04 ชัยชนะ

ความเดือดดาลเปรียบเสมือนน้ำมันเชื้อเพลิงชั้นดี มันแปรเปลี่ยนความอ่อนล้าของลินินให้กลายเป็นพลังงานมหาศาล หญิงสาวไม่เสียเวลาฟูมฟายแม้แต่วินาทีเดียว เธอกางแผนผังความคิดขนาดใหญ่ออกเต็มโต๊ะทำงาน เปลี่ยนมันให้กลายเป็นห้องบัญชาการรบส่วนตัว

‘อยากได้ไทม์ไลน์เหรอ ได้เลย ! จะจัดให้แบบละเอียดทุกกระเบียดนิ้ว !’ เธอคิดในใจอย่างมาดร้าย

ครั้งนี้เธอไม่ได้ทำงานอย่างโดดเดี่ยวอีกต่อไป ในเมื่อเขาแต่งตั้งให้เธอเป็นผู้นำ เธอก็จะใช้สิทธิ์นั้นให้เต็มที่ !

นิ้วเรียวรัวบนคีย์บอร์ดอย่างไม่คิดชีวิต ข้อความถูกส่งไปยังทุกแผนกที่เกี่ยวข้องราวกับกระสุนปืนกล

‘พี่แอนฝ่ายโปรดักชั่นคะ ขอราคาประเมินงานพรินต์ติ้งสำหรับ OOH¹ สามเวอร์ชั่น ด่วนที่สุดค่ะ’ ‘คุณสมชายฝ่ายมีเดีย แพลนเนอร์ ขอเดดไลน์สำหรับจองพื้นที่สื่อทั้งหมดภายในวีคนี้ค่ะ’

‘มิ้นท์ ! มึงช่วยตามบรีฟจากลูกค้าเรื่องช่องทางโปรโมทออนไลน์ทั้งหมดให้กูที !’

โต๊ะทำงานของเธอกลายเป็นศูนย์กลางของพายุข้อมูล ทุกอย่างหมุนคว้างรอบตัวเธอ แต่ลินินกลับควบคุมมันได้อย่างน่าทึ่ง เธอไม่ได้แค่สร้างตารางเวลาที่ว่างเปล่า แต่เธอกำลังสร้างแผนการรบที่รัดกุมและสมจริงที่สุดเท่าที่จะทำได้

มิ้นท์มองเพื่อนรักสลับกับหน้าจอคอมพิวเตอร์ด้วยแววตาทึ่งจัด

“มึง นี่มึงกำลังสร้างไทม์ไลน์หรือกำลังวางแผนยึดครองโลกวะเนี่ย โคตรเทพ !”

ลินินไม่มีเวลาแม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมายิ้ม เธอทำงานแข่งกับเวลาที่เดินไปข้างหน้าอย่างไม่ปรานี เข็มนาฬิกาบนผนังคือแส้ที่คอยเฆี่ยนตีให้เธอต้องเร่งมือ

หนึ่งนาฬิกาห้าสิบแปดนาที

เอกสารหนาเกือบสิบหน้าถูกพิมพ์ออกมาจากเครื่องพรินเตอร์ กระดาษยังอุ่น ๆ อยู่ในมือของเธอ ลินินมองผลงานตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งเหนื่อยล้าจนแทบจะยืนไม่ไหว แต่ก็เปี่ยมไปด้วยความภาคภูมิใจอย่างที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน

เธอสูดลมหายใจเข้าลึก รวบรวมพลังงานเฮือกสุดท้าย เดินตรงไปยังกรงแก้วของราชสีห์

ก๊อก …

เธอเคาะประตูเพียงครั้งเดียวเป็นมารยาท แล้วเปิดประตูเข้าไปโดยไม่รอคำอนุญาต

ธันวาเงยหน้าขึ้นจากจอแล็ปท็อป ดวงตาคมกริบฉายแววประหลาดใจอย่างไม่ปิดบังที่เห็นเธอเดินเข้ามาอย่างอาจหาญ

ลินินเดินตรงไปที่โต๊ะทำงานของเขา กลิ่นกาแฟเข้มข้นและกลิ่นกระดาษลอยคละคลุ้งอยู่ในอากาศ เธอบรรจงวางเอกสารในมือลงตรงหน้าเขา เสียงกระดาษที่วางลงบนโต๊ะไม้ราคาแพงดัง ตุบ เบา ๆ แต่กลับหนักแน่นราวกับเสียงกลองรบ

“ไทม์ไลน์โปรเจกต์ Rebirth ค่ะ ตามที่สั่ง” น้ำเสียงของเธอราบเรียบและเป็นมืออาชีพ แต่ดวงตากลับทอประกายท้าทายอย่างชัดเจน

สายตาของทั้งสองประสานกันกลางอากาศราวกับกระบี่ที่ถูกชักออกจากฝัก เขามองเธอด้วยแววตาที่พยายามค้นหาจุดอ่อน ส่วนเธอก็จ้องตอบกลับไปอย่างไม่เกรงกลัว ท้าทายให้เขาหาข้อผิดพลาดในงานของเธอ

ในวินาทีที่จ้องตากันนั้นเอง โลกของลินินก็หมุนคว้างไปชั่วขณะ ร่างกายที่ถูกใช้งานหนักเกินขีดจำกัดเริ่มประท้วง เธอรู้สึกหน้ามืดวูบหนึ่งจนต้องเผลอยกมือยันพนักเก้าอี้ที่อยู่ตรงหน้าโต๊ะเขาไว้เพื่อทรงตัว

มันเป็นเพียงการกระทำเล็ก ๆ ที่เกิดขึ้นเพียงชั่วพริบตา แต่คนอย่างธันวามีหรือจะมองไม่เห็น

ดวงตาของเขาหรี่ลงเล็กน้อย เขาสังเกตเห็นรอยคล้ำใต้ตาที่ชัดเจนของเธอ ริมฝีปากที่เคยมีสีระเรื่อบัดนี้ซีดเซียว และแรงสั่นเพียงเล็กน้อยที่ปลายนิ้วของเธอ

เขาเป็นฝ่ายละสายตาก่อน

ธันวาก้มลงมองเอกสารตรงหน้า พลิกเปิดมันไปทีละหน้าอย่างรวดเร็ว สายตาคมกวาดอ่านทุกรายละเอียด ทุกตัวเลข ทุกเดดไลน์ที่เธอวางไว้ เขาพยายามหาช่องโหว่ แต่กลับหาไม่เจอแม้แต่จุดเดียว

มันคือแผนงานที่สมบูรณ์แบบ รัดกุม และเต็มไปด้วยประสิทธิภาพ

ความเงียบเข้าปกคลุมห้องทำงานอีกครั้ง มันเป็นความเงียบที่แตกต่างออกไป ไม่ได้อึดอัด แต่เต็มไปด้วยแรงปะทะที่มองไม่เห็น

ในที่สุด เขาก็ปิดเอกสารลง แล้วเงยหน้าขึ้นมาสบตาเธออีกครั้ง

“ออกไปได้”

นั่นคือทั้งหมดที่เขาพูด ไม่มีคำชม ไม่มีคำขอบคุณ ไม่มีคำวิจารณ์ใด ๆ

แต่สำหรับลินินแล้ว ความเงียบของเขานั้นดังยิ่งกว่าคำชื่นชมใด ๆ มันคือการยอมรับความพ่ายแพ้โดยดุษฎี

หญิงสาวหมุนตัวเดินออกจากห้องอย่างผู้ชนะที่แท้จริง แผ่นหลังของเธอยังคงตั้งตรง แต่ทันทีที่พ้นจากสายตาของเขา เรี่ยวแรงทั้งหมดก็เหมือนจะหมดลงดื้อ ๆ เธอก้าวขาแทบไม่ออกจนต้องใช้มือเกาะผนังทางเดินเพื่อพยุงตัวเองกลับโต๊ะ

ธันวามองตามร่างบางที่เดินโซซัดโซเซนั้นไปจนลับสายตา ก่อนที่เขาจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แล้วเดินตรงไปยังตู้เย็นเล็ก ๆ ที่มุมห้อง หยิบขวดน้ำแร่เย็นเฉียบออกมาถือไว้ในมือ แล้วนิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง

ลินินทรุดตัวลงบนเก้าอี้ทำงานราวกับร่างที่ไร้วิญญาณ โลกทั้งใบกำลังหมุนคว้างอยู่รอบตัวเธอ ภาพหน้าจอคอมพิวเตอร์พร่าเลือนไปหมด เสียงหึ่ง ๆ ดังอยู่ในหูราวกับมีแมลงนับร้อยตัวบินวนเวียนอยู่ข้างใน ชัยชนะเมื่อครู่ให้ความรู้สึกห่างไกลราวกับเกิดขึ้นเมื่อชาติที่แล้ว ตอนนี้ร่างกายของเธอเหลือเพียงความว่างเปล่าและอาการปวดตุบ ๆ ที่ขมับทั้งสองข้าง

คลิก

เสียงประตูห้องทำงานของธันวาที่เปิดออก ทำให้ลินินสะดุ้งสุดตัว สัญชาตญาณการป้องกันตัวสั่งให้เธอยืดหลังตรงขึ้นทันที เตรียมพร้อมรับมือกับพายุลูกใหม่ที่อาจจะถาโถมเข้ามาได้ทุกเมื่อ

เธอเห็นเงาร่างสูงของเขาเดินออกมา และกำลังตรงมาในทิศทางนี้

หัวใจของลินินเต้นระรัวอย่างบ้าคลั่ง ‘จะเอาอะไรอีก ! แค่นี้ยังไม่พอใจอีกหรือไง ?!’

แต่เขากลับเดินผ่านโต๊ะของเธอไป

ตุบ

เสียงวัตถุบางอย่างถูกวางลงบนโต๊ะข้างคีย์บอร์ดของเธอเบา ๆ พร้อมกับไอเย็นที่แผ่ซ่านออกมาจนสัมผัสได้ ลินินก้มลงมองอย่างไม่เชื่อสายตา

ขวดน้ำแร่ยี่ห้อนำเข้าราคาแพงที่เธอรู้ดีว่ามีติดตู้เย็นในห้องของเขาเสมอ หยดน้ำเย็นเฉียบเกาะอยู่รอบขวดราวกับหยาดเหงื่อ

เธอเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง แผ่นหลังกว้างของเขาอยู่ห่างออกไปเกือบจะถึงลิฟต์แล้ว เขาไม่ได้หันกลับมามอง ไม่ได้พูดอะไรสักคำ ราวกับว่าการกระทำเมื่อครู่ไม่เคยเกิดขึ้น

ลินินนั่งนิ่งแข็งเป็นหิน จ้องมองขวดน้ำแร่นั้นราวกับมันเป็นวัตถุจากนอกโลก มันเป็นแค่ขวดน้ำธรรมดา แต่ในสถานการณ์นี้ มันคือปริศนาธรรมที่ซับซ้อนที่สุดในจักรวาล

ทำไมล่ะ ?

คำถามนี้ดังก้องอยู่ในหัวที่กำลังปั่นป่วนของเธอ

นี่คือการเยาะเย้ย ?

หรือการบอกเป็นนัยๆ ว่าให้เธอใจเย็น ๆลงหน่อยงั้นเหรอ หรือมันคือการแสดงความสมเพช หรือเป็นไปได้ไหมว่ามันคือความห่วงใยจากเขา ?

ความคิดสุดท้ายทำให้เธอแทบจะหัวเราะออกมา มันเป็นไปไม่ได้ ผู้ชายที่เหยียบย่ำผลงานและจิตใจของเธอมาตลอดหลายวัน จะมาห่วงใยเธองั้นหรือ ? มันเป็นเรื่องที่เหลวไหลสิ้นดี แต่ถึงอย่างนั้นความคิดนั้นก็ยังคงวนเวียนอยู่ไม่ยอมหายไปไหน

“เฮ้ย ! เดี๋ยวนะ กูตาฝาดไปรึเปล่าวะ”

เสียงของมิ้นท์ดังขึ้นจากแผงกั้นข้าง ๆ ก่อนที่เพื่อนรักจะโผล่หน้ามายืนข้างโต๊ะเธอ จ้องมองขวดน้ำแร่ด้วยสีหน้าเหลือเชื่อ

“อย่าบอกนะว่า ไอ้บอสปีศาจนั่นเป็นคนให้มึง”

ลินินทำได้แค่พยักหน้าช้า ๆ สมองของเธอยังคงประมวลผลไม่เสร็จสิ้น

“เชี่ย” มิ้นท์อุทานออกมา “มึงอย่าเพิ่งกินนะเว้ย ! เผื่อมันแอบผสมยาพิษล้างสมองมาให้มึงกลายเป็นทาสผู้ซื่อสัตย์ของมัน !”

คำพูดติดตลกของมิ้นท์ไม่ได้ทำให้ลินินขำเลยสักนิด เธอยื่นมือที่สั่นเทาเล็กน้อยออกไปสัมผัสขวดน้ำ ความเย็นเฉียบที่ปลายนิ้วคือเครื่องยืนยันว่าทุกอย่างคือความจริง

การกระทำนี้มันไม่เข้าพวกเลย มันไม่สามารถจัดอยู่ในหมวดหมู่ของเจ้านายจอมเผด็จการ หรือเพอร์เฟกต์ชันนิสต์ตัวพ่อที่เธอเคยสร้างไว้ให้เขาได้เลย

เธออยู่ที่ออฟฟิศต่อไม่ไหวแล้ว

ลินินเก็บของลงกระเป๋าอย่างเชื่องช้า สมองตื้อไปหมด มือของเธอชะงักเล็กน้อย ก่อนจะตัดสินใจหยิบขวดน้ำแร่นั้นติดมือไปด้วย

ขณะที่เดินออกจากอาคารสูงระฟ้า ก้าวเข้าสู่ลมยามเย็นของกรุงเทพมหานคร เธอก็ยังคงกำขวดน้ำนั้นไว้แน่น ความเย็นของมันกลายเป็นสิ่งเดียวที่จับต้องได้ท่ามกลางความสับสนอลหม่านในใจ

เธอเปิดฝาขวดออก แล้วยกขึ้นดื่ม

น้ำแร่บริสุทธิ์และเย็นชื่นใจไหลผ่านลำคอที่แห้งผาก มันช่วยดับความกระหายในร่างกายได้ก็จริง แต่มันกลับไม่อาจชะล้างความสับสนที่ก่อตัวขึ้นในหัวใจของเธอได้เลยแม้แต่น้อย

————————

¹OOH (Out-of-home media) แปลเป็นภาษาไทยว่า สื่อนอกบ้าน หรือสื่อโฆษณานอกบ้าน