บทที่ 8 : มังกรเสียท่า

ความเงียบงันกลับคืนสู่โถงถ้ำเมฆาหยกชั่วคราวเมื่อไป๋เยว่เดินหายเข้าไปด้านในเพื่อหาสมุนไพรมาทาแผลให้เสี่ยวฮวา ทิ้งให้องค์ชายมังกรผู้บาดเจ็บยืนขบกรามแน่นอยู่เพียงลำพังกับคู่กรณี

ความเจ็บปวดแสบร้อนบริเวณหน้าขาแล่นพล่านขึ้นมาเป็นระลอก ผสมปนเปกับความอับอายที่ถูกสุนัขจิ้งจอกชั้นต่ำทำร้ายจนเสียกิริยาต่อหน้าหญิงงาม ไป๋หลงสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามข่มกลั้นโทสะที่ปะทุเดือดดาลดั่งภูเขาไฟใต้สมุทร

ดวงตามังกรหรี่ลง จ้องเขม็งไปยังก้อนขนสีแดงที่นั่งเลียอุ้งเท้าอยู่อย่างสบายอารมณ์ริมระเบียงหิน ใกล้กับปากเหวที่มองลงไปเห็นเมฆหมอกไหลเอื่อย

โอกาสทองมาถึงแล้ว... ไร้เงาของไป๋เยว่ ไร้สายตาจับจ้องจากนาง

มุมปากขององค์ชายมังกรกระตุกยิ้มเหี้ยมเกรียม รัศมีกดดันของเผ่าพันธุ์สัตว์เทพแผ่ออกมาจากร่างทีละน้อย เขาค่อยๆ ก้าวเท้าเข้าไปหาเจ้าสัตว์เลี้ยงตัวจ้อยอย่างเงียบเชียบ รองเท้าหุ้มข้อบดขยี้ฝุ่นผงบนพื้นหินจนเกิดเสียงแผ่วเบาที่ฟังดูคล้ายเสียงมัจจุราชย่างสามขุม

ในใจหมายมาดว่าเจ้าเดรัจฉานชั้นต่ำตนนี้บังอาจทำองค์ชายรัชทายาทเช่นเขาขายหน้า มันสมควรตาย!

ไป๋หลงรวบรวมลมปราณไว้ที่ปลายเท้า ตั้งใจจะใช้ลูกเตะเพียงครั้งเดียวส่งร่างเล็กจ้อยนั่นให้ลอยละลิ่วตกลงไปกระแทกโขดหินเบื้องล่าง ให้มันแหลกเหลวกลายเป็นเศษเนื้อที่ไม่มีใครจำได้ แล้วค่อยกุเรื่องบอกไป๋เยว่ว่ามันซุกซนจนพลัดตกเขาไปเอง

ระยะห่างหดสั้นลงเหลือเพียงสองก้าว เงาทะมึนขององค์ชายมังกรทาบทับลงบนร่างของเสี่ยวฮวา

ไป๋หลงง้างเท้าขึ้น เส้นเอ็นที่ขาเกร็งเขม็งเตรียมส่งแรงกระแทกมหาศาลเข้าใส่สีข้างของเป้าหมายเพื่อปลิดชีพมันเสียเดี๋ยวนี้!

ทว่าในเสี้ยววินาทีที่ฝ่าเท้ากำลังจะพุ่งออกไป...

จิ้งจอกแดงตัวน้อยที่ควรจะตื่นตระหนกวิ่งหนี กลับหยุดการเลียอุ้งเท้า แล้วเงยหน้าขึ้นมาสบตากับเขาอย่างเชื่องช้า ไร้ซึ่งความหวาดกลัว ไร้ซึ่งความตื่นตระหนก

นัยน์ตาสีอำพันใสซื่อคู่นั้น พลันแปรเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานดุจโลหิตเข้มข้น!

บรรยากาศรอบกายพลันหนักอึ้งขึ้นมาอย่างฉับพลัน ราวกับแผ่นฟ้าถล่มลงมาทับแผ่นดิน

ความยะเยือกเย็นเฉียบแทรกซึมเข้าสู่กระดูกดำ จนไอน้ำในอากาศจับตัวเป็นเกล็ดน้ำแข็งเกาะพราวตามผนังถ้ำ กลิ่นหอมหวานของดอกท้อถูกกลบสิ้น แทนที่ด้วยกลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งและกลิ่นอายความตายที่ชวนให้หายใจไม่ออก

ไป๋หลงชะงักค้าง เท้าที่ง้างค้างไว้กลางอากาศสั่นระริก มิอาจขยับเขยื้อนได้แม้แต่ปลายนิ้ว ราวกับถูกโซ่ตรวนที่มองไม่เห็นตรึงร่างไว้

ภาพที่สะท้อนอยู่ในม่านตาขององค์ชายมังกร มิใช่ลูกสุนัขจิ้งจอกตัวจ้อยอีกต่อไป...

เบื้องหลังร่างเล็กสีแดงนั้น ปรากฏเงาทะมึนขนาดมหึมาซ้อนทับขึ้นมา เงาร่างนั้นสูงเสียดฟ้าบดบังแสงตะวันจนมืดมิด ไอสีดำทมิฬพวยพุ่งออกมาเป็นรูปปีศาจร้ายที่มีเขี้ยวโง้งยาวและดวงตาสีเลือดคู่ยักษ์

จิตสังหารที่รุนแรงและบริสุทธิ์ถึงขีดสุดถูกปลดปล่อยออกมาเพียงชั่วพริบตาเดียวเหมือนคมดาบเย็นเฉียบที่จ่อเข้าที่ลำคอหอย

มันคือจิตสังหารของราชันย์... ผู้ยืนตระหง่านอยู่เหนือสรรพชีวิตทั้งปวง!

สัญชาตญาณสัตว์เทพของมังกรกรีดร้องลั่นด้วยความหวาดกลัวสุดขั้วหัวใจ ร่างกายของไป๋หลงแข็งทื่อดั่งหินสลัก เหงื่อกาฬไหลพรากออกมาจนชุ่มแผ่นหลัง ขนทั่วสรรพางค์กายลุกชันด้วยความสยดสยองที่แล่นพล่านจากไขสันหลังขึ้นสมอง

เขาเคยเผชิญหน้ากับปีศาจทะเลลึกมานับพัน เคยสู้กับอสูรกายยักษ์มานับร้อย แต่ไม่เคยมีครั้งไหนที่เขารู้สึกเหมือนมดปลวกที่กำลังจะถูกบดขยี้เช่นนี้

เข่าทั้งสองข้างขององค์ชายมังกรสั่นระริกกระทบกันดัง กึกๆ ลมหายใจติดขัดราวกับมีมือที่มองไม่เห็นบีบรัดลำคอจนแน่น

ม่อซางในร่างจิ้งจอกเพียงแค่นั่งนิ่งๆ จ้องมององค์ชายมังกรด้วยสายตาเรียบเฉยที่แฝงความเหยียดหยาม มุมปากขยับยกขึ้นเล็กน้อยเผยให้เห็นเขี้ยวขาววาววับ ราวกับจะท้าทายว่า...

'หากกล้าแลกขากับชีวิต ก็ลองเตะดู'

แรงกดดันมหาศาลบีบคั้นหัวใจมังกรจนแทบหยุดเต้น ไป๋หลงรู้สึกหน้ามืดตาลาย เข่าอ่อนแรงจนแทบจะทรุดลงไปคุกเข่ากราบกรานขอชีวิต สายตาของเงาปีศาจร่างยักษ์นั่นเหมือนกำลังขับไล่ไสส่งให้เขารีบไปให้พ้นหน้าก่อนที่มันจะเปลี่ยนใจกระชากวิญญาณเขา

ความเงียบอันน่าอึดอัดดำเนินไปเพียงไม่กี่ลมหายใจ แต่สำหรับไป๋หลง มันยาวนานราวกับชั่วกัปชั่วกัลป์

กุบ... กับ...

เสียงฝีเท้าเบาๆ ดังมาจากด้านในถ้ำ ทำลายภวังค์ความตายลง ไป๋เยว่เดินออกมาพร้อมตลับยาสมุนไพรในมือ

วูบ!

รัศมีอำมหิตและเงาปีศาจสลายวับไปในพริบตา ราวกับไม่เคยมีอยู่จริง ม่อซางกลับมาเป็นเพียงจิ้งจอกน้อยแสนเชื่องที่นั่งกระดิกหางตาใสแป๋ว แลบลิ้นรอคอยเจ้าของ

"เฮือก!"

ไป๋หลงสะดุ้งโหยง สูบอากาศเข้าปอดอย่างตะกละตะกลาม ขาที่ยกค้างไว้ร่วงลงกระแทกพื้นเสียงดังทึบ ร่างกายยังคงสั่นเทิ้มมิหาย

ไป๋เยว่เลิกคิ้วมองอาคันตุกะที่ไม่ได้รับเชิญด้วยความประหลาดใจ นางถามไถ่ด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย

"เป็นอันใดไปท่านองค์ชาย? เหตุใดจึงหน้าซีดเผือดปานไก่ต้มเช่นนั้น หรือพิษน้ำชายังมิจางหาย?"

ไป๋หลงสะดุ้งสุดตัวเมื่อได้ยินเสียงนาง เขาถอยกรูดไปด้านหลังอย่างลืมตัว สายตาลอกแลกหวาดระแวง เหลือบมองเจ้าก้อนขนสีแดงที่นั่งทำหน้าซื่อตาใสอยู่ข้างเท้านางเอกสลับกับใบหน้าของไป๋เยว่

ความหวาดกลัวยังคงเกาะกุมจิตใจจนปากคอสั่น องค์ชายมังกรผู้สง่างาม บัดนี้มีสภาพไม่ต่างจากนกที่ตื่นเกาทัณฑ์

"ข...ข้า... ข้าขอตัวไปทำแผลในห้องรับรองก่อน!"

เขารีบกล่าวด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกักลิ้นแทบพันกัน แล้วเดินหนีบขาด้วยท่าทางทุลักทุเลดุจเป็ดง่อย หลบสายตาอำมหิตของเจ้าก้อนขนสีแดง ตรงดิ่งไปยังห้องรับรองแขกด้านข้างถ้ำเพื่อสงบสติอารมณ์และจัดการบาดแผล... และเพื่อหนีจากมัจจุราชตัวน้อยตนนั้น!

ไป๋เยว่มองตามหลังเขาไป พลางส่ายหน้าเบาๆ บ่นพึมพำว่าคนผู้นี้ประหลาดนัก เดี๋ยวก็ร้องเจ็บ เดี๋ยวก็หน้าซีด ก่อนจะก้มลงเกาคางเสี่ยวฮวาอย่างเอ็นดู

โดยไม่ทันสังเกตเห็นว่า... จิ้งจอกน้อยในอ้อมแขนกำลังลอบแสยะยิ้มเย็นเยียบส่งตามหลังศัตรูหัวใจไป พร้อมกับความคิดที่ดังก้องในใจ

'คิดจะแตะต้องคนของเปิ่นหวาง... เร็วไปหมื่นปีไอ้ลูกจิ้งจก'