บทที่ 4 - [ ทำความรู้จัก ]

วันนี้มีเรื่องแปลก ๆ เกิดขึ้นอีกครั้ง

ลิลิธที่เดินทางมายังบริษัทเพื่อทำงานอย่างทุกทีได้เจอจดหมายซองสีดำที่มีตราประทับสีแดงถูกวางเอาไว้บนโต๊ะของเธอ โดยปกติแล้วจดหมายทั่วไปจะใช้ซองสีขาวกัน แต่จดหมายที่เธอได้รับนั้นกลับเป็นสีดำแบบนี้ นั่นก็หมายถึงได้อยู่อย่างเดียว.. ถ้าไม่ใช่การกลั่นแกล้ง ก็เป็นจดหมายที่เจาะจงส่งถึงเธอในฐานะ 'เลขา' ของบอส

เมื่อเธอเปิดดู ข้อความายในนั้นก็ได้กล่าวถึงงานที่เธอต้องทำหลังจากส่งซองเอกสารเสร็จ นั่นคือให้เธอนั่งรอภายในห้องนั้นสักหนึ่งนาที

'หมายความว่ายังไง?' ลิลิธอ่านข้อความด้วยสีหน้างงงวยจนคิ้วขมวด การไปส่งเอกสารให้บอสที่ออฟฟิศก็สยองพอแล้วเพราะรูปหลอน ๆ ตรงทางเดินนั่น นี่ยังจะให้เธอไปนั่งรอในห้องที่ไม่มีคนอยู่นั่นอีกเหรอ นี่มันคือการแกล้งกันหรือยังไง?

ลิลิธถอนหายใจออกมา แล้วเก็บจดหมายนั้นใส่ลงในลิ้นชักแล้วหวังว่าสิ่งที่เธอได้รับมานั้นคือจดหมายปลอม

"......"

ใช่ เธออยากให้มันเป็นจดหมายปลอมมาก ถ้าในจดหมายนั้นไม่มีตราประทับกับลายเซ็นยืนยันความน่าเชื่อถือของจดหมายเอาไว้จากบอสของเธอ

'โธ่เอ๊ย! ทำก็ได้ ขอนับเป็นการทำโอทีก็แล้วกัน!' ไหน ๆ เงินที่เธอได้รับก็เยอะแล้ว แต่.. ถ้าจะมีโอกาสได้รับเงินเพิ่มอีกเธอก็ยินดีจะทำ ไม่ใช่เพราะว่าเจ้าตัวเห็นแก่เงินหรอกนะ จริง ๆ

แสงแดดยามบ่ายที่ลอดผ่านหน้าต่างกระจกของบริษัทมิดไนท์ เอ็นเตอร์เทนเม้นต์ ดูจะหม่นแสงลงกว่าปกติในสายตาของลิลิธ เธอนั่งจ้องซองจดหมายสีดำที่เก็บไว้ในลิ้นชักสลับกับหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่โชว์ตารางงานอันแน่นขนัด ความรู้สึกหนักอึ้งที่หน้าอกไม่ใช่เพราะปริมาณงาน แต่เป็นเพราะ ‘คำสั่ง’ ประหลาดที่ระบุไว้ในจดหมายฉบับนั้น

การรอคอยในห้องนั้นเพียงหนึ่งนาที มันฟังดูสั้น แต่มันคือหนึ่งนาทีในห้องที่เย็นยะเยือกและเต็มไปด้วยภาพวาดชวนขวัญเสีย

"เป็นอะไรไปลิลิธ ทำหน้าเหมือนเห็นผีเลย" พี่แก้วเดินผ่านมาทักพร้อมแก้วกาแฟในมือ

"ป-เปล่าค่ะพี่ แค่ล้าๆ นิดหน่อยน่ะค่ะ" ลิลิธฝืนยิ้มตอบ พยายามซ่อนความกระวนกระวายไว้ใต้ท่าทางปกติ

เธอไม่ได้บอกใครเรื่องจดหมายนั่น แม้แต่เจนที่เพิ่งคุยเรื่องลับๆ กันไปเมื่อกลางวัน เพราะสัญชาตญาณบางอย่างเตือนเธอว่า ยิ่งคนรู้เรื่องนี้น้อยเท่าไหร่ เธอก็ยิ่งปลอดภัยมากเท่านั้น.. ปลอดภัยจากความสงสัย หรืออาจจะปลอดภัยจากสิ่งที่เธอยังไม่เข้าใจ

เวลาล่วงเลยไปจนตึกทั้งตึกเริ่มเงียบสงัด พนักงานคนสุดท้ายเดินออกจากแผนกไปเมื่อตอนสี่ทุ่มครึ่ง ทิ้งให้ลิลิธนั่งอยู่ท่ามกลางแสงไฟสลัวที่ถูกเปิดทิ้งไว้เพียงไม่กี่ดวง เธอหยิบซองเอกสารลับและซองจดหมายสีดำขึ้นมาถือไว้มั่น ความเย็นของกระดาษซึมผ่านปลายนิ้วที่สั่นเทาน้อยๆ

ติ๊ก ต่อก

เข็มนาฬิกาบนผนังเคลื่อนตัวมาหยุดที่เลขสิบสองอย่างเที่ยงตรง บ่งบอกเวลา 23:00 น.

ลิลิธสูดลมหายใจเข้าลึกจนเต็มปอดก่อนจะก้าวขาเข้าสู่ลิฟต์ เมื่อกดปุ่มชั้น N ตัวลิฟต์ก็เคลื่อนที่ขึ้นอย่างเงียบเชียบจนได้ยินเสียงจังหวะหัวใจของตัวเองที่เต้นรัวเร็ว ประตูลิฟต์เปิดออกสู่โถงทางเดินพรมแดงเดิม แต่ในคืนนี้ ลิลิธรู้สึกว่าดวงตาของผู้หญิงในภาพวาดชุดเดรสแดงนั้นดูจะจ้องมองเธอเขม็งกว่าทุกครั้งที่ผ่านมา

ตึก ตึก ตึก

เสียงรองเท้าส้นสูงของเธอกระทบพื้นพรมดังสม่ำเสมอ เธอเดินไปหยุดอยู่ที่หน้าประตูบานใหญ่ที่เธอคุ้นเคย จากนั้นก็ผลักประตูเข้าไปภายในออฟฟิศของบอส

ความเย็นเฉียบเข้าปะทะใบหน้าทันทีจนเธอต้องหดไหล่ ลิลิธเดินตรงไปวางซองเอกสารลงบนโต๊ะไม้โอ๊กตัวเดิมอย่างรวดเร็ว หน้าที่ของเธอควรจะจบลงแค่นี้และวิ่งหนีออกไปให้พ้นจากความกดดันนี้เสียที แต่คำสั่งในจดหมายดำกลับตรึงฝ่าเท้าของเธอไว้กับพื้นห้อง

หนึ่งนาที ฉันต้องรอที่นี่หนึ่งนาที

ลิลิธยืนนิ่งอยู่กลางห้อง สายตากวาดมองไปรอบๆ ความมืดสลัวที่ปกคลุมมุมห้องทำให้เธอมองไม่เห็นว่ามีใครหรืออะไรซ่อนอยู่หรือไม่ ความเงียบในห้องนี้มันช่างบาดแก้วหูเสียจนเธอได้ยินเสียงลมหายใจที่ติดขัดของตัวเอง

สิบวินาทีผ่านไป

มีเสียงขยับของแผ่นกระดาษบนโต๊ะ ทั้งที่ไม่มีลมพัดผ่านมาแม้แต่น้อย ลิลิธสะดุ้งสุดตัวแต่ก็ยังไม่กล้าขยับเขยื้อน

สามสิบวินาทีผ่านไป

เธอเริ่มรู้สึกถึง 'สายตา' คู่หนึ่งที่จ้องมองมาจากเงามืดด้านหลังโต๊ะทำงานที่ว่างเปล่า ความรู้สึกร้อนผ่าวที่ต้นคอทำให้เธออยากจะหันไปดูแต่ความกลัวกลับสั่งให้เธอยืนแข็งทื่อราวกับถูกสาป

ครืด..

เสียงเหมือนเก้าอี้ไม้ถูกลากเบาๆ ดังมาจากมุมมืดที่เธอเพิ่งมองไปเมื่อครู่ ลิลิธขบเม้มริมฝีปากจนห่อเลือด ความกดดันในอากาศเพิ่มสูงขึ้นจนเธอรู้สึกเหมือนออกซิเจนรอบตัวกำลังจะหมดไป

ห้าสิบวินาที ห้าสิบเอ็ด

"นึกว่าเธอจะวิ่งหนีไปก่อนซะอีก"

เสียงทุ้มต่ำและราบเรียบดังขึ้นจากทางด้านหลังที่ห่างออกไปเพียงไม่กี่ก้าว ลิลิธเบิกตากว้าง หัวใจกระตุกวูบจนเกือบจะหยุดเต้น เธอจำเสียงนี้ได้ เสียงของชายหนุ่มในชุดสูทสีดำคนนั้น คนที่เธอเจอในลิฟต์และที่โถงทางเดิน

เขายังอยู่ที่นี่ และเขาไม่ได้อยู่คนเดียว

ลิลิธยังไม่ทันได้หันกลับไปมอง เสียงกระพือปีกพรึ่บพรั่บก็ดังขึ้นเหนือศีรษะ พร้อมกับค้างคาวตัวเล็กๆ ที่บินโฉบผ่านหน้าเธอไปเกาะอยู่บนบ่าของเงาร่างสูงโปร่งที่ค่อยๆ ก้าวออกมาจากมุมมืด แสงไฟสลัวสะท้อนให้เห็นเสี้ยวใบหน้าอันหล่อเหลาที่ดูขาวซีดจนผิดธรรมชาติและดวงตาที่วาวโรจน์แปลกๆ ในความมืด

"หนึ่งนาทีครบแล้ว" เขาเอ่ยขึ้นพร้อมกับหยิบซองเอกสารที่เธอเพิ่งวางไปขึ้นมาถือไว้

"ขอบใจมาก.. ลิลิธ"