02 อารมณ์

แผ่นหลังกว้างของธันวาที่เดินนำหน้าคือภาพแทนของกำแพงเบอร์ลินที่ลินินไม่มีวันข้ามผ่านไปได้ เธอเดินตามเขาเข้าไปในห้องทำงานรูปทรงสี่เหลี่ยมที่ผนังสามด้านเป็นกระจกใส เผยให้เห็นทิวทัศน์ของกรุงเทพมหานครยามเย็นที่เริ่มพร่างพราวไปด้วยแสงไฟ

มันคือกรงแก้วที่สวยงาม และเป็นบัลลังก์ของเขา

ภายในห้องถูกคุมโทนด้วยสีดำ เทา และเงิน ทุกอย่างถูกจัดวางอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อยจนน่าขนลุก ไม่เว้นแม้แต่ปากกาที่วางขนานกับขอบสมุดบันทึกอย่างพอดิบพอดี มันสะท้อนตัวตนของผู้เป็นเจ้าของได้อย่างสมบูรณ์แบบ เยือกเย็น และไร้ซึ่งชีวิตชีวา

ธันวาทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ผู้บริหารตัวใหญ่ ไม่ได้หันมามองเธอด้วยซ้ำ เขาปล่อยให้ความเงียบทำงานของมันอย่างช้า ๆ มันคือการแสดงอำนาจ คือการปล่อยให้เหยื่อกระสับกระส่ายในกรงที่มองไม่เห็น

ลินินไม่ใช่เหยื่อที่จะยอมให้ถูกเชือดนิ่ม ๆ

“เรื่องด่วนที่พี่คินว่า คือเรื่องอะไรเหรอคะ ?” เธอเป็นฝ่ายทำลายความเงียบนั้นลง น้ำเสียงพยายามบังคับให้ราบเรียบที่สุด แต่ก็ซ่อนความท้าทายเอาไว้ไม่ได้

เขาหันมาแล้ว ดวงตาสีนิลคู่นั้นจ้องมองเธอตรง ๆ ราวกับจะเจาะทะลวงเข้าไปให้ถึงความคิด

“ไอเดียโอเอซิสของจิตใจของคุณ”

ลินินขมวดคิ้ว “แต่พี่คินบอกว่ามันเลื่อนลอย”

“ใช่ มันเลื่อนลอย” เขายืนยัน “แต่ผมอยากรู้ว่าในหัวของคุณตอนที่คิดคำนี้ขึ้นมา มันหน้าตาเป็นยังไง”

นี่มันคำถามบ้าอะไรกัน ?

มันไม่ใช่การบรีฟงาน แต่มันคือการซักฟอกทางความคิด ลินินรู้สึกเหมือนกำลังถูกสอบสวน

“มันคือความรู้สึกของการได้หยุดพัก หรือการได้พบกับความสงบหลังจากที่เหนื่อยล้ามานาน”

“แล้วโอเอซิสของคุณล่ะ คืออะไร ?”

คำถามนั้นเปลี่ยนจากเรื่องงานเป็นเรื่องส่วนตัวในชั่วพริบตาเดียว ลินินชะงักงัน เธอสบตาเขาอย่างไม่ยอมแพ้

“ลินไม่คิดว่าเรื่องส่วนตัวของลินจะเกี่ยวกับงานนะคะ”

รอยยิ้มหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากหยักสวยของเขาเพียงชั่วครู่ก่อนจะหายไป “เกี่ยวสิ เกี่ยวมากด้วย เพราะถ้าคนคิดยังไม่เคยค้นพบโอเอซิสของตัวเอง แล้วจะเอาความรู้สึกที่แท้จริงจากไหนไปขายให้คนอื่นเชื่อ”

มันคือคำดูแคลนที่เจ็บแสบที่สุด

ก่อนที่เธอจะได้โต้ตอบ เขาก็ลุกขึ้นจากเก้าอี้ เดินอ้อมโต๊ะทำงานราคาแพงมาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าเธอที่ยังคงยืนตัวแข็งทื่ออยู่กลางห้อง

แล้วเขาก็ก้าวเข้ามาใกล้ จนปลายรองเท้าหนังขัดมันของเขาแทบจะชิดกับรองเท้าของเธอ

ลินินหัวใจกระตุกวูบ เธอถอยหลังโดยสัญชาตญาณ แต่ก็ถอยได้เพียงก้าวเดียวก่อนที่แผ่นหลังจะชนเข้ากับผนังกระจกเย็นเฉียบ กลายเป็นว่าเธอจนมุมอย่างสมบูรณ์แบบ

ธันวายกแขนข้างหนึ่งขึ้นยันผนังกระจกไว้ข้างศีรษะเธอ กักขังเธอไว้ในวงแขนของเขาอีกครั้งเหมือนในลิฟต์คืนนั้น แต่ครั้งนี้มันต่างออกไป มันไม่มีสายฝน ไม่มีใครอื่น มีเพียงเขาและเธอในกรงแก้วที่มองเห็นวิวเมืองทั้งเมือง

“คุณคิดว่าไอเดียของคุณมันลึกซึ้ง แต่สำหรับผม มันกลวงโบ๋” เสียงทุ้มต่ำของเขาลดระดับลงจนเกือบเป็นเสียงกระซิบ มันแหบพร่าและอันตราย กลิ่นน้ำหอมเฉพาะตัวของเขาโอบล้อมรอบกายเธอจนแทบสำลัก

“คุณธามอาจจะชอบคำสวย ๆ ของคุณ” เขาเว้นจังหวะ สายตาคมกริบเหลือบมองริมฝีปากของเธอแวบหนึ่ง “แต่สำหรับผม ผมไม่ซื้อ”

ร่างกายของลินินสั่นสะท้านอย่างควบคุมไม่อยู่ ไม่ใช่เพราะความกลัว

แต่เป็นปฏิกิริยาต่อต้านที่รุนแรงต่อกระแสไฟฟ้าที่มองไม่เห็นซึ่งกำลังวิ่งพล่านอยู่ระหว่างพวกเขาทั้งสองคน ลมหายใจอุ่นร้อนของเขาที่เป่ารดข้างแก้มทำให้ขนอ่อนทั่วร่างลุกชัน

เธอควรจะผลักเขาออกไป ควรจะกรีดร้องด่าทอเขา แต่ร่างกายกลับทรยศ มันแข็งทื่อราวกับถูกสาป

“ผมต้องการสามไอเดียใหม่” เขาพูดต่อ ลมหายใจของเขาแทบจะสัมผัสใบหูเธออยู่รอมร่อ “สาม Big Ideas ที่จะทำให้ THE OASIS กลายเป็นตำนาน ไม่ใช่แค่นิยายน้ำเน่า”

เขายังคงไม่ถอยห่าง สายตาของเขายังคงจ้องลึกเข้ามาในดวงตาเธอราวกับจะสูบวิญญาณ ลินินเห็นเงาสะท้อนของตัวเองในนั้น เป็นเพียงผู้หญิงตัวเล็ก ๆ ที่กำลังสั่นไหว

“และผมต้องการให้ทั้งหมดมาวางบนโต๊ะทำงานผม ก่อนเก้าโมงเช้าวันพรุ่งนี้”

นี่คือเรื่องด่วนของเขา คือการมอบหมายงานที่เป็นไปไม่ได้ คือการกลั่นแกล้งกันซึ่ง ๆ หน้า

ในที่สุด เขาก็ยอมถอยห่างออกไป กลับไปนั่งที่บัลลังก์ของตัวเอง ทิ้งให้ลินินยืนพิงผนังกระจกเย็นเฉียบ พยายามควบคุมลมหายใจของตัวเองให้กลับมาเป็นปกติ

เธอรู้สึกเหมือนเพิ่งผ่านสมรภูมิรบที่มองไม่เห็นมา ร่างกายอ่อนล้า แต่ในใจกลับลุกโชนไปด้วยไฟแห่งความโกรธและความท้าทาย

“ได้ค่ะ” เธอกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงที่พยายามทำให้มั่นคงที่สุด “เก้าโมงเช้าพรุ่งนี้ พี่คินจะได้มันไป”

ลินินหมุนตัวแล้วหันหลังให้เขา ก่อนจะเดินออกจากกรงแก้วนั้นด้วยแผ่นหลังที่ตั้งตรง เธอจะไม่ยอมให้ผู้ชายคนนี้ทำลายเธอ ไม่ว่าจะเป็นเรื่องงาน หรือเรื่องหัวใจ

เธอสาบานกับตัวเองในใจว่าเธอจะเปลี่ยนนรกของเขาให้กลายเป็นโอเอซิสของเธอให้ได้ !

ลินินกลับมาทรุดตัวลงนั่งที่โต๊ะทำงานของตัวเองราวกับตุ๊กตาไขลานที่แบตเตอรี่หมด ไฟแห่งความโกรธที่เคยลุกโชนเมื่อครู่มอดไหม้จนเหลือเพียงเถ้าถ่านแห่งความเหนื่อยล้าและท้อแท้ เธอยกมือกุมขมับ จ้องมองหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่ว่างเปล่าราวกับมันเป็นปากเหวที่กำลังจะสูบกลืนเธอลงไป

สามไอเดีย ภายในคืนนี้ ...

มันไม่ใช่แค่การกลั่นแกล้ง แต่มันคือการประกาศสงครามอย่างเป็นทางการ

“ไอ้บอสปีศาจ !” เธอสบถออกมาเสียงลอดไรฟัน กำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้าที่ฝ่ามือ

“ด่าได้อีก เอาให้ดังกว่านี้ เผื่อซาตานจะได้ยิน” เสียงของมิ้นท์ดังขึ้นข้าง ๆ พร้อมกับบะหมี่ถ้วยร้อนฉ่ากลิ่นต้มยำที่วางกระแทกลงบนโต๊ะ และเครื่องดื่มชูกำลังอีกสองกระป๋อง “กูซื้อมาเผื่อ นึกแล้วว่ามึงต้องโดนรับน้องยกใหญ่”

ลินินเงยหน้ามองเพื่อนรัก น้ำตาที่อุตส่าห์กลั้นไว้ในห้องกระจกนรกนั่นทำท่าจะไหลออกมาเสียให้ได้ “มึง เขาสั่งให้กูคิด Big Idea ใหม่สามอัน ส่งพรุ่งนี้เช้า”

มิ้นท์เบิกตากว้าง “สามอัน ! เชี่ย นี่มันไม่ใช่คนแล้ว นี่มันทศกัณฐ์ชัด ๆ มีสิบหน้าไว้ตรวจงาน มีสิบมือไว้ขีดปากกาแดง กูจะไปจุดธูปสาปแช่งมัน !”

คำพูดติดตลกของเพื่อนทำให้ลินินหลุดหัวเราะออกมาทั้งน้ำตา เธอซดน้ำซุปเผ็ดร้อนลงคอ ความเผ็ดซ่านช่วยเรียกสติที่กระเจิดกระเจิงให้กลับเข้าร่าง “ขอบใจมึงมากนะมิ้นท์”

“เรื่องเล็กน่า ให้กูอยู่ช่วยมั้ย”

ลินินส่ายหน้า “ไม่เป็นไร กูอยากลุยเอง” ศักดิ์ศรีมันค้ำคอ นี่คือสงครามระหว่างเธอกับเขาโดยเฉพาะ

มิ้นท์ตบบ่าเพื่อนเบา ๆ

“โอเค สู้ ๆ นะมึง กูจะสวดมนต์ให้ แล้วก็ถ้ามึงอยากได้ไอเดีย ลองดูนี่” เพื่อนสาวยื่นโทรศัพท์มาให้ บนหน้าจอคือภาพตลก ๆ ของมีมสัตว์เลี้ยงที่กำลังทำหน้าเหวอ พร้อมแคปชั่นกวน ๆ

มันอาจจะดูไร้สาระ แต่สำหรับลินินแล้ว มันคือการจุดประกายเล็ก ๆ ความคิดสร้างสรรค์ไม่จำเป็นต้องมาจากตำราเสมอไป

หลังจากมิ้นท์กลับไปแล้ว ลินินก็เริ่มต้นเข้าสู่สมรภูมิรบของตัวเอง เธอลบภาพใบหน้าเย็นชาของธันวาออกไปจากหัวจนหมดสิ้น แล้วเริ่มระดมทุกสิ่งทุกอย่างรอบตัว แปะโพสต์อิทลงบนกำแพงจนลายพร้อยราวกับภาพศิลปะแนวนามธรรม เธอย้อนกลับไปที่แก่นของปัญหา คนเมืองต้องการอะไร ?

เวลาผ่านไปชั่วโมงแล้วชั่วโมงเล่า ...

กองทัพกระดาษที่ถูกขยำทิ้งเริ่มสูงขึ้นเรื่อย ๆ ข้างถังขยะ ความคิดแรกดี แต่ยังไม่สุด ความคิดที่สองนั้นก็ตื้นเขินเกินไป ความคิดที่สามก็ซ้ำซากจำเจ

ในห้องทำงานกระจกใสซึ่งอยู่อีกฟากหนึ่งของออฟฟิศ ไฟยังคงเปิดสว่างอยู่เช่นกัน ธันวายังไม่กลับ เขานั่งตรวจเอกสารกองมหึมา แต่สายตาของเขากลับเหลือบมองออกมาเป็นระยะ จับจ้องไปยังร่างเล็ก ๆ ที่ยังคงนั่งสู้รบอยู่กับความคิดอย่างไม่ยอมแพ้ภายใต้แสงไฟนีออน

เขาเห็นความมุ่งมั่นในแววตาคู่นั้นผ่านผนังกระจก เห็นเงาของใครบางคนในอดีตซ้อนทับอยู่บนตัวเธอ ใครบางคนที่เคยมีความฝันเต็มเปี่ยมเหมือนกัน

แล้วเขาก็เห็น วินาทีที่ประกายไฟในตัวเธอถูกจุดติด

มันเกิดขึ้นตอนตีสามกว่า ๆ หลังจากที่ลินินฟุบหน้าลงกับโต๊ะไปพักใหญ่ จู่ ๆ เธอก็ดีดตัวขึ้นมา ดวงตาที่เคยอ่อนล้ากลับเบิกโพลงราวกับคนค้นพบขุมทรัพย์ เธคว้าปากกามาเขียนอะไรบางอย่างลงบนกระดาษด้วยความเร็วสูงราวกับถูกผีสิง

นิ้วเรียวเริ่มร่ายรำบนคีย์บอร์ดอีกครั้ง

แต่ครั้งนี้มันไม่ใช่การรัวแบบสะเปะสะปะ มันคือการบรรเลงบทเพลงแห่งชัยชนะที่หนักแน่นและมั่นคง โลกทั้งใบของเธอดับวูบลง เหลือเพียงตัวอักษรที่พรั่งพรูออกมาไม่หยุดหย่อน

แสงแรกของวันเริ่มสาดส่องผ่านกระจกบานใหญ่ ไล่ความมืดมิดของรัตติกาลให้จางหายไป ลินินยกมือขึ้นบิดขี้เกียจ สภาพของเธอดูไม่ต่างจากซอมบี้ในหนังดัง ผมเผ้ายุ่งเหยิง ขอบตาคล้ำเป็นหมีแพนด้า แต่บนใบหน้ากลับประดับไปด้วยรอยยิ้มของผู้ชนะ

บนหน้าจอคอมพิวเตอร์ของเธอ ปรากฏไฟล์งานนำเสนอสามไฟล์ที่ตั้งชื่อไว้อย่างชัดเจน

THE OASIS: The Escape THE OASIS: The Reward THE OASIS: The Rebirth

สามแนวคิด สามเส้นทาง แต่พุ่งเป้าไปที่จุดหมายเดียวกัน

เธอสั่งพิมพ์งานทั้งสามชุดออกมาอย่างประณีต เข้าเล่มสันกาวอย่างเรียบร้อยราวกับเป็นผลงานชิ้นเอกชิ้นสุดท้ายในชีวิต

นาฬิกาบนผนังบอกเวลาแปดนาฬิกาห้าสิบเก้านาที

ลินินลุกขึ้นยืน เดินตรงไปยังห้องทำงานของธันวา ประตูกระจกยังคงปิดสนิท เธอไม่รู้ว่าเขาอยู่ข้างในหรือไม่ และเธอก็ไม่สนใจ

หญิงสาวค่อย ๆ ย่อตัวลง แล้วสอดเอกสารทั้งสามเล่มผ่านช่องว่างใต้ประตูเข้าไปอย่างเงียบเชียบ

สวบ

เสียงกระดาษเสียดสีกับพื้นพรมดังขึ้นเบา ๆ

ภารกิจเสร็จสิ้น !

ลินินยืดตัวขึ้น หันหลังกลับ และเดินออกจากออฟฟิศไปโดยไม่แม้แต่จะเหลียวกลับไปมอง เธอได้ขว้างถุงมือท้าประลองกลับไปให้เขาแล้ว