บทที่ 6 : ข่าวลือสะท้านภพ

เสียงกัมปนาทจากการระเบิดทำลายล้างเมื่อครู่ มิได้เพียงบดขยี้หินผาให้กลายเป็นจุณ หากแต่แรงสั่นสะเทือนนั้นยังส่งผลกระทบลูกโซ่ไปทั่วทั้งสามภพ ราวกับมีหัตถ์เทวะที่มองไม่เห็นกระชากผืนฟ้าให้สั่นไหว

นกพิราบสื่อสารนับหมื่นตัวถูกปล่อยออกจากสำนักเซียนต่างๆ จนท้องนภาที่เคยว่างเปล่ามืดมิดไปด้วยปีกสีขาว ยันต์สื่อสารข้ามมิติถูกจุดเผาจนควันโขมง บรรยากาศในยุทธภพที่เคยเงียบสงบ บัดนี้เดือดพล่านยิ่งกว่าน้ำในกระทะทองแดง ณ โรงเตี๊ยมใต้ตีนเขาคุนหลุน เหล่าจอมยุทธ์และเซียนพเนจรต่างจับกลุ่มมุงดูยอดเขาที่แหว่งหายไปครึ่งซีกด้วยแววตาตื่นตระหนก

"เจ้าเห็นหรือไม่! ยอดเขาฝั่งตะวันออก... หายไปแล้ว!" ชายชุดเขียวชี้มือไม้สั่นระริก "เมื่อครู่ข้าเห็นเพียงแสงสีขาววูบเดียว จากนั้นภูเขาทั้งลูกก็ระเหยกลายเป็นไอ!"

"นั่นมันทิศทางของถ้ำเมฆาหยก..." นักเล่านิทานผู้เฒ่ากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก "ข่าวลือเป็นจริง... บรรพชนจิ้งจอกเก้าหางตื่นจากจำศีลแล้ว!"

เรื่องราวถูกใส่สีตีไข่จนวิจิตรพิสดารยิ่งกว่าตำนานปรัมปรา บ้างว่านางเพียงแค่จามเบาๆ ภูเขาก็ถล่ม บ้างว่านางตื่นมาด้วยความหงุดหงิดจึงระเบิดพลังทำลายล้างโลก ความหวาดกลัวแผ่ซ่านไปทั่วหล้า แม้แต่ปีศาจร้ายที่ซ่อนตัวในเงามืดยังต้องหดหัวเข้ากระดอง ตัวสั่นงันงกด้วยเกรงว่าจะกลายเป็นเป้าซ้อมมือรายต่อไป

ทว่า... ความจริงภายในถ้ำเมฆาหยกนั้น ช่างห่างไกลจากความน่าสะพรึงกลัวที่โลกภายนอกจินตนาการไว้ลิบลับ

บรรยากาศภายในถ้ำเงียบสงบจนได้ยินเสียงหยดน้ำค้างตกกระทบพื้นหิน ไป๋เยว่นั่งขัดสมาธิอยู่บนตั่งเตียงหยกขาว อิริยาบถผ่อนคลายจนเกือบจะเรียกว่าเกียจคร้าน นางใช้นิ้วก้อยแคะหูเบาๆ เป่าเศษฝุ่นที่มองไม่เห็นออกจากปลายนิ้ว ใบหนามงามล้ำไม่ได้แยแสต่อเศษซากภูเขาที่เพิ่งถล่มไปแม้แต่น้อย

เบื้องหน้าของนาง คือก้อนขนสีแดงเพลิงที่นั่งหน้ามุ่ยอยู่บนกองผ้าไหม ม่อซาง จอมมารผู้ยิ่งใหญ่ที่บัดนี้อยู่ในสภาพสะอาดสะอ้าน ขนฟูฟ่องหอมฉุย นั่งกดดันสตรีตรงหน้าด้วยสายตาอำมหิต ทว่าในสายตาของไป๋เยว่ มันเป็นเพียงลูกสุนัขที่กำลังเรียกร้องความสนใจ

"เลี้ยงเจ้าไว้ก็ดีเหมือนกัน..." ไป๋เยว่เปรยขึ้นพลางเท้าคาง จ้องมองดวงตาสีอำพันคู่นั้น "เปิ่นจั้วอยู่คนเดียวมานาน บางทีก็เหงาปากอยากบ่นใครสักคน แต่จะให้เรียกเจ้าว่าเจ้าก้อนขนไปตลอดชีวิตก็คงมิได้ ชาวบ้านจะครหาว่าบรรพชนจิ้งจอกสิ้นคิด ไร้รสนิยม"

'ก็สิ้นคิดจริงๆ นั่นแหละ' ม่อซางแค่นเสียงในลำคอ เชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย หางตากระตุกยิกๆ

'รีบตั้งชื่อที่สมเกียรติข้าเสียทีสิ เปิ่นหวางคือราชาแห่งเผ่ามาร ผู้พิชิตสวรรค์เก้าชั้นฟ้า ชื่อของข้าต้องดุดัน ฟังแล้วขนลุกเกรียว อย่างเช่น ราชันย์อัคคี หรือ ทมิฬสะท้านภพ... เอาให้สมกับที่ข้ายอมลดตัวมาเป็นสัตว์เลี้ยงของเจ้า!'

"อืม..." ไป๋เยว่หรี่ตามองพิจารณาสินค้า นิ้วเรียวเคาะริมฝีปากเบาๆ ใช้ความคิดอย่างหนัก "ตัวสีแดง... ตัวเล็กน่ารัก... ขนฟูนุ่มนิ่ม..."

ฉับพลัน แววตาของนางก็สว่างวาบ ดีดนิ้วดังเปาะ! "คิดออกแล้ว! ชื่อนี้แหละ เหมาะกับเจ้าที่สุด!"

ม่อซางยืดอกขึ้น หูตั้งชัน เตรียมรับฟังนามอันยิ่งใหญ่ที่จะประกาศก้องทั่วหล้า

"ต่อแต่นี้ไป... นามของเจ้าคือ 'เสี่ยวฮวา'"

เพล้ง! ราวกับมีเสียงหน้ากากจอมมารแตกกระจายเกลื่อนพื้น ม่อซางอ้าปากค้าง ลิ้นสีชมพูห้อยตกออกมาโดยไม่รู้ตัว ดวงตาอำพันเบิกโพลงจนแทบถลนออกจากเบ้า ความคาดหวังที่สูงเสียดฟ้าพังครืนลงมาทับถมจิตใจจนแหลกเหลว

'เสี่ยวฮวา!? ชื่อบ้าบออันใดกัน! นี่เปิ่นหวางคือจอมมารโลหิตนะโว้ย! ฆ่าคนมานับล้าน เผาเมืองมานับพัน! เจ้ากล้าเอาชื่อสุนัขเฝ้าบ้านตามเรือนคุณหนูมาตั้งให้ข้ากระนั้นรึ!?'

"ดูสิ ชอบจนหางสั่นเลย" ไป๋เยว่ทึกทักเอาเองเมื่อเห็นหางพวงใหญ่ของจิ้งจอกแดงสั่นระริกด้วยแรงโทสะ นางยื่นมือมาเกาคางให้อย่างเอ็นดู "ดีล่ะ... เสี่ยวฮวา เสี่ยวฮวาของแม่"

คำว่าแม่กระแทกเข้ากลางใจดำของจอมมารเข้าอย่างจัง ม่อซางที่กำลังจะแยกเขี้ยวคำรามประท้วง พลันชะงักกึก ความคิดชั่วร้ายแล่นพล่านเข้ามาในสมองอันชาญฉลาด หากเขายอมรับชื่อนี้ เขาก็จะกลายเป็นลูกรักของบรรพชนจิ้งจอกผู้มั่งคั่งที่สุดในสามภพทันที ใครเล่าจะสงสัยว่าเสี่ยวฮวาผู้ไร้พิษสง แท้จริงแล้วคือจอมมารผู้โหดเหี้ยมที่สวรรค์พลิกแผ่นดินหา?

'เพื่อการใหญ่... เปิ่นหวางจะยอมกลืนเลือดตัวเอง!' ม่อซางสูดหายใจลึก เก็บกรงเล็บแหลมคมกลับเข้าไป แล้วส่งเสียงร้องตอบรับที่ทำลายศักดิ์ศรีที่สุดในชีวิต "งี๊ด..."

ไป๋เยว่หัวเราะร่า รวบร่างก้อนขนเข้ามาฟัดแก้มซ้ายขวาด้วยความหมั่นเขี้ยว ม่อซางหลับตาปี๋ กลั้นใจรับชะตากรรมที่ตนเลือกเอง ทว่า... ช่วงเวลาแห่งความสงบสุขดำรงอยู่ได้เพียงชั่วครู่

"กว๊าก!" เสียงร้องแหลมสูงดังมาจากหน้าถ้ำ พร้อมกับเสียงปีกกระพือพั่บๆ นกกระเรียนขาวตัวใหญ่โฉบลงมาเกาะที่โขดหิน ปากของมันคาบสิ่งของบางอย่างที่ส่องประกายสีทองอร่ามแสบตา

ไป๋เยว่ปล่อยตัวเสี่ยวฮวาลง นางเดินนวยนาดออกไปหยิบสิ่งนั้นขึ้นมาดู มันคือ 'เทียบเชิญสีทอง' ที่ประทับตราสัญลักษณ์ของตระกูลเซียนชั้นสูง

"เทียบเชิญจากคุณชายตระกูลหลี่... ตระกูลหวัง... สำนักกระบี่ฟ้า..." นางคลี่จดหมายออกอ่าน แล้วก็ต้องเลิกคิ้วเมื่อเห็นกองจดหมายอีกนับสิบฉับที่ทยอยคาบมาทิ้งไว้ "ตายจริง... เปิ่นจั้วเพิ่งตื่นได้ไม่ถึงชั่วยาม ข่าวแพร่ไปไวจริงเชียว หนุ่มๆ พวกนี้ช่างขยันขันแข็งนัก"

ไป๋เยว่ยิ้มมุมปากอย่างไม่ยี่หระ แต่นัยน์ตาคู่สวยกลับฉายแววเบื่อหน่าย นางโยนจดหมายเหล่านั้นทิ้งลงพื้นอย่างไม่ไยดี แล้วหันหลังเดินกลับเข้าถ้ำ

แต่มีสายตาคู่หนึ่งที่ไม่ได้รู้สึกเบื่อหน่าย... แต่กำลังลุกโชนไปด้วยเปลวเพลิงแห่งความริษยา ม่อซางในร่างเสี่ยวฮวานั่งจ้องมองกองจดหมายเหล่านั้น เขี้ยวขาววาววับขบกันแน่น กลิ่นอายคุกคามแผ่ออกมาจากร่างเล็กจ้อย

นั่นมันแหล่งพลังงานของข้า... ทาสรับใช้ของข้า... และขุมสมบัติที่จะช่วยให้เปิ่นหวางฟื้นฟูพลัง! พวกมนุษย์หน้าโง่พวกนี้บังอาจนัก... กล้าดีอย่างไรจะมาแย่งชิงสมบัติส่วนตัวของจอมมาร!

'หึ... พวกแมลงน่ารำคาญ กล้ามายุ่งกับของของเปิ่นหวางเรอะ? เห็นทีต้องสั่งสอนให้รู้สำนึกเสียบ้างว่า... ถ้ำนี้ใครคุม!'