บทที่ 5 : อย่าแตะต้องสัตว์เลี้ยงของข้า!

บรรยากาศหน้าถ้ำเมฆาหยกบิดเบี้ยวอย่างรุนแรง มวลอากาศถูกฉีกกระชากด้วยคมศาสตราและหอกยาวนับร้อยเล่มที่พุ่งปะทะม่านพลังป้องกันถ้ำ แรงกดดันมหาศาลกดทับลงมาจนหินผารอบด้านเริ่มแตกร้าว เสียงกัมปนาทจากการโจมตีดังสนั่นหวั่นไหวราวกับฟ้าถล่มดินทลาย

ภายในถ้ำม่อซางในร่างจิ้งจอกแดงยืนตัวสั่นเทาอยู่หลังตั่งหยก ขนสีเพลิงลุกชันมิใช่เพราะความหนาวเหน็บ แต่เป็นเพราะสัญชาตญาณสัตว์ป่าที่กำลังกรีดร้องเตือนภัยถึงขีดสุด

'พวกมันมาแล้ว... หน่วยล่าสังหารระดับสูง!'

กลิ่นอายคาวเลือดและเจตนาฆ่าฟันที่เข้มข้นขนาดนี้ มีเพียง 'กองพันทวารบาลสวรรค์' เท่านั้น จอมมารโลหิตขบกรามแน่น ประเมินสถานการณ์ด้วยความสิ้นหวัง พลังของเขาเพิ่งฟื้นคืนมาได้เพียงเศษเสี้ยว การจะฝ่าวงล้อมออกไปในสภาพลูกสุนัขเช่นนี้ มีค่าเท่ากับเอาไข่ไปกระทบศิลา

เขาหันไปมองสตรีเพียงคนเดียวในถ้ำ หวังลึกๆ ว่านางจะมีทางหนีทีไล่

แต่ภาพที่ปรากฏแก่สายตาทำเอาความหวังของเขาดับวูบ

ไป๋เยว่ยันกายลุกขึ้นนั่งบนเตียงด้วยท่าทางอ่อนระทวย เกศายุ่งเหยิงปรกหน้า ดวงตาปรือปรอยเต็มไปด้วยความง่วงงุน นางยกมือขึ้นปิดปากหาวหวอดใหญ่ น้ำตาเล็ดซึมที่หางตา

"ฮ้าววว... หนวกหูจริง"

นางบ่นพึมพำเสียงอู้อี้ เท้าเปล่าเปลือยขาวผ่องแตะลงบนพื้นหินเย็นเฉียบ โดยไม่แม้แต่จะสวมเสื้อคลุมทับชุดนอนผ้าไหมบางเบาที่แทบจะปลิวตามลม มือเรียวคว้าพัดขนนกสีขาวด้ามเก่าๆ ที่วางอยู่หัวเตียงติดมือมาด้วย แล้วเดินเยื้องย่างตรงไปที่ปากถ้ำราวกับคนละเมอ

ม่อซางเบิกตาโพลง รีบวิ่งเข้าไปงับชายอาภรณ์ของนางแล้วออกแรงฉุดรั้งสุดชีวิต

'อย่านะโว้ยยัยมนุษย์หน้าโง่! ข้างนอกนั่นคือกองทัพนักฆ่า! เจ้าออกไปสภาพนี้ก็เป็นเป้านิ่งให้พวกมันยิงพรุนน่ะสิ! กลับเข้ามา!'

ไป๋เยว่ก้มลงมองก้อนขนสีแดงที่พยายามรั้งขานางไว้ มุมปากยกยิ้มบางเบาอย่างเอ็นดู

"หิวหรือเสี่ยวฮวา? รอเดี๋ยวนะ... ขอแม่ไปไล่แมลงรำคาญหน้าบ้านสักประเดี๋ยว"

นางแกะเขี้ยวจิ้งจอกออกจากชายผ้าอย่างนุ่มนวล แล้วเดินนวยนาดฝ่าม่านพลังออกไปเผชิญหน้ากับความตาย

เบื้องหน้าถ้ำเมฆาหยก

กองทัพนักล่าปีศาจกว่าร้อยชีวิตในชุดเกราะเงินยืนตั้งค่ายกลรูปพัด ปิดล้อมทางเข้าออกทุกทิศทาง ปลายหอกและธนูอาคมเล็งเป้าเป็นจุดเดียวที่ปากถ้ำ บรรยากาศตึงเครียดจนอากาศแทบหยุดไหลเวียน

ทันทีที่ร่างระหงของสตรีชุดขาวปรากฏตัวขึ้น ความเงียบกริบก็เข้าปกคลุมชั่วขณะ

สายตานับร้อยคู่จับจ้องไปยังเรือนร่างบอบบางที่ยืนท้าลมหนาว ผมยาวสยายปลิวไสวไปตามแรงลม อาภรณ์แนบเนื้อเผยให้เห็นสัดส่วนโค้งเว้าอันงดงามเย้ายวน แต่นั่นมิใช่สิ่งที่ทำให้หัวหน้านักล่าชะงัก

มันคือท่าที... ที่ไร้ซึ่งความเกรงกลัวโดยสิ้นเชิง

หัวหน้าหน่วยล่าสังหารก้าวออกมาเบื้องหน้า รอยแผลเป็นยาวพาดผ่านใบหน้าเหี้ยมเกรียม เขาชี้ดาบยักษ์ไปที่หน้าของนาง ตวาดเสียงกึกก้อง

"นึกว่าใคร ที่แท้ก็นางมารน้อยที่ไหนไม่รู้... ฟังข้า! ส่งตัวมารโลหิตที่หลบซ่อนอยู่ข้างในออกมาซะ! แล้วข้าจะไว้ชีวิตเจ้า!"

ไป๋เยว่ยกนิ้วก้อยขึ้นแคะหู ใบหน้าแสดงออกถึงความรำคาญใจอย่างปิดไม่มิด

"มารโลหิต? แถวนี้ไม่มีมารหรอก... มีแต่คนง่วงนอนที่กำลังโมโหหิว" นางปรายตามองกลุ่มคนตรงหน้าด้วยสายตาว่างเปล่า "พวกเจ้าเสียงดังรบกวนเวลานอนของข้า... กลับไปซะ ข้าขี้เกียจออกแรง"

"สามหาว! บังอาจดูหมิ่นสำนักทวารบาล!"

หัวหน้านักล่าหน้าแดงจัดด้วยความโกรธ เส้นเลือดปูดโปนที่ขมับ เขาตวัดดาบลงเป็นสัญญาณสังหาร

"ยิงมันให้เป็นเม่น! เผาถ้ำนี้ให้วอด!"

ฟึ่บ! ฟึ่บ! ฟึ่บ!

เสียงแหวกอากาศหวีดหวิวดังระงม ลูกธนูอาคมนับร้อยดอกและหอกซัดพุ่งทะยานเข้าหาไป๋เยว่ราวกับห่าฝนเหล็ก! ทุกทิศทางถูกปิดตาย ไร้หนทางหลบหนี

ม่อซางที่แอบดูอยู่หลังโขดหินปากถ้ำหลับตาปี๋ หัวใจหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม

'จบสิ้นกัน... ยัยโง่นั่นตายแน่!'

ทว่า...

ไป๋เยว่มิได้ขยับตัวหลบ นางเพียงแค่ถอนหายใจเฮือกใหญ่ แล้วยกพัดขนนกในมือขึ้นมา

ข้อมือขาวผ่องสะบัดพัดออกไปเบาๆ หนึ่งครั้ง... ราวกับกำลังปัดไล่แมลงรำคาญตา

"บอกว่า... ไปให้พ้น"

วูบ!

วินาทีนั้น กฎเกณฑ์แห่งฟ้าดินดูเหมือนจะถูกบิดเบือน

เพียงแค่การสะบัดพัดเบาๆ มวลอากาศเบื้องหน้ากลับถูกบีบอัดจนกลายเป็นกำแพงลมที่มองไม่เห็น แรงดันอากาศมหาศาลระเบิดออกเป็นคลื่นกระแทกที่รุนแรงยิ่งกว่ามหาวาตภัย!

ลูกธนูและหอกนับร้อยที่พุ่งเข้ามา ปะทะเข้ากับกำแพงลมนั้นแล้วแตกละเอียดกลายเป็นผงฝุ่นในพริบตา!

แรงลมมิได้หยุดเพียงแค่นั้น มันพุ่งทะลวงผ่านแนวหน้ากระแทกเข้าใส่กองทัพนักล่าปีศาจอย่างจัง

"อ๊ากกกกก!"

ร่างของยอดฝีมือนับร้อยปลิวว่อนราวกับใบไม้แห้ง ชุดเกราะเงินแตกกระจาย ชิ้นส่วนอาวุธและเลือดสาดกระเซ็นไปคนละทิศละทาง พวกเขาถูกกวาดหายไปจากหน้าถ้ำภายในเสี้ยววินาที

คลื่นพลังยังคงพุ่งทะยานต่อไป ปะทะเข้ากับยอดเขาหินแกร่งฝั่งตรงข้ามที่ตั้งตระหง่านเสียดฟ้า

ตูมมมมมมมม!!!

เสียงระเบิดกัมปนาทดังจนหูดับ พื้นดินสั่นสะเทือนเลื่อนลั่น

เมื่อฝุ่นควันจางลง... ยอดเขาฝั่งตรงข้ามที่เคยสูงตระหง่าน บัดนี้... หายไปครึ่งลูก!

รอยตัดเรียบกริบราวกับถูกดาบของเทพเจ้าฟันขาดสะบั้น ปรากฏให้เห็นเป็นหลักฐานของพลังทำลายล้างที่เหนือสามัญสำนึก

ความเงียบสงัดกลับมาเยือนขุนเขาคุนหลุนอีกครั้ง

ไร้เสียงตะโกน ไร้เสียงอาวุธ มีเพียงเสียงลมหวีดหวิวที่พัดผ่านช่องเขาที่เพิ่งเกิดขึ้นใหม่

ไป๋เยว่ยืนนิ่งอยู่ท่ามกลางความว่างเปล่า นางยกมือขึ้นปิดปากหาวอีกครั้ง น้ำตาเล็ด

"เฮ้อ... ฝุ่นเยอะจัง กลับไปนอนต่อดีกว่า"

นางหมุนตัวเดินกลับเข้ามาในถ้ำ ก้มตัวลงช้อนร่างของจิ้งจอกแดงที่ยืนแข็งทื่อเป็นรูปปั้นหินขึ้นมาแนบอกอย่างทะนุถนอม มือเรียวลูบหัวเขาเบาๆ เพื่อปลอบประโลม

"ไม่เป็นไรแล้วนะ... ปลอดภัยแล้วเจ้าก้อนขน ไม่มีแมลงรำคาญมารบกวนเราแล้ว"

ม่อซางในอ้อมกอดตัวแข็งทื่อ ลืมหายใจไปชั่วขณะ

ดวงตาอำพันเบิกกว้างจ้องมองใบหน้าสวยหวานที่กำลังยิ้มละไมอย่างตกตะลึงพรึงเพริด สมองของจอมมารหยุดทำงานไปโดยสมบูรณ์

ภาพภูเขาที่หายไปครึ่งแถบยังติดตา... แรงกดดันมหาศาลเมื่อครู่ที่ทำให้วิญญาณสั่นสะท้านยังคงหลงเหลืออยู่ในอากาศ

นั่นมิใช่พลังของผู้ฝึกตน... มิใช่วิชาของมนุษย์...

แต่มันคือพลังระดับตำนานที่สามารถพลิกฟ้าคว่ำแผ่นดินได้ด้วยการพลิกฝ่ามือ!

ม่อซางเงยหน้ามองสตรีเจ้าของอ้อมกอดอุ่นนี้ด้วยแววตาที่เปลี่ยนไปตลอดกาล

ความดูแคลนหายไปจนหมดสิ้น เหลือไว้เพียงความหวาดกลัวที่เสียดแทงลึกถึงกระดูก และคำถามเดียวที่ก้องอยู่ในหัว

'ยัยผู้หญิงคนนี้... มิใช่แค่มนุษย์ร่ำรวย... นางเป็นตัวตนระดับบรรพกาลใดกันแน่!?'