนที่พวกเราเรียนก็เป็นแบบนั้น” แทนคุณแก้ตัวแทน

“ถ้าแค่ติดเพื่อนผมไม่ห่วงหรอกพี่ แต่ผมว่าน่าจะติดแฟนด้วยแหละ”

แทนคุณจับแก้ววิสกี้ในมือแน่นเมื่อรู้ว่าคนที่เขาไม่เคยลบออกจากความทรงจำได้นั้นเธอมีแฟนแล้ว เขารู้นึกหน่วง ๆ เหมือนมีอะไรมากระแทกในใจ

“ใบชามีแฟนแล้วเหรอ” เขาถามกลับทันที น้ำเสียงที่เคยนิ่งขรึมกลับสั่นไหวเล็กน้อยโดยที่รัฐชาไม่ทันสังเกต

“ครับพี่แทน แฟนยัยชาเป็นรุ่นพี่วิศวะปี 3 เห็นว่าตามจีบมาตั้งนานกว่ายัยชาจะยอมตกลงคบ ช่วงนี้ก็ดูหวานกันดีนะ ไปรับไปส่งกันตลอด ผมล่ะหมั่นไส้ฉิบหาย หวงก็หวงนะแต่ก็เข้าใจว่าน้องโตแล้ว” รัฐชาส่ายหัวขำ ๆ

“พี่เข้าใจนายนะ ยังไงคนเป็นพี่ก็ต้องห่วงน้องเป็นธรรมดาแหละ”

ความรู้สึกบางอย่างก่อตัวขึ้นในใจของชายหนุ่ม มันไม่ใช่ความโกรธ แต่มันคือความรู้สึกขัดใจอย่างรุนแรงผสมกับความหวงแหนที่หาคำอธิบายไม่ได้ เขาย้อนนึกไปถึงคืนนั้น คืนที่เขาสัมผัสเธอ คืนที่เขาเป็นคนแรกที่ปลุกเร้าอารมณ์ใคร่ในกายของเด็กสาวที่ใสซื่อบริสุทธิ์

เขายังจำได้ถึงความนุ่มละมุน เสียงครางหวานล้ำที่เรียกชื่อเขา และความไร้เดียงสาที่ทำให้เธอหนีเขาไปในเช้าวันรุ่งขึ้น เขาเป็นคนมอบความสุขนั้นให้เธอเป็นคนแรก และเขาก็แอบทระนงมาตลอดว่าเขาจะเป็นคนเดียวที่เธอไม่มีวันลืม

แต่ตอนนี้เธอกำลังคบกับคนอื่นอยู่แล้วเธอจะให้ผู้ชายคนนั้นสัมผัสร่างกายที่เขาเคยตราประทับไว้

‘มันนอนกับเธอหรือยัง’ ความคิดด้านมืดผุดขึ้นมาในหัวจนเขาต้องกำหมัดแน่น

แทนคุณรู้สึกไม่โอเคเลยสักนิด ความสุขุมที่เขาสั่งสมมาพังทลายลงเพียงเพราะประโยคสั้น ๆ เมื่อเขาจินตนาการภาพชาริณที่กำลังถูกผู้ชายคนอื่นโอบกอด หรือแย่กว่านั้นคือถูกสัมผัสในแบบที่เขาเคยทำ ยิ่งคิดเลือดในกายก็ยิ่งฉีดพล่านด้วยความหึงหวงที่ไม่มีสิทธิ์แสดงออก

“พี่แทน... เป็นอะไรเปล่า พี่ดูเครียด ๆ นะ” รัฐชาทักขึ้นเมื่อเห็นรุ่นพี่เงียบไปนาน

“เปล่า พี่แค่คิดเรื่องโปรเจกต์งานที่ค้างอยู่นิดหน่อย” แทนคุณโกหกก่อนกระดกวิสกี้ที่เหลือจนหมดแก้ว

“ผมเอาแต่คุยเรื่องของผมกับน้อง พี่แทนล่ะ ตอนนี้เป็นไงบ้าง เพื่อนพี่ก็แต่งงานไปแล้วหลายคนนะเมื่อไหร่จะถึงคิวพี่”

“แฟนยังไม่มีจะไปแต่งกับใครล่ะ” เขาหัวเราะเบา ๆ

“ไม่อยากจะเชื่อเลย แล้วสาว ๆ ที่ควงอยู่ล่ะพี่ไม่มีใครถูกใจเลยเหรอ”

“ก็มีถูกใจอยู่บ้าง แต่พี่ยังมองไม่เห็นเลยว่าถ้าแต่งงานกันไปแล้วจะเป็นยังไงต่อ นายก็รู้ว่าบางคนควงได้คบได้ แต่จะให้แต่งงานและมาเป็นแม่ของลูกก็ต้องดูกันอีกที”

“พี่แทนพูดถูกใจผมเลยนะ นี่ถ้าน้องผมยังไม่มีแฟนนะผมจะให้พี่ไปจีบยัยชาเลย”

“นายก็รู้ว่าพี่เจ้าชู้”

“สำหรับผมมองว่าไม่นะ เวลาพี่คบใครก็คบทีละคนนี่ พี่ดูเป็นผู้ใหญ่น่าจะปราบน้องสาวผมได้พูดไปก็น่าเสียดาย เฮ้อ....” รัฐชาถอนหายใจก่อนจะดื่มต่อ

คำพูดเรื่อยเปื่อยของรุ่นน้องกลับทำให้คนฟังคิดตามและนึกเสียดายที่วันนี้มันไม่อาจเป็นอย่างที่รัฐชาพูดได้เพราะเธอมีแฟนไปแล้ว

แทนคุณนั่งดื่มกับรัฐชาสักพักก่อนจะขอตัวกลับเพราะยังมีงานที่ทำค้างเอาไว้

แต่พอกลับมาถึงบ้านแล้วเขากลับไม่มีสมาธินั่งทำงานเลยสมองเอาแต่คิดถึงเรื่องของชาริณ

เขาเปิดแอปพลิเคชันติ๊กตอกและไอจีที่ไม่เคยสนใจมานานแล้วเสร็จหาชื่อของชาริณตามที่เห็นในโทรศัพท์ของรัฐชาเมื่อเจอแล้วก็ไถฟีดเพื่อติดตามความเคลื่อนไหวของเธอไปเรื่อย ๆ

ปลายนิ้วหยุดทันทีเมื่อเห็นเธอกับผู้ชายคนหนึ่งถ่ายด้วยกันอย่างสนิทสนมอีกทั้งเพื่อนก็พากันคอมเมนต์แซว แทนคุณจึงรู้ได้ทันทีเลยว่าผู้ชายคนนี้คือแฟนของเธอ

“ไอ้หน้าอ่อนเนี่ยนะ ใบชาไปเอามันมาเป็นแฟนได้ยังไง พี่หล่อกว่า หุ่นดีกว่าตั้งเยอะ” เขาพูดอย่างขัดใจเมื่อเห็นแฟนของชาริณ