บทที่ 7 : องค์ชายมังกร

กลิ่นอายคาวเลือดจากศึกหน้าถ้ำยังมิทันจางหาย ความสงบสุขของถ้ำเมฆาหยกก็ถูกทำลายลงอีกครา

หมู่เมฆสีขาวบริสุทธิ์เหนือยอดเขาคุนหลุนถูกแหวกออกด้วยรัศมีเจ็ดสีบาดตา เสียงดนตรีทิพย์ดังก้องกังวานประหนึ่งขบวนเสด็จขององค์มหาเทพ ขบวนเมฆมงคลขนาดมหึมาลอยต่ำลงมาจอดเทียบหน้าปากถ้ำอย่างถือดี แรงลมจากการลงจอดพัดพาใบไม้แห้งปลิวว่อน ฝุ่นตลบอบอวลจนทัศนียภาพเบื้องหน้าพร่ามัว

บนก้อนเมฆที่ประดับประดาด้วยแพรพรรณหลากสี ปรากฏร่างของบุรุษหนุ่มในอาภรณ์สีขาวพิสุทธิ์ ปักลวดลายมังกรทองดิ้นเงินระยิบระยับล้อแสงตะวัน ใบหน้าหล่อเหลาเชิดขึ้นเล็กน้อย ริมฝีปากคลี่รอยยิ้มที่มั่นใจว่าสามารถสั่นคลอนหัวใจสตรีทั่วหล้าได้ในพริบตา

เบื้องหลังของเขามีเหล่าบริวารแบกหีบสมบัติเรียงรายเป็นทิวแถว ราวกับจะยกมาทั้งท้องพระคลัง

"ไป๋เยว่... ยอดดวงใจของข้า! พี่ 'ไป๋หลง' มาหาเจ้าแล้ว!"

น้ำเสียงที่ดัดจนหวานหยดย้อยนั้นเสียดแทงแก้วหูยิ่งกว่าเสียงอสนีบาต หินงอกหินย้อยหน้าถ้ำสั่นสะเทือนราวกับจะทนรับความเลี่ยนล้ำนี้ไม่ไหว

ภายในถ้ำ ไป๋เยว่ที่เพิ่งจะเอนหลังลงนอนขมวดคิ้วมุ่น นางถอนหายใจยาวเหยียด มือเรียวยกขึ้นนวดขมับที่เริ่มเต้นตุบๆ

"เสียงแมลงหวี่ตัวไหนมันช่างน่ารำคาญนัก..."

นางลุกขึ้นเดินกระแทกส้นเท้าออกไปหน้าถ้ำด้วยท่าทางเกียจคร้าน โดยมี 'เสี่ยวฮวา' เดินตามต้อยๆ ด้วยใบหน้าบอกบุญไม่รับ

เมื่อพ้นปากถ้ำ สายตาของไป๋เยว่ก็ปะทะเข้ากับความอลังการของ 'องค์ชายไป๋หลง' แห่งเผ่ามังกรทะเลบูรพา ผู้ซึ่งตามตื๊อนางมานับพันปีด้วยความหลงตัวเองขั้นวิกฤต

"ท่านมาทำไม?" ไป๋เยว่เอ่ยถามเสียงเรียบ แววตาว่างเปล่าดุจบ่อน้ำลึก "เปิ่นจั้วจำได้ว่าเพิ่งจะถล่มภูเขาไล่แขกไปเมื่อครู่ ท่านอยากลองเป็นภูเขาลูกต่อไปกระนั้นหรือ?"

ไป๋หลงหาได้สะทกสะท้าน เขาหัวเราะร่า สะบัดพัดจีบในมืออย่างวางมาด

"โอ้ แม่นางไป๋เยว่... วาจาเชือดเฉือนของเจ้าช่างบาดใจข้ายิ่งนัก ข้ารู้ข่าวว่าเจ้าตื่นจากจำศีล หัวใจของ 'เปิ่นไท่จื่อ' (ตัวข้าผู้เป็นองค์ชายรัชทายาท) ก็ร้อนรุ่มดั่งไฟสุม จึงรีบนำของกำนัลมาเยี่ยมเยียน"

เขาดีดนิ้วเพียงเบาๆ ฝาหีบสมบัตินับสิบใบเปิดออกพร้อมกัน แสงวูบวาบจากเพชรนิลจินดาและแพรพรรณล้ำค่ากระแทกตาจนต้องหยีตา

ไป๋เยว่มองกองสมบัติเหล่านั้นด้วยหางตา ทรัพย์สินพวกนี้ในคลังของนางมีจนล้นจนแทบจะเอามาถมที่เดินเล่นได้ หากคิดจะใช้เงินซื้อใจนาง เห็นทีคงต้องรอชาติหน้า

"ถ้ามีธุระแค่นี้ก็กลับไปเถอะ เปิ่นจั้วจะนอน" นางหมุนตัวเตรียมกลับเข้าถ้ำ

"ช้าก่อน! เปิ่นไท่จื่อรู้ดีว่าเจ้ามิสนของนอกกาย ข้าจึงนำสิ่งนี้มา..."

ไป๋หลงขยับกายบังทางไว้ แล้วหยิบกล่องไม้จันทน์หอมสลักลวดลายวิจิตรออกมาอย่างระมัดระวัง

"นี่คือ 'ขนมไข่มุกมังกรวารี' ที่ท่านพ่อครัวเอกแห่งวังบาดาลใช้เวลาหมักแป้งด้วยน้ำค้างบริสุทธิ์ถึงห้าร้อยปี สอดไส้ด้วยไข่ของปลาทิพย์หายากที่ร้อยปีจะวางไข่สักครั้ง! รสสัมผัสนุ่มละลายในปากยิ่งกว่าเมฆสวรรค์ ทั่วทั้งสามภพมีเพียงสามกล่องเท่านั้น!"

ฝีเท้าของไป๋เยว่ชะงักกึก

จมูกโด่งรั้นขยับฟุดฟิด กลิ่นหอมหวานละมุนที่ลอยออกมาจากกล่องไม้กระตุ้นต่อมความอยากอาหารระดับรุนแรง ความง่วงงุนหายไปเป็นปลิดทิ้ง นางหมุนตัวกลับมาหาไป๋หลง รอยยิ้มเย็นชาเมื่อครู่เปลี่ยนเป็นรอยยิ้มหวานหยาดเยิ้มในชั่วพริบตา

"ตายจริง... พี่ไป๋หลงช่างมีน้ำใจ ของหายากปานนั้นยังอุตส่าห์นึกถึงข้า"

นางผายมือเชื้อเชิญด้วยกิริยาอ่อนช้อยงดงาม "มาเหนื่อยๆ เชิญเข้ามาจิบชาข้างในก่อนเถิดเจ้าค่ะ"

ม่อซางที่ยืนอยู่ข้างเท้าไป๋เยว่เบิกตากว้าง มองสตรีเห็นแก่กินตรงหน้าด้วยความเหลือเชื่อ

'แค่ขนมกล่องเดียว? เจ้าก็ยอมเปิดค่ายกลรับศัตรูเข้าบ้านแล้วเรอะ! ยัยสตรีตะกละ! ศักดิ์ศรีบรรพชนของเจ้ามีค่าเท่ากับแป้งก้อนเดียวหรือไง!'

ไป๋หลงยิ้มกริ่มอย่างผู้กำชัยชนะ เขาเดินยืดอกตามไป๋เยว่เข้าไปในถ้ำ โดยไม่ทันสังเกตเห็นสายตาอาฆาตของจิ้งจอกแดงตัวน้อยที่จ้องมองช่วงล่างของเขา... ราวกับกำลังเล็งตำแหน่งที่จะฝากพิษร้าย

ภายในถ้ำเมฆาหยก ไป๋เยว่นั่งลงบนตั่งประธาน แกะกล่องขนมกินอย่างเอร็ดอร่อย ปล่อยให้ไป๋หลงนั่งพล่ามเรื่องวีรกรรมความเก่งกาจของตนเองอยู่ฝ่ายเดียว

"เจ้ารู้หรือไม่ เมื่อครั้งที่ข้าลงไปปราบปีศาจปลาหมึกยักษ์ใต้ทะเลลึก..." ไป๋หลงคุยโวพลางยกถ้วยชาร้อนๆ ขึ้นมาเป่า ลอบส่งสายตาหวานเชื่อมให้นางเอก "ตอนนั้นมันใช้หนวดรัดข้าไว้ แต่ด้วยพลังมังกรอันเกรียงไกร ข้าเพียงสะบัดตัวคราเดียวมันก็แหลกเป็นผุยผง... เฉกเช่นหัวใจข้า ที่ยอมแหลกสลายเพื่อเจ้าผู้เป็นดั่งดวงจันทร์ส่องสว่าง"

ม่อซางทนฟังความเท็จไม่ไหวอีกต่อไป ขนทั่วร่างลุกชันด้วยความหมั่นไส้จนแทบจะสำรอก

'ไอ้กิ้งก่าน้ำนี่... กล้ามาเกี้ยวพาราสีคนเลี้ยงของเปิ่นหวางต่อหน้าต่อตาเชียวรึ? วีรกรรมปาหี่พวกนั้นข้าฟังแล้วยังอายแทน วันนี้หากเปิ่นหวางไม่สั่งสอนเจ้า อย่ามาเรียกข้าว่าจอมมาร!'

จิ้งจอกแดงแสร้งทำเป็นวิ่งไล่จับหางตัวเองอย่างสนุกสนาน กลิ้งตัวไปมาจนเข้าไปใกล้โต๊ะน้ำชา อาศัยจังหวะที่ไป๋หลงกำลังจะยกชาขึ้นจิบเพื่อเก๊กหล่อ...

ม่อซางแกล้งทำเป็นสะดุดขาตัวเอง ร่างก้อนขนพุ่งเข้ากระแทกข้อศอกของไป๋หลงอย่างแม่นยำและรุนแรง!

ถ้วยชาหยกเนื้อดีที่มีน้ำชาร้อนจัด พลิกคว่ำเทราดลงไปที่หน้าตัก... ตำแหน่งยุทธศาสตร์สำคัญของบุรุษเพศพอดิบพอดี!

"อ๊ากกกกกก!"

เสียงร้องโหยหวนขององค์ชายมังกรดังลั่นถ้ำ สะเทือนเลื่อนลั่นจนฝุ่นร่วงกราว ไป๋หลงกระเด้งตัวลุกขึ้นยืน ตัวงอเป็นกุ้งเต้น ใบหน้าหล่อเหลาบิดเบี้ยวจนดูไม่ได้ ควันขาวลอยกรุ่นออกมาจากอาภรณ์ที่เปียกชุ่มบริเวณหว่างขา

"ร้อน! ร้อน! มังกรน้อยของข้าสุกแล้ว!"

ไป๋เยว่สะดุ้งตกใจจนขนมร่วงจากมือ นางรีบหันมามองต้นตอเสียง... แต่สายตาของนางกลับไม่ได้มองไปที่องค์ชายผู้บาดเจ็บ หากแต่พุ่งตรงไปที่จิ้งจอกแดงที่นอนหมอบตัวสั่นงันงกอยู่บนพื้น

"เสี่ยวฮวา!"

นางพุ่งเข้าไปอุ้มม่อซางขึ้นมาแนบอกทันที สำรวจตามเนื้อตัวเขาอย่างร้อนรน "เป็นอะไรไหมลูก? เจ็บตรงไหน? โดนน้ำร้อนลวกหรือเปล่า!?"

ม่อซางซุกหน้าลงกับอกนุ่ม ร้องครวญครางด้วยน้ำเสียงน่าสงสารจับใจ ทั้งที่ในใจกำลังแสยะยิ้มสะใจ

'สมน้ำหน้า! ไข่ต้มใบชาคงรสชาติดีไม่น้อยเลยกระมัง!'

ไป๋หลงที่ยืนกุมหว่างขาด้วยความทรมาน มองภาพตรงหน้าด้วยความน้อยใจจนแทบกระอักเลือด

"ไป๋เยว่... ข้าโดนน้ำร้อนลวกอยู่นะ! ข้าเจ็บจะตายอยู่แล้ว เจ้าไม่ห่วงข้าบ้างรึ!"

ไป๋เยว่ปรายตามองเขาแวบหนึ่ง ก่อนจะหันกลับไปเป่าขนให้เสี่ยวฮวาต่อ ราวกับเสียงโอดครวญของเขาเป็นเพียงเสียงลม

"ท่านเป็นถึงมังกรธาตุน้ำ ผิวหนังหนาเตอะปานนั้น แค่น้ำชาร้อนนิดหน่อยไม่ทำให้เกล็ดท่านหลุดหรอก... แต่เสี่ยวฮวาของเปิ่นจั้วตัวเล็กบอบบางแค่นี้ ขนร่วงไปเส้นหนึ่งข้าก็ใจสลายแล้ว"

คำพูดนั้นเปรียบเสมือนมีดอาบยาพิษกรีดลงกลางใจ ไป๋หลงอ้าปากค้าง เขาแพ้พ่ายให้แก่สุนัขจิ้งจอกหน้าโง่ตัวนี้ราบคาบ!

"ข้า... ข้าขอตัวไปจัดการตัวเองก่อน!"

ไป๋หลงกัดฟันกรอด เดินหนีบขาด้วยท่าทางทุลักทุเลดุจเป็ดง่อย ตรงไปยังห้องลับหลังถ้ำ ก่อนจะเลี้ยวหายไป เขาหันขวับกลับมาจ้องเขม็งไปยังเจ้าก้อนขนในอ้อมกอดนางเอก

สายตาของมังกรหนุ่มลุกโชนไปด้วยเพลิงโทสะ สบเข้ากับดวงตาสีอำพันของจิ้งจอกที่จ้องกลับมาอย่างท้าทาย

'ไอ้หมาเวร... ฝากไว้ก่อนเถอะ เผลอเมื่อไหร่เปิ่นไท่จื่อจะเตะเจ้าให้กระเด็นตกเขาคุนหลุน!'