03 คำตัดสิน

ธันวานั่งอยู่ในความเงียบของอาณาจักรกระจกใสของตนเอง แสงแดดยามสายที่ส่องเข้ามาไม่ได้ทำให้บรรยากาศอุ่นขึ้นเลยแม้แต่น้อย บนโต๊ะทำงานที่ว่างเปล่าราวกับแท่นบูชา มีเพียงเอกสารสามเล่มที่เขารู้ดีว่าใครเป็นคนสอดมันเข้ามาเมื่อรุ่งสาง

เขาหยิบเล่มแรกขึ้นมาเปิด THE OASIS: The Escape

ไอเดียว่าด้วยการหลีกหนีจากความวุ่นวาย ปลอดภัย คาดเดาได้ และน่าเบื่อ เขาใช้เวลาอ่านไม่ถึงห้านาทีก็วางมันลง

เล่มที่สอง THE OASIS: The Reward

แนวคิดเรื่องการให้รางวัลชีวิตดูจับต้องได้มากขึ้น แต่ยังคงฉาบฉวยและไร้ซึ่งจิตวิญญาณ มันเหมือนงานของแพรวามากกว่าของลินิน เขาคิดในใจ

แล้วเขาก็หยิบเล่มสุดท้ายขึ้นมา THE OASIS: The Rebirth

เพียงแค่ชื่อหัวข้อก็ทำให้ปลายนิ้วของเขาชะงักไปชั่วครู่ เขาค่อย ๆ พลิกเปิดไปทีละหน้า

ไม่มีภาพประกอบสวยหรู มีเพียงตัวอักษรที่ถูกเรียงร้อยอย่างทรงพลัง บอกเล่าเรื่องราวของการเกิดใหม่ การทิ้งตัวตนเก่าที่เหนื่อยล้าเพื่อค้นพบตัวตนใหม่ที่ดีกว่า มันไม่ใช่การหนี แต่มันคือการเผชิญหน้า มันไม่ใช่รางวัล แต่คือการเปลี่ยนแปลงจากภายในสู่ภายนอก

มันลึกซึ้ง และเจ็บปวด

ธันวาวางเอกสารเล่มสุดท้ายลง เขานั่งนิ่งไปนานหลายนาที ดวงตาคมกริบจ้องมองออกไปยังภาพเมืองเบื้องล่าง แต่ไม่ได้เห็นอะไรเลย ในหัวของเขากำลังเกิดสงครามขนาดย่อมระหว่างความทึ่งและความรู้สึกบางอย่างที่เขาไม่อยากยอมรับ ความประทับใจ

ติ๊ง !

อีเมลเชิญประชุมด่วนถูกส่งออกจากห้องทำงานของเขาในอีกสิบนาทีต่อมา

“War Room 2.0”

ลินินกลับมาที่ออฟฟิศในสภาพกึ่งหลับกึ่งตื่น ร่างกายโหยหากาแฟและเตียงนอน แต่หัวใจกลับเต้นรัวเหมือนกลองสงคราม เธอเดินเข้าห้องประชุมด้วยความรู้สึกเหมือนนักโทษที่กำลังเดินไปฟังคำพิพากษา

ทุกคนอยู่กันพร้อมหน้าแล้ว แพรวานั่งไขว่ห้างส่งยิ้มหยันมาให้เธอ ราวกับจะบอกว่าฉันรอดูความล้มเหลวของเธออยู่ ส่วนธามมองมาด้วยแววตาเป็นห่วงและให้กำลังใจ และธันวายังคงเป็นบุรุษน้ำแข็งคนเดิม

เขาไม่พูดพร่ำทำเพลง เพียงแค่วางเอกสารทั้งสามเล่มลงกลางโต๊ะประชุม

“ผมอ่านหมดแล้ว” เขาเปิดประเด็นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “The Escape ลืมมันไปได้เลย มันคือไอเดียของคนที่หมดไฟ”

“The Reward ก็แค่การตลาดลดแลกแจกแถมที่พยายามห่อด้วยกระดาษสวย ๆ”

คำวิจารณ์ที่เฉียบขาดทำให้แพรวาลอบยิ้มอย่างพอใจ ส่วนลินินได้แต่กำหมัดแน่นอยู่ใต้โต๊ะ เตรียมใจรับชะตากรรม

แล้วธันวาก็หยิบเล่มที่สามขึ้นมา “ส่วน The Rebirth”

ทั้งห้องเงียบกริบราวกับป่าช้า

“แก่นของมันใช้ได้”

เพียงแค่ประโยคสั้น ๆ นั้น ก็ราวกับมีเสียงระเบิดดังขึ้นในความเงียบ ลินินเบิกตากว้างอย่างไม่อยากจะเชื่อหูตัวเอง แพรวาหุบยิ้มฉับ หน้าตึงขึ้นมาทันที

“แต่...” แแน่นอนว่าต้องมีคำว่าแต่เสมอสำหรับผู้ชายคนนี้ “การนำเสนอยังอ่อนหัด แท็กไลน์ที่เสนอมาก็เชยสิ้นดี เหมือนขุดมาจากยุค 90”

“เดี๋ยวนะครับพี่คิน” ธามเป็นคนพูดขัดขึ้นมาด้วยรอยยิ้ม “ผมว่าคอนเซ็ปต์นี้ยอดเยี่ยมมากเลยนะคุณลินิน มันคือความลึกซึ้งที่เราตามหาอยู่เลย มันไม่ใช่แค่การขายของ แต่มันคือการสร้างแรงบันดาลใจ !”

คำชื่นชมอย่างตรงไปตรงมาของธามเป็นเหมือนน้ำทิพย์ชโลมใจของลินิน แต่ในขณะเดียวกัน มันก็เป็นเหมือนการสาดน้ำมันเข้ากองไฟ

สายตาของธันวาตวัดไปยังธามเพียงเสี้ยววินาที เป็นเสี้ยววินาทีที่ความเย็นชาในดวงตาเข้มข้นขึ้นจนเกือบจะแช่แข็งคนได้ ก่อนที่เขาจะหันกลับมาและพูดด้วยน้ำเสียงที่เด็ดขาดยิ่งกว่าเดิม

“คอนเซ็ปต์นี้ อนุมัติ”

ลินินแทบหยุดหายใจ

“แต่มันเป็นแค่จุดเริ่มต้น” เขามองตรงมาที่เธอเป็นครั้งแรกนับตั้งแต่เข้าห้องประชุมมา “งานที่แท้จริงมันเริ่มจากตรงนี้ต่างหาก ผมต้องการให้คุณเป็นคนนำทีมพัฒนาต่อยอดไอเดียนี้ และอย่าทำให้ผมผิดหวัง”

มันไม่ใช่คำชม แต่มันคือคำประกาศิตที่หนักแน่นยิ่งกว่าคำชมใด ๆ มันคือการยอมรับในความสามารถของเธออย่างเป็นทางการ

การประชุมสิ้นสุดลงอย่างรวดเร็ว ลินินยังคงนั่งนิ่งอยู่ที่เดิม พยายามประมวลผลทุกอย่างที่เกิดขึ้น ความเหนื่อยล้าที่สะสมมาทั้งคืนมลายหายไปสิ้น ถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกของผู้ชนะที่บาดเจ็บแต่ก็ภาคภูมิใจ

เธอเงยหน้าขึ้น และสายตาของเธอก็ประสานเข้ากับสายตาของธันวาที่มองมาจากอีกฟากของโต๊ะพอดิบพอดี

ในแววตาของเขายังคงไร้ซึ่งความอ่อนโยน แต่ลินินเห็นบางอย่างในนั้น บางอย่างที่เปลี่ยนไป มันคือประกายของการยอมรับ และอาจจะเป็นความท้าทายระลอกใหม่ที่กำลังรอเธออยู่

ทว่า ทันทีที่ประตูห้องประชุมปิดลง สติของลินินที่ลอยเคว้งคว้างอยู่ก็ถูกกระชากกลับเข้าร่างด้วยแรงเขย่าที่หัวไหล่

“มึง ! ยัยลิน ! มึงทำได้ ! กรี๊ดดดดดดดดดด กูกรี๊ดแทนได้มั้ย !”

มิ้นท์ดีใจเสียยิ่งกว่าถูกรางวัลที่หนึ่ง เธอเขย่าเพื่อนรักไปมาจนหัวสั่นหัวคลอน ลินินที่ยังคงมึนงงได้แต่หัวเราะออกมาเบา ๆ ความเหนื่อยล้าทั้งหมดถูกปัดเป่าหายไปสิ้น เหลือเพียงความรู้สึกอิ่มเอมใจที่พุ่งขึ้นมาจุกอยู่ที่อก

“กู กูทำได้จริง ๆ เหรอวะมิ้นท์”

“ได้สิโว้ย ! ได้แบบสวย ๆ เลยด้วย มึงเห็นหน้ายัยแพรวาป่ะ เมื่อกี้หน้าซีดเหมือนไก่ต้มเลย สะใจกูชะมัด” มิ้นท์ทำท่าสะใจสุดขีด “แบบนี้ต้องฉลอง เย็นนี้ชาบูหมูกระทะเท่านั้นที่จะเยียวยาทุกสิ่ง !”

ชัยชนะครั้งนี้มันหอมหวานเกินกว่าที่ลินินจะจินตนาการได้ มันไม่ใช่แค่การได้รับการยอมรับ แต่มันคือการตบหน้าคนที่เคยดูถูกเธออย่างฉาดฉาน

“เก่งนี่...”

เสียงเยียบเย็นที่ดังขึ้นจากด้านหลัง ทำให้บรรยากาศที่กำลังรื่นเริงพลันสะดุดกึก แพรวายืนกอดอกมองมาที่พวกเธอด้วยรอยยิ้มที่เหมือนฉาบยาพิษ

“ไม่คิดเลยนะว่าจะได้ไปต่อ ก็ดีเหมือนกัน จะได้รอดูว่าไอเดียสวยหรูแบบนี้มันจะขายของได้จริง ๆ รึเปล่า หรือจะเป็นแค่โปรเจกต์สวยแต่เจ๊งอีกโปรเจกต์”

คำพูดนั้นทิ้งไว้ราวกับลูกดอกอาบยาพิษ ก่อนที่เจ้าตัวจะสะบัดผมแล้วเดินจากไปอย่างไม่ไยดี

“ปากหรือส้วมวะนั่น ?!” มิ้นท์โพล่งขึ้นอย่างหัวเสีย

“อย่าไปใส่ใจเลยครับคุณลินิน ผลงานมันพิสูจน์ตัวเองอยู่แล้ว”

เสียงทุ้มนุ่มที่ดังขึ้นทำให้หญิงสาวทั้งสองหันไปมอง ธามเดินเข้ามาหาพร้อมรอยยิ้มอบอุ่นที่เป็นดั่งโอเอซิสของจริงในทะเลทรายแห่งความริษยา

“ผมบอกแล้วว่าไอเดียของคุณสุดยอดมาก”

“ขอบคุณค่ะคุณธาม” ลินินยิ้มออกมาจากใจจริงเป็นครั้งแรกของวัน

“เรื่องแบบนี้ต้องฉลองนะครับ” เขากล่าวอย่างมีเสน่ห์ “ให้ผมได้เลี้ยงอาหารมื้อเที่ยงเป็นการแสดงความยินดีได้ไหมครับ ถือว่าเป็นรางวัลสำหรับคนเก่ง และเราจะได้คุยรายละเอียดของ Rebirth กันต่อด้วย แค่เราสองคน”

ประโยคสุดท้ายนั้นชัดเจน มันคือการเชิญเดทที่สุภาพและน่าหวั่นไหวที่สุด ลินินรู้สึกแก้มร้อนผ่าวขึ้นมาอีกครั้ง กำลังจะเอ่ยปากตอบตกลงอยู่รอมร่อ

แต่แล้ว เงาร่างสูงก็ทาบทับลงมาโดยที่ไม่มีใครคาดคิด

ธันวาเดินผ่านมา ฝีเท้าของเขายังคงเงียบกริบและเย็นชาเช่นเคย เขาไม่ได้หยุด ไม่ได้หันมามองหน้าใคร แต่ประโยคที่หลุดออกมาจากริมฝีปากหยักสวยนั้นกลับมีอานุภาพทำลายล้างสูง

“คุณลินิน ผมต้องการไทม์ไลน์การพัฒนาโปรเจกต์ Rebirth ทั้งหมด วางบนโต๊ะผมก่อนบ่ายสองโมง”

เขาพูดจบก็เดินลิ่ว ๆ เข้าห้องทำงานไป ทิ้งระเบิดเวลาลูกใหญ่ไว้เบื้องหลัง

ลินินอ้าปากค้าง ไทม์ไลน์โปรเจกต์ใหญ่ขนาดนี้แต่ให้เสร็จภายในเวลาไม่ถึงสามชั่วโมง ?

นี่มันยิ่งกว่าเดจาวู นี่มันคือการจงใจฆ่ากันให้ตายชัด ๆ รอยยิ้มแห่งความสุขเมื่อครู่เหือดหายไปทันที

เธอหันไปหาธามด้วยสีหน้าลำบากใจอย่างสุดซึ้ง “เอ่อ ต้องขอโทษจริง ๆ ค่ะคุณธาม พอดีมีงานด่วนเพิ่งเข้ามา คงไปทานมื้อเที่ยงด้วยไม่ได้แล้ว”

ธามมีสีหน้าผิดหวังอย่างเห็นได้ชัด แต่ก็ยังคงรักษารอยยิ้มสุภาพบุรุษไว้ได้ “อ้อ ไม่เป็นไรเลยครับ เรื่องงานต้องมาก่อนอยู่แล้ว งั้นไว้โอกาสหน้านะครับ”

“ค่ะ ไว้โอกาสหน้า” เธอตอบรับเสียงแผ่ว

หลังจากธามเดินจากไป ลินินก็หันขวับไปมองยังกรงแก้วของซาตานร้ายด้วยสายตาที่ลุกเป็นไฟ เธอมองเห็นเขานั่งอยู่ที่โต๊ะทำงาน ก้มหน้าก้มตาดูเอกสารราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่เธอรู้ ลึกลงไปในใจเธอรู้ดีว่าเขาจงใจทำมัน

ผู้ชายคนนี้มอบรางวัลให้เธอด้วยมือข้างหนึ่ง แต่ก็ใช้มืออีกข้างล่ามโซ่ตรวนเส้นใหม่ที่หนักอึ้งกว่าเดิมไว้ที่ข้อเท้าของเธอ

เขาเพิ่งจะมอบอาณาจักรให้เธอปกครอง เพียงเพื่อจะย้ำเตือนให้เธอรู้ว่า กษัตริย์ที่แท้จริงของที่นี่คือใคร

ความรู้สึกอิ่มเอมใจเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความเดือดดาลระลอกใหม่ ลินินกลับไปนั่งที่โต๊ะ กระแทกแป้นพิมพ์เปิดโปรแกรมทำไทม์ไลน์ขึ้นมา