ตอนที่ 2 แค่ 3 ปี

ร่างเล็กนั่งนิ่งอยู่บนเตียงขนาดใหญ่ ส่วนอีกฝ่ายนั่งดื่มไวน์ที่ตั้งอยู่บนโต๊ะตัวเล็กอยู่อีกมุมของห้องสายตาคมกริบจ้องเขม็งมาที่ร่างเล็กในชุดเจ้าสาวที่นั่งหันหลังให้อยู่ในเวลานี้

“คุณย่าไปแล้ว พี่ธีพักเถอะค่ะ เดี๋ยวรัณกลับไปนอนห้องรัณเองค่ะ”

หญิงสาวตัดสินใจบอก เพื่อเป็นการตัดปัญหาและไม่ให้ทั้งตัวเองและเขาต้องทนอยู่กับบรรยากาศอึมครึมแบบนี้

“ที่พูดออกมาใช้สมองคิดแล้วใช่ไหม”

ชายหนุ่มพูดเสียงเรียบ ทว่ามันแสดงให้เห็นถึงความไม่พอใจของอีกฝ่ายชัดเจน

“พี่ธีก็ไม่ได้อยากให้รัณอยู่ในห้องนี้อยู่แล้วนี่คะ”

“ใช่ เพราะจริง ๆ คนที่จะต้องอยู่กับฉันคืนนี้คือรตี ไม่ใช่เธอ”

ชื่อบุคคลที่สามที่เขาเอ่ยถึง ทำเอาร่างเล็กร้อนชาวูบขึ้นมา เพราะผู้หญิงคนนั้นคือคนที่เจ้าบ่าวของเธอรัก และหมายจะแต่งงานด้วยไม่ใช่เธอ

หากไม่ใช่เพราะพินัยกรรมฉบับนั้นเธอคงไม่ได้เป็นเจ้าสาวของเขาในวันนี้หรอก

“ก็แค่สามปี”

กัญญ์ณรัณพยายามปรับเสียงให้เป็นปกติที่สุด

“ฉันคงไม่ปล่อยให้รตีต้องรอฉันจนถึงสามปีหรอก”

“แต่ในพินัยกรรมบอกว่าเราต้องใช้ชีวิตแบบสามีภรรยากันสามปีนะคะ”

“เธอก็เป็นเมียฉันไปตามพินัยกรรมบ้าบออะไรนั่นไปสิ ส่วนฉันก็จะเป็นผัวในแบบของฉัน และจำไว้ว่ารตีคือคนที่ฉันรัก และจะเป็นเมียฉันคนเดียวเท่านั้น”

ธีภพวางแก้วไวน์ลง แล้วลุกขึ้นเดินมายังเตียงใหญ่ เพียงชั่ว­พริบตาร่างใหญ่ก็มาหยุดตรงหน้าหญิงสาว มือหนาจับใบหน้าสวยที่เวลานี้เครื่องหน้าที่แต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางชั้นดีเวลานี้ยังไม่ลบเลือนหรือจางลงให้เงยขึ้นมองเขา

ปกติแล้วหญิงสาวเป็นคนสวยอยู่แล้วยิ่งเติมแต่งยิ่งดูสวย น่า­มองขึ้นอีกหลายเท่าตัว วันนี้ตลอดทั้งวันเขาได้ยินคนชมเธอไม่ขาดปาก ทว่าเขาเพิ่งได้เห็นชัด ๆ ก็เวลานี้

จู่ ๆ แววตาแข็งกร้าวเมื่อครู่ก็สั่นไหวขึ้นมา ทว่าเพียงแค่เสี้ยววินาทีเท่านั้น

“ถ้าเธอคิดว่าทนฉันไม่ได้ก็ขอหย่าไปซะ”

“ทำไมพี่ธีไม่ปฏิเสธละคะ”

“ปฏิเสธเพื่อให้เธอได้ทุกอย่างของฉันไปอย่างนั้นน่ะเหรอ”

ชายหนุ่มบอกน้ำเสียงเย้ยหยัน

“มันก็แค่กระดาษแผ่นเดียว”

“พูดง่าย แล้วทำไมเธอไม่ปฏิเสธ เธอยอมรับเงื่อนไขบ้าบออะไรนั่นทำไม”

กัญญ์ณรัณได้แต่มองหน้าเขานิ่ง

ทำไมเธอจะไม่อยากปฏิเสธ หลังจากเปิดพินัยกรรมหญิงสาวได้ปฏิเสธเงื่อนไขกับนางอนงค์นาถไปแล้ว

“คุณย่าคะ รัณต้องแต่งงานกับพี่ธีตามพินัยกรรมของคุณปู่จริง ๆ เหรอคะ”

“รัณมีอะไรหรือเปล่าลูก”

“คุณย่าก็เห็นว่าพี่ธีไม่ชอบหน้ารัณ อีกอย่างพี่ธีก็มีคนรักอยู่แล้ว ทำแบบนี้จะไม่ยิ่งทำให้พี่ธีเกลียดรัณเหรอคะ”

“เรื่องแม่รตี ไม่ต้องพูดถึงหรอก ผู้หญิงคนนั้นไม่ได้รักตาธีหรอก ย่าอาบน้ำร้อนมาก่อนทำไมย่าจะดูไม่ออก”

“แต่ ...”

หญิงสาวเอ่ยได้เพียงแค่นั้นก็หยุดนิ่งไป เพราะจริง ๆ แล้วมันไม่ใช่แค่รตี แต่ยังมีคุณภนิดาอีกคนที่ดูแล้วไม่น่าจะยอมรับเธอในฐานะสะใภ้อย่างแน่นอน

“รัณก็เห็นว่าตอนนี้ตาธีเป็นยังไง มัวแต่เที่ยวสนุกไปวัน ๆ งานการไม่สนใจจะทำจริง ๆ จัง ย่าอยากให้ตาธีมีความรับผิดชอบมากกว่านี้ และคนที่จะช่วยย่าได้ก็มีแต่รัณคนเดียว”

หญิงสูงวัยมองหน้าอีกฝ่าย ก่อนใช้มือเหี่ยวย่นตามวัยเชยคางเจ้าตัวให้มองหน้านาง

“ย่ารู้ว่ารัณลำบากใจ และย่าก็รู้วารัณคิดยังไงกับตาธี”

คนอาบน้ำร้อนมาก่อนบอกน้ำเสียงอ่อนโยน

“แต่ ...”

“ตาธีไม่ใช่คนร้ายกาจอะไร ... รัณช่วยย่าได้ใช่ไหม”

ประโยคที่ว่า ‘รัณช่วยย่าได้ใช่ไหม’ มันทำให้เธอไม่สามารถปฏิเสธ หรือหาข้ออ้างอะไรได้อีก

“ที่นิ่งเพราะจริง ๆ แล้วเธอก็อยากเป็นเมียฉันจนตัวสั่นอยู่แล้วใช่ไหมล่ะ”

“พี่ธีอย่าคิดว่ารัณจะเหมือนผู้หญิงคนอื่น ๆ ของพี่ธีนะคะ”

หญิงสาวรู้สึกไม่พอใจขึ้นมา

“อย่ามาทำยกตัวเองให้ดูดีไปเลย แต่งงานกับฉันก็ได้ทั้งตัวฉันและก็ได้ทั้งสมบัติฉัน สบายไปจนตาย มีหรือเด็กกำพร้าอย่างเธอจะไม่ต้องการ”

“พี่ธี!”

หญิงสาวถึงกับตวาดเขาเสียงหลงขึ้นมา ดวงตาคู่สวยจ้องมองคนพูดเขม็งอย่างไม่เกรงกลัวใด ๆ

“ทำไม ฉันพูดผิดตรงไหน หรือแค่ได้มาอยู่บ้านหลังใหญ่ มีศักดิ์เป็นหลานสาวตระกูล วีรเศษฐ์ แบบจอมปลอมก็ลืมหัวนอนปลายตีนตัวเองแล้วอย่างนั้นเหรอ”

เพี้ยะ!

สุดจะทนมือเล็กยกขึ้นฟาดที่หน้าของคนพูดเข้าอย่างจัง

“พี่ธี ... รัณ ...”

เมื่อได้ระบายความโกรธออกไปแล้ว หญิงสาวก็ได้สติขึ้นมา สิ่งที่ทำได้ตอนนี้คือการขอโทษ ทว่าดูเหมือนจะไม่ทันเสียแล้ว

“ว้าย!!! ... พี่ธี”

ร่างเล็กถูกผลักลงไปบนที่นอนใหญ่ สองแขนถูกรั้งตึงไว้กับที่นอนทั้งสองข้าง

“เธอกล้าดียังไงมาตบหน้าฉัน กัญญ์ณรัณ”

ชายหนุ่มกัดฟันแน่น เค้นเสียงลอดไรฟันออกมาอย่างคนโกรธจัด ไม่เคยมีใครกล้าทำกับเขาเช่นนี้ แล้วเธอเป็นใคร

“พี่ธี รัณขอโทษ”

“ชอบความรุนแรงแบบนี้ใช่ไหม”

เขารวบมือเล็กขึ้นไว้เหนือศีรษะหญิงสาวด้วยมือข้างเดียว อีกมือบีบเข้าที่หน้าเล็กเต็มแรง