บทที่ 9 : รองเท้าอาบยาพิษ

ความเงียบงันกลับคืนสู่โถงถ้ำเมฆาหยกชั่วคราว ไป๋เยว่เดินหายเข้าไปด้านในเพื่อหาสมุนไพร ทิ้งให้ม่อซางนอนหมอบเฝ้าดูสถานการณ์อยู่เงียบๆ หูของจิ้งจอกแดงกระดิกเบาๆ รับเสียงกุกกักที่ดังมาจากห้องรับรองแขก

ภายในห้องรับรอง ไป๋หลงยืนขบกรามแน่นอยู่หน้ากระจกทองแดง มือสั่นระริกจัดแต่งอาภรณ์ให้เข้าที่ แม้ความเจ็บปวดแสบร้อนบริเวณหน้าขาจะทุเลาลงด้วยฤทธิ์ยาแต่บาดแผลทางใจกลับเหวอะหวะเกินเยียวยา เขาที่เป็นถึงองค์ชายมังกรผู้เป็นที่รักของสวรรค์ กลับถูกสัตว์เลี้ยงชั้นต่ำข่มขู่จนหัวหด

เสียงลอดไรฟันดังขึ้นพร้อมกับนัยน์ตามังกรที่หรี่ลงอย่างมาดร้าย ความคิดชั่วร้ายผุดขึ้นในสมอง ยามเมื่อสายตาเหลือบไปเห็นรองเท้าเหยียบเมฆาของตนที่ถอดวางไว้หน้าธรณีประตูห้องรับรอง ตามธรรมเนียมการเข้าพัก

รองเท้าคู่นั้นถักทอจากเกล็ดมังกรวารีพันปี ทนทานต่อไฟบรรลัยกัลป์และคมศาสตรา ทั้งยังเป็นของรักของหวงที่เขาภูมิใจนักหนา แต่วันนี้มันจะเป็นเครื่องมือสังหาร

ไป๋หลงรวบรวมลมปราณธาตุไฟไว้ที่ปลายนิ้ว ร่ายอักขระอำพรางเพลิงผลาญวิญญาณลงไปในรองเท้าทั้งสองข้างอย่างเงียบเชียบ กับดักนี้ไร้รูป ไร้กลิ่น หากมีสิ่งมีชีวิตใดบังอาจยื่นจมูกเข้าไปดมหรือสัมผัส เปลวเพลิงที่มองไม่เห็นจะพุ่งออกมาเผาผลาญอวัยวะส่วนนั้นให้กลายเป็นเถ้าถ่านในพริบตา

เขายิ้มเหี้ยมเกรียม วางรองเท้าทิ้งไว้ในตำแหน่งที่สะดุดตาที่สุดหน้าห้องรับรอง แสร้งทำเป็นลืมทิ้งไว้แล้วเดินเลี่ยงออกไปรอที่ลานหน้าถ้ำเตรียมตัวจะกลับ

คล้อยหลังไป๋หลงเพียงครู่เดียว เงาร่างสีแดงเล็กๆ ก็โผล่ออกมาจากมุมมืด

ม่อซางเดินนวยนาดเข้ามาหากับดักตื้นเขินนั้น จมูกที่ไวต่อสัมผัสอันตรายระดับเทพเจ้ากระตุกวูบ กลิ่นอายของอาคมกระจอกๆ โชยมาเตะจมูก ดวงตาสีอำพันเหลือบมองรองเท้าเกล็ดมังกรที่วางเด่นหรา มุมปากของจอมมารกระตุกยิ้มหยัน

กับดักระดับนี้ แม้แต่ทหารเลวในแดนมารยังดูออก ม่อซางเดินวนรอบรองเท้าคู่นั้นสามรอบ พิจารณาโครงสร้างเวทย์ที่ไป๋หลงวางไว้อย่างละเอียด มันเป็นเพียงอาคมธาตุไฟระดับกลางที่หวังผลให้บาดเจ็บสาหัสแต่สำหรับจอมมารที่อาบน้ำในบ่อลาวาอเวจีมาตั้งแต่เกิด ไฟแค่นี้ไม่ต่างจากไม้ขีดไฟชื้นๆ

ทว่าการจะทำลายทิ้งเฉยๆ มันไม่สะใจสมเกียรติจอมมาร ในเมื่ออีกฝ่ายอยากให้เขาประทับตรา เขาก็จะสงเคราะห์ให้สาสมใจ

ม่อซางยกขาหลังข้างซ้ายขึ้น พาดไปที่ขอบรองเท้าข้างขวาอย่างแม่นยำ ลมปราณมารในกายถูกขับเคลื่อนมารวมกันที่จุดเดียว เปลี่ยนของเสียในร่างกายให้กลายเป็นพิษกรดทมิฬที่มีฤทธิ์กัดกร่อนรุนแรงยิ่งกว่าพิษงูหมื่นปี

สายน้ำสีเหลืองใสไหลรินลงสู่ภายในรองเท้าเกล็ดมังกรอย่างเงียบเชียบ ไร้เสียงฉ่า ไร้ควันโขมง เพราะกรดมารกำลังแทรกซึมเข้าทำลายโครงสร้างเวทย์อักขระอย่างแนบเนียน เปลี่ยนกับดักเพลิงให้กลายเป็นบ่อกรดมรณะที่รอคอยเจ้าของกลับมาสวมใส่

ม่อซางสะบัดก้นสองสามทีด้วยความปลอดโปร่ง ก่อนจะรีบวิ่งกลับไปนอนตีพุงรอชมมหรสพ

เพียงชั่วเคี้ยวหมากแหลก ไป๋หลงเดินย้อนกลับมาด้วยสีหน้าแช่มชื่นจอมปลอม ทำทีเป็นตะโกนบอกไป๋เยว่ว่าเขาลืมของไว้

เขาเหลือบมองไปรอบๆ เมื่อไม่เห็นซากศพของจิ้งจอกแดงก็ขมวดคิ้วด้วยความผิดหวังเล็กน้อย แต่ก็รีบสวมรองเท้าเพื่อจะรีบไปให้พ้นจากที่นี่ เท้าขวาสอดเข้าไปในรองเท้าเกล็ดมังกร

สัมผัสแรกคือความเปียกชื้นที่น่ารังเกียจ ไป๋หลงชะงัก ก้มหน้าลงมองด้วยความงุนงงว่าเหตุใดข้างในจึงแฉะ

แต่คำตอบมาถึงเร็วยิ่งกว่าความคิด ความเจ็บปวดรวดร้าวแล่นพล่านจากฝ่าเท้าพุ่งตรงสู่สมองราวกับถูกเหล็กหลอมเหลวราดรด น้ำกรดมารที่รอเวลาทำปฏิกิริยา กัดทะลุถุงเท้าไหมเนื้อดี กัดกินผิวหนัง และแทรกซึมลึกถึงกระดูกภายในเสี้ยววินาที

เสียงกรีดร้องโหยหวนดังสนั่นก้องภูเขาคุนหลุน ฝูงนกแตกตื่นบินว่อน ไป๋หลงล้มกลิ้งลงกับพื้น ดิ้นพราดๆ ราวกับปลาถูกทุบ สองมือตะเกียกตะกายพยายามจะถอดรองเท้ามรณะออกจากเท้า แต่เกล็ดมังกรที่เคยแข็งแกร่งบัดนี้หลอมละลายเหนียวหนืดติดกับเนื้อหนัง ยิ่งดึงก็ยิ่งฉีกกระชากผิวเนื้อให้หลุดติดออกมาด้วย

ควันสีเขียวลอยคลุ้งจากเท้าขวา ส่งกลิ่นเหม็นไหม้ของเนื้อและเกล็ดที่ถูกเผาผลาญ

ไป๋หลงสติแตกโดยสมบูรณ์ เขาลืมสิ้นถึงมาดองค์ชายผู้สง่างาม รวบรวมพลังเฮือกสุดท้ายระเบิดรองเท้าทิ้งจนเลือดสาดกระเซ็น แล้วตะเกียกตะกายเรียกร้องเมฆพาหนะด้วยน้ำตานองหน้า ให้พาเขากลับวังเดี๋ยวนี้

เมฆเจ็ดสีพุ่งลงมารับร่างอันสะบักสะบอมของเจ้านาย แล้วพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าด้วยความเร็วสูงสุด ทิ้งไว้เพียงเสียงร้องโหยหวนที่ค่อยๆ จางหายไปในหมู่เมฆ

ความเงียบกลับคืนสู่หน้าถ้ำอีกครั้ง หลงเหลือเพียงรอยไหม้เป็นวงกว้างบนพื้นหิน และซากรองเท้าเกล็ดมังกรที่ละลายกลายเป็นก้อนตะกั่วบิดเบี้ยว

เสียงฝีเท้าหนักๆ เดินออกมาจากด้านใน ไป๋เยว่ถือตลับยาค้างอยู่ในมือ มองดูความวินาศสันตะโรหน้าบ้านด้วยแววตาว่างเปล่า นางกวาดสายตามาหยุดที่กองซากรองเท้าที่ยังส่งควันฉุย กลิ่นเหม็นไหม้ฉุนกึกผสมกับกลิ่นฉุนเฉียวบางอย่างที่คุ้นจมูก กลิ่นอายของปีศาจระดับสูงที่นางเคยได้กลิ่นเมื่อนานมาแล้ว

คิ้วเรียวสวยขมวดเข้าหากันช้าๆ

ไป๋เยว่ค่อยๆ หันกลับมามองเสี่ยวฮวาที่นั่งเลียขนขาหน้าอยู่อย่างไร้เดียงสาที่มุมระเบียง ท่าทางของมันช่างดูสงบเสงี่ยมเจียมตัว ผิดกับหายนะที่เพิ่งเกิดขึ้น

ม่อซางหยุดเลียขน เงยหน้าขึ้นมองนางด้วยดวงตาแป๋วแหวว เอียงคอเล็กน้อยราวกับจะถามว่ามีอะไรหรือท่านแม่

ไป๋เยว่หรี่ตาลง จ้องลึกเข้าไปในดวงตาสีอำพันคู่นั้น พยายามค้นหาความผิดปกติ ศัตรูที่มารุกรานนาง คนแรกหายไปพร้อมกับภูเขา คนที่สองหนีกลับบ้านด้วยสภาพขาเปื่อย

"ทำไมข้ารู้สึกว่า... ตั้งแต่เก็บเจ้ามาเลี้ยง ศัตรูของข้าล้วนมีจุดจบที่ช่างประจวบเหมาะจนน่ากังขานัก?"