บทที่ 5 - [ ใคร ? ]

"คุณ เป็นใครกันแน่คะ?" ลิลิธเค้นเสียงถามออกไปอย่างยากลำบาก ในใจเต็มไปด้วยความสับสนและหวาดกลัว แต่ความสงสัยกลับมีอำนาจเหนือกว่าในวินาทีนั้น

ชายหนุ่มยกยิ้มมุมปากที่ดูเยือกเย็นแต่กลับเปี่ยมไปด้วยเสน่ห์อันตราย เขาขยับกายเข้ามาใกล้จนเธอได้กลิ่นจางๆ ของน้ำหอมราคาแพงผสมกับกลิ่นไอเย็นของสายฝน

"คำถามนั้น ฉันควรเป็นฝ่ายถามเธอมากกว่า"

เขายกมือข้างหนึ่งขึ้นลูบปีกของค้างคาวตัวน้อยที่เกาะอยู่บนไหล่เบาๆ เจ้าสัตว์ปีกส่งเสียงร้องแหลมเล็กตอบรับ ราวกับมันกำลังขบเคี้ยวเพชรสีแดงในปากด้วยความสำราญ ก่อนที่เขาจะเบนสายตามาที่ซองเอกสารในมือ

"มองเห็นจริงๆ ด้วยสินะ"

เขาพึมพำออกมา เสียงนั้นไม่ได้มีความโกรธเคือง ทว่ากลับแฝงไปด้วยความฉงนสงสัยที่ดูจะทำให้เขารู้สึกสนุกขึ้นมาเล็กน้อย เขาขยับกายเข้าไปใกล้ลิลิธอีกนิดจนเธอสามารถได้ยินเสียงลมหายใจของเขาที่ดูจะเย็นเฉียบยิ่งกว่าอากาศในห้องนี้เสียอีก

"ปกติแล้ว เลขาคนก่อนๆ จะเดินเข้ามาวางเอกสารแล้วก็เดินออกไปเหมือนคนตาบอด พวกเขาเห็นแค่ความว่างเปล่า เห็นแค่โต๊ะที่ไม่มีใครนั่ง และเห็นแค่ความเงียบที่ฉันจงใจสร้างขึ้น"

เขากล่าวพลางเอียงคอเล็กน้อย ปอยผมสีดำสนิทปะหน้าผากนิ่งสนิทไร้การไหวติงแม้จะมีลมพัดมาจากหน้าต่างที่เปิดทิ้งไว้

"แต่เธอ เธอมองตามฉันตั้งแต่ในลิฟต์ เธอขอโทษฉันตอนที่กระป๋องน้ำนั่นกลิ้งมาโดน และตอนนี้ เธอก็กำลังจ้องมองฉันด้วยความกลัวที่ชัดเจนที่สุดเท่าที่ฉันเคยเห็นมาในรอบหลายปี"

เขายื่นมือออกมาขยับปกเสื้อสูทของตนเองให้เข้าที่ ก่อนจะใช้ปลายนิ้วเรียวยาวเชยคางของหญิงสาวขึ้นเบาๆ เพื่อให้ดวงตาของทั้งคู่ประสานกันได้ถนัดถนี่ขึ้น สัมผัสจากปลายนิ้วของเขานั้นเย็นเยียบราวกับน้ำแข็งที่เพิ่งถูกดึงออกมาจากช่องแช่แข็งไม่มีผิด

"บอกชื่อเธอมาสิ แม้ฉันจะรู้จากประวัติการทำงานแล้ว แต่วินาทีนี้ฉันอยากได้ยินมันจากปากของเธอมากกว่า"

เขายิ้มที่มุมปากเพียงเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้ดูใจดีอย่างที่ลิลิธเคยนึกฝัน แต่มันกลับดูเหมือนนักล่าที่กำลังหยอกล้อกับเหยื่อที่หลงเข้ามาในรังของตนโดยไม่รู้ตัว

"ลิลิธใช่ไหม? พนักงานเลขาที่ 'บังเอิญ' มีคุณสมบัติที่ฉันต้องการพอดี"

เขาลดมือลงแล้วเดินอ้อมไปนั่งที่เก้าอี้หลังโต๊ะทำงานตัวใหญ่ แสงไฟนีออนที่กะพริบไหวทำให้เงาของเขาพาดทับไปบนผนังดูราวกับปีกขนาดมหึมาที่กำลังสยายออก ค้างคาวตัวน้อยบินร่อนลงมาเกาะที่ขอบโต๊ะ คายเม็ดเพชรสีแดงเข้มลงบนฝ่ามือของเขาอย่างรู้หน้าที่

"รู้ไหมว่าทำไมผมถึงให้คุณรอหนึ่งนาที?" อีกฝ่ายถามขึ้นพลางจ้องมองมายังลิลิธไม่วางตา

"..เพราะผมอยากมั่นใจว่าเธอ 'เห็น' ผมจริงๆ ยังไงล่ะ" หลังพูดจบ เขาก็เดินไปนั่งลงบนโซฟา จากนั้นก็ผายมือเพื่อเป็นการเชื้อเชิญให้หญิงสาวนั่งลงที่ตรงข้ามกับเขา

"นั่งลงก่อนเถอะ คืนนี้ถือซะว่าทำโอทีก็แล้วกัน เพราะ.. เราต้องคุยกันอีกยาวเลย" เขายิ้มพลางประสานมือ สายตาที่จ้องมองหญิงสาวนั้นแทบไม่ต่างอะไรกับนักล่าที่จ้องจะตระครุบเหยื่อแม้แต่นิด

ลิลิธเริ่มเหงื่อตก เธอกลืนน้ำลายลงคอเพราะความประม่า

หวังว่าคืนนี้..จะไม่มีอะไรแปลกๆ เกิดขึ้น