บทที่ 4 : อาหารเม็ดรสเลิศ

รุ่งอรุณสาดแสงสีเงินยวงผ่านม่านเมฆหนาทึบเหนือยอดเขาคุนหลุน ปลุกให้สรรพชีวิตตื่นจากนิทรา แสงแรกแห่งวันส่องกระทบเปลือกตาของจิ้งจอกแดงที่นอนขดตัวอยู่บนเตียงหยก

ม่อซางสะดุ้งตื่นขึ้นทันที ความหิวโหยที่รุนแรงดุจไฟเผาผลาญกัดกินกระเพาะจนแสบไส้ พลังมารในกายแห้งขอดจนแทบไม่เหลือหลอ

'ข้าต้องไปจากที่นี่... ขืนอยู่ต่อคงอดตาย หรือไม่ก็ถูกยัยสตรีสติเฟื่องนี่จับอาบน้ำจนเปื่อยยุ่ย'

ม่อซางค่อยๆ ย่องลงจากเตียงด้วยฝีเท้าเงียบกริบ สายตาจ้องมองไปทางปากถ้ำ หมายมาดว่าจะหนีไปหาเหยื่อมนุษย์สักคนเพื่อดูดเลือดเติมพลัง

"จะรีบไปไหนเจ้าก้อนขน?"

เสียงงัวเงียดังดักหน้าไว้ไป๋เยว่บิดขี้เกียจจนกระดูกลั่นกร๊อบ นางปรือตามอง สุนัขน้อยที่กำลังทำท่าลับๆ ล่อๆ อยู่ปลายเตียง

"ตื่นเช้ามาก็วุ่นวายเชียว... หิวแล้วสินะ?"

นางอ้าปากหาวหวอดใหญ่ มือเรียวควานเข้าไปในอากาศธาตุ หยิบขวดหยกเก่าคร่ำครึออกมาใบหนึ่ง ดึงจุกไม้ออกแล้วเทสิ่งที่อยู่ข้างในลงใส่ชามดินเผาบิ่นๆ ที่วางอยู่ข้างเตียงอย่างไม่ไยดี

เคร้ง! เคร้ง!

เม็ดยาสีทองอร่ามสามเม็ดร่วงกราวลงสู่ชามข้าวสุนัข!

ม่อซางชะงักกึก หันขวับมามองด้วยสายตาดูแคลน

'คิดจะเอาเศษยาเหลือทิ้งมาให้จอมมารกินรึ? สามหาว! ข้าไม่ใช่มุมมามขนาดนั้น...'

ฟุดฟิด...

จมูกของจอมมารกระตุกรัวๆ เมื่อกลิ่นหอมแรงกล้าปะทะเข้าจังๆ กลิ่นอายบริสุทธิ์เข้มข้นที่อัดแน่นจนเกิดเป็นหมอกจางๆ ลอยคลอเคลียรอบเม็ดยา

ดวงตาอำพันของม่อซางเบิกโพลงจนแทบถลนออกจากเบ้า

'ลูกกลอนนพเก้าคืนสวรรค์ ระดับ 9!?'

นี่มันโอสถวิเศษในตำนานที่หายสาบสูญไปนับพันปี! ของล้ำค่าที่เหล่าเซียนและมารทั่วหล้าต่างแย่งชิงกันแทบพลิกแผ่นดิน เพียงแค่เม็ดเดียวก็สามารถฟื้นฟูตบะได้นับร้อยปี!

แต่นาง... สตรีหน้าตายผู้นี้ กลับเทมันให้สุนัขกินประหนึ่งเป็นขนมขบเคี้ยวราคาถูก!

'ยัยผู้หญิงคนนี้สติฟั่นเฟือนไปแล้วรึ!? เอาของระดับบรรพกาลมาเททิ้งเทขว้างแบบนี้เนี่ยนะ!'

ความตกตะลึงพรึงเพริดแล่นพล่านไปทั่วสมอง แต่ความหิวโหยย่อมมีอำนาจเหนือกว่าเหตุผล

'ช่างหัวมัน! ของดีขนาดนี้ จะปล่อยให้เน่าคาชามข้าวหมาได้ยังไง!'

ม่อซางทิ้งมาดจอมมารจนสิ้น ลิ้นห้อยน้ำลายสอ กระโจนเข้าใส่ชามดินเผาแล้วก้มหน้าก้มตากินอย่างมูมมาม รสชาติหวานล้ำละลายในปาก พลังปราณมหาศาลระเบิดออกในท้องน้อย แผ่ซ่านไปซ่อมแซมเส้นลมปราณที่เสียหายอย่างรวดเร็วปานปาฏิหาริย์

เพียงชั่วพริบตา พลังที่สูญเสียไปก็เริ่มฟื้นคืนกลับมา!

ในขณะที่ลิ้นกำลังเลียชามจนสะอาดเอี่ยม สมองอันเจ้าเล่ห์ของจอมมารก็เริ่มคำนวณผลได้ผลเสียใหม่อย่างรวดเร็ว

'หนีไปตอนนี้ก็นับว่าโง่เขลาเบาปัญญา... นางมีสมบัติระดับนี้ในครอบครอง แต่กลับดูซื่อบื้อไร้พิษสง...'

ดวงตาจิ้งจอกหรี่ลงอย่างมาดร้าย จ้องมองไป๋เยว่ที่กำลังนอนเกาพุงตัวเองเล่นแล้วหลับต่ออย่างสบายอารมณ์

'เปลี่ยนแผน... ข้าจะไม่ฆ่านางตอนนี้'

มุมปากของจิ้งจอกแดงยกยิ้มเจ้าเล่ห์

'ยัยเศรษฐีนีหน้าโง่... ข้าจะยอมลดตัวเป็นสัตว์เลี้ยงแสนเชื่อง เกาะเจ้ากิน สูบเลือดสูบเนื้อสูบสมบัติเจ้าให้เกลี้ยงคลัง จนกว่าพลังข้าจะฟื้นคืนสมบูรณ์!'

'เสร็จข้าล่ะ...'

หารู้ไม่ว่า การตัดสินใจในครั้งนี้... คือจุดเริ่มต้นที่ทำให้จอมมารผู้ยิ่งใหญ่ ต้องกลายเป็นทาสรับใช้ไปตลอดกาล โดยที่เขาเองนั่นแหละที่เป็นฝ่ายเสร็จนาง