บทที่ 10 : รางวัลของเด็กดี

สายลมเย็นยะเยือกพัดกรรโชกผ่านหน้าปากถ้ำเมฆาหยก หอบเอากลิ่นไหม้ของหนังสัตว์ผสมปนเปกับกลิ่นฉุนเฉียวของ 'พิษมารกัดกร่อน' ให้ฟุ้งกระจายไปในอากาศ

ซากรองเท้าเกล็ดมังกรที่เคยงดงามวิจิตรและประเมินค่ามิได้ บัดนี้แปรสภาพเป็นเพียงก้อนวัตถุสีดำตะปุ่มตะป่ำที่กำลังส่งเสียงดัง ฟู่ฟ่า... คล้ายเนื้อย่างบนเตาถ่านที่ถูกลืมทิ้งไว้จนไหม้เกรียม

ไป๋เยว่ยืนกอดอกมองผลงานศิลปะแห่งความวินาศสันตะโรตรงหน้าด้วยสายตาที่อ่านยาก ริมฝีปากอิ่มสีระเรื่อเม้มเข้าหากันเล็กน้อย ก่อนจะเบนสายตากลับมามอง 'จำเลย' ตัวน้อยที่นั่งสงบเสงี่ยมเจียมตัวอยู่ข้างระเบียงหิน

ม่อซางในร่างจิ้งจอกแดงนั่งตัวตรง แสร้งทำเป็นมองนกมองไม้ ไม่รู้ไม่ชี้กับหายนะที่เกิดขึ้น ทว่าหูข้างซ้ายกลับกระดิกยิกๆ คอยดักฟังเสียงหัวใจของสตรีตรงหน้า

'นางฉลาดเป็นกรด... กลิ่นอายปีศาจชัดขนาดนี้ นางต้องดูออกแน่'

จอมมารลอบประเมินสถานการณ์ หากนางโกรธที่เขาทำร้ายแขกผู้สูงศักดิ์ หรือทำลายข้าวของ เขาคงต้องเตรียมหาทางหนีทีไล่ หรือไม่ก็ต้องงัดมารยาบทที่หนึ่ง 'แกล้งป่วย' ออกมาใช้เพื่อเอาตัวรอด

"เสี่ยวฮวา..."

น้ำเสียงราบเรียบเอ่ยขึ้น ทำลายความเงียบงัน

ไป๋เยว่ค่อยๆ ย่อกายลงนั่งยองๆ เบื้องหน้าสัตว์เลี้ยง สายตาคมกริบกวาดมองตั้งแต่ปลายหูจรดปลายหาง ราวกับจะมองทะลุขนฟูฟ่องเข้าไปถึงจิตวิญญาณข้างใน

"รองเท้านั่น... ฝีมือเจ้าใช่หรือไม่?"

ม่อซางชะงัก ลมหายใจสะดุดไปชั่วจังหวะ เขาเงยหน้าสบตานาง พยายามปั้นหน้าให้ดูใสซื่อบริสุทธิ์ที่สุดเท่าที่จะทำได้ ส่งเสียงร้องครางเบาๆ ราวกับจะถามว่า 'รองเท้าคืออันใดหรือ? ข้าเป็นแค่สุนัขตัวน้อยๆ นะ'

แต่หลักฐานมันคาตา กลิ่นอายของพิษมารจางๆ ที่ยังติดอยู่ที่อุ้งเท้าหลัง เป็นสิ่งที่ไม่อาจปกปิดจมูกระดับบรรพชนจิ้งจอกเก้าหางได้

ไป๋เยว่หรี่ตาลง ยื่นมือเรียวขาวผ่องออกมาข้างหน้า...

ม่อซางหลับตาปี๋ เกร็งกล้ามเนื้อคอรับแรงปะทะ คิดในใจว่าคงโดนเขกหัวจนโน หรือไม่ก็โดนดีดจมูกเป็นการลงโทษฐานก่อเรื่องวุ่นวายไล่แขกคนสำคัญ

'เอาเลย! ตีข้าสิ! ข้าทำเพื่อปกป้องเจ้าจากไอ้จิ้งจกน้ำนั่นนะ!'

ทว่า... สัมผัสที่เกิดขึ้นกลับมิใช่ความเจ็บปวด

"ฮ่าๆๆๆๆ!"

เสียงหัวเราะใสกระจ่างดุจระฆังแก้วดังก้องกังวานไปทั่วถ้ำ ไป๋เยว่หัวเราะจนตัวงอ ไหล่สั่นไหวอย่างห้ามไม่อยู่ มือที่ยื่นออกมานั้นเปลี่ยนเป็นขยี้ศีรษะเล็กๆ ของจิ้งจอกแดงอย่างมันเขี้ยวจนขนฟูฟ่อง

"เจ้านี่มัน... ร้ายกาจนักนะ!"

นางเอ่ยกลั้วหัวเราะ ดวงตาหยีโค้งเป็นรูปจันทร์เสี้ยวที่งดงามจับใจ

"เปิ่นจั้วหมั่นไส้ท่าทางขี้อวดและรองเท้าลิเกขององค์ชายมังกรมานับพันปี แต่ติดที่เกรงใจท่านจ้าวมุทรเลยทำอะไรไม่ได้มาก วันนี้เจ้าช่วยเปิ่นจั้วระบายแค้นได้สะใจยิ่งนัก!"

ม่อซางลืมตาโพลง มองสตรีตรงหน้าด้วยความงุนงงระคนตกตะลึง

'ไม่โกรธรึ? นางไม่โกรธที่ข้าทำร้ายเชื้อพระวงศ์สวรรค์? แถมยัง... ชอบใจ?'

"ทำดีมาก... เจ้าก้อนขนของเปิ่นจั้ว"

ไป๋เยว่รวบตัวเขาขึ้นมาอุ้มไว้ในอ้อมกอด ยกตัวขึ้นสูงจนหน้าของจิ้งจอกแดงอยู่ในระดับเดียวกับใบหน้างาม รอยยิ้มของนางอ่อนโยนลงจนทำให้หัวใจที่ด้านชาของจอมมารกระตุกวูบ

"เจ้าคงรำคาญเขาเหมือนกันสินะ? เด็กดีจริงๆ... นี่คือรางวัลสำหรับผู้พิทักษ์ตัวน้อย"

ฟอด!

โดยไม่ทันให้ตั้งตัว ริมฝีปากนุ่มหยุ่นและหอมกรุ่นของไป๋เยว่ก็กดประทับลงบนหน้าผากที่มีขนปุกปุยของม่อซางอย่างจัง!

กลิ่นหอมหวานของดอกท้อและไอร้อนจากผิวกายของนางแผ่ซ่านเข้ามาปะทะใบหน้าจอมมารในระยะประชิด เสียงเลือดสูบฉีดขึ้นหน้าดังอื้ออึงในหูม่อซาง ร่างกายของจอมมารผู้ยิ่งใหญ่แข็งทื่อเป็นหินศิลา

ความร้อนผ่าวลามเลียไปทั่วร่างตั้งแต่ปลายจมูกยันปลายหาง ภายใต้ขนสีแดงเพลิงนั้น ผิวหนังของเขากำลังเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำยิ่งกว่าลูกตำลึงสุก

'น... นาง... นางจูบข้า!'

ความรู้สึกแปลกประหลาดแล่นพล่านไปทั่วอกซ้าย มันไม่ใช่ความโกรธที่ถูกล่วงเกิน ไม่ใช่ความรังเกียจที่ถูกมนุษย์สัมผัส แต่มันคือความรู้สึกวูบวาบประดุจมีกระแสอุ่นซ่านไหลเวียนไปทั่วชีพจร ความอบอุ่นที่ได้รับจากอ้อมกอดนี้ช่างคุ้นเคยและน่าโหยหาอย่างประหลาด จนร่างกายที่ควรจะต่อต้านกลับอ่อนยวบยาบลงอย่างน่าสมเพช

และที่น่าอับอายที่สุดสำหรับจอมมารผู้เกรียงไกร...

ตุบ... ตุบ... ตุบ...

หางพวงใหญ่ด้านหลังของม่อซางเริ่มแกว่งไกวไปมา ฟาดกระทบกับแขนเสื้อของไป๋เยว่เป็นจังหวะสม่ำเสมอ

มิอาจควบคุมได้... ห้ามเท่าไหร่ก็ไม่ฟัง ร่างกายมันตอบสนองไปเองตามสัญชาตญาณความสุข!

"อุ๊ย... หางกระดิกใหญ่เลย ชอบล่ะสิ"

ไป๋เยว่ยิ่งได้ใจเมื่อเห็นอาการตอบสนองแสนน่ารัก นางซุกหน้าลงฟัดพุงนุ่มนิ่มของเขาอีกระลอก สูดดมกลิ่นหอมสะอาดของขนจิ้งจอกเข้าเต็มปอด

"ตัวเจ้าหอมจัง... หอมกว่าบุรุษพวกนั้นตั้งเยอะ อยู่กับเปิ่นจั้วนะเสี่ยวฮวา เปิ่นจั้วจะเลี้ยงดูเจ้าอย่างดี ให้ตัวอ้วนกลมไปเลย"

ม่อซางหลับตาพริ้ม ซึมซับสัมผัสอันอ่อนโยนนั้นอย่างลืมตัว กำแพงน้ำแข็งในใจที่สร้างมากว่าห้าพันปีเริ่มเกิดรอยร้าวเล็กๆ เขาวางคางเกยลงบนไหล่บอบบางของนาง ปล่อยให้ตัวเองจมดิ่งลงสู่ห้วงแห่งความอบอุ่นที่เขาไม่เคยพานพบ

'แค่วันนี้หรอกนะ... ที่ข้าจะยอมให้เจ้าลวนลาม'

จอมมารรำพึงในใจอย่างพ่ายแพ้ โดยหารู้ไม่ว่า... หัวใจของตนเองได้เริ่มเอนเอียงไปหาสตรีตรงหน้าทีละน้อย และหางที่กระดิกไม่หยุดนั้น คือคำตอบที่ซื่อตรงที่สุดที่ร่างกายมอบให้นาง