โฉมสะคราญผู้นี้คือสามีข้า

      สายตาคู่นึงจับจ้องมองเธอมาสักพักใหญ่ๆ จากในร้านกาแฟที่ห่างจากที่เธออยู่ไม่มากนัก ชายหนุ่มสบถออกมาเสียงดังก่อนที่เขาจะรีบลุกขึ้นและวิ่งออกไปจากร้านตรงเข้าไปหาเธอ  เขาวิ่งตามเธอลงไปในน้ำก่อนจะคว้าแขนเธอไว้แน่น เธอสะดุ้งตกใจจากแรงบีบกระชากจากฝ่ามือเขาก่อนจะเซถลาล้มลงในเกลียวคลื่นที่ซัดเข้ามาพอดี น้ำทะเลไหลเข้าทั้งปากและจมูกจนเธอไอสำลักออกมาหน้าดำหน้าแดง ก่อนที่เขาฉุดกระชากลากถูเธอขึ้นมาจากทะเล

       “ แค่กๆ โอ๊ยย คุณจะบ้าเหรอไง ปล่อยนะฉันเจ็บ ” พอทันทีที่ตั้งตัวได้เธอรีบตะโกนบอกเขาเสียงดัง เเววตาเขียวปัดมองชายหนุ่มตรงหน้าด้วยความไม่พอใจ

      “ โธ่โว๊ย! ถ้าจะฆ่าตัวตายช่วยไปตายไกลๆ ร้านผมหน่อยได้ไหม! ”

เขาพูดเสียงดังก่อนจะจ้องหน้าเธอ ฝ่ามือเขายังจับแขนเธอแน่น

     “ ฉันไม่ได้จะฆ่าตัวตายซะหน่อย คุณเข้าใจอะไรผิดหรือเปล่า! ”

     “ เดี๋ยว.. ที่คุณเดินดุ่มๆ ลงไปในน้ำนี่คุณไม่ได้คิดจะฆ่าตัวตาย ”

     “ ไม่ใช่ ฉันแค่อยากจะเล่นน้ำเฉยๆ มันเครียดๆ เลยกะจะว่ายน้ำเล่นแค่นั้นเอง”

     “ ขอโทษที ผมเข้าใจผิดไปเอง ก็ท่าทางคุณมันทำให้คิดไปแบบนั้น ผมเห็นคุณมานั่งเหม่อที่เดิมมา 2 วันแล้ว ผมก็เลยคิดว่าคุณจะ.. ”

     “ ไม่เป็นไรค่ะ คุณจะปล่อยฉันได้หรือยัง? ” เธอก้มลงมองดูมือของเขาที่ยังจับแขนเธอแน่น

ชายหนุ่มมองมาที่มือของเขาก่อนจะคลายฝ่ามือออกจากแขนของเธอ

       “ คุณบอกว่าเห็นฉันนั่งอยู่ที่นี่มา 2 วันแล้ว? ” สายตาเธอมองเขาด้วยความสงสัย ก่อนจะสำรวจสายตามองชุดเสื้อกล้ามสีขาว กางเกงวอร์มและรองเท้ากีฬาที่เปียกโชกด้วยน้ำทะเล พอๆ กับตัวเธอที่เปียกไปตั้งแต่หัวจรดเท้า

       “ นั่นร้านกาแฟผม ผมเห็นคุณมานั่งซึมเหม่ออยู่นานเป็นชั่วโมงๆ วันนี้ยังจะเดินดุ่มๆ ลงทะเลอีก ใครไม่คิดแบบนั้นก็แปลกแล้ว”

พอพูดจบเขาก็เดินผละออกไป โดยไม่ได้จะสนใจฟังว่าเธอจะพูดอะไรต่ออีก เธอก้าวเท้าตามเขาก่อนจะตัดสินใจเอื้อมมือไปดึงชายเสื้อด้านหลังเขาเอาไว้ ชายหนุ่มชะงักเล็กน้อยก่อนจะหันกลับมามองหน้าเธอ

      “ คุณรับสมัครพนักงานเพิ่มบ้างไหมคะ พอดีฉันอยากหางานทำค่ะ ”

ชายหนุ่มมองหน้าเธอนิ่งก่อนจะใช้สายตาสำรวจใบหน้าและรูปร่างเธอ

      “ ก็อาจจะ.. แต่ตอนนี้คงไม่ ”

      “ เอ่อ.. รับเพิ่มอีกสักคนได้ไหมคะ ตอนนี้ฉันเพิ่งตกงาน ให้ทำงานอะไรในร้านก็ได้ค่ะ ” เธอกลืนน้ำลายลงคอขณะที่พูดไปด้วย ชายหนุ่มเงียบไปพักนึงก่อนจะจ้องหน้าเธอนิ่ง

      “ ไปอาบน้ำแต่งตัวแล้วไปหาผมที่ร้านตอน 9 โมงครึ่ง อย่ามาสายนะ”

      “ ขอบคุณมากค่ะ ”

      “ ผมยังไม่ได้รับคุณเข้าทำงาน ผมยังไม่รู้เลยว่าคุณชื่ออะไร ประวัติรายละเอียดของตัวคุณ เดี๋ยวมาที่ร้านค่อยคุยกันอีกทีก็แล้วกัน ”

      “ เอ่อ.. ได้ค่ะ” เธอพูดตอบและยิ้มให้เขาเล็กน้อย เธอยืนมองดูเขาเดินกลับไปที่ร้านกาแฟ ก่อนจะเดินกลับไปโรงแรมที่เธอพัก

     เธออาบน้ำแต่งตัวใหม่ เลือกสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวกับกางเกงยีนต์เข้ารูป ตอนนี้เธอแค่อยากหาอะไรทำไปก่อนสักพักหลังออกจากงาน เธอถอนหายใจพลางครุ่นคิดก่อนจะคว้ากระเป๋าและเดินออกจากห้องไป