บทที่ 2 ฉี่ใส่หน้าฉันทำไม NC

บทที่ 2

ฉี่ใส่หน้าฉันทำไม NC

ฉันถูกอลินจู่โจมด้วยปากร้าย เขาดูดกลืนน้ำหวานหยาดเยิ้มของฉัน จนฉันต้องใช้ปากดูดกลืนท่อนเอ็นของเขาอย่างทรมาน ทั้งใหญ่ทั้งยาวแน่นเต็มปากไปหมด

อารมณ์ของฉันมันเริ่มลอยล่องไปบนอากาศ เริ่มหายใจติดขัดเมื่อลิ้นสากตะปบดูดบริเวณดอกไม้ จนฉันวูบวาบไปทั่วแผ่นหลังและท้องน้อย 

อลินไล่ลิ้มชิมน้ำหวาน ปนเปรอดอกไม้ของฉัน จนความรู้สึกของฉันมันเริ่มเสียวสะท้านไปด้วยแรงปรารถนา 

"อื๊ออ~" 

ฉันส่งเสียงร้องคำราม เมื่อรู้สึกถึงน้ำกามที่ฉีดพุ่งเข้ามาในโพรงปาก เขาจับฉันนอนตะแคงเพื่อดูดดึงดอกไม้ จนฉันไต่ระดับความเสียวเชิดใบหน้าขึ้นสูง จุดกระสันเปียกแฉะเยิ้ม ฉันรู้สึกถึงของเหลวอุ่น ๆ ที่ฉีดพุ่งออกมา จนคนด้านบนมีอาการสำลักน้ำ

แคก ๆ ๆ

"อ๊าา~" 

"เธอฉี่ใส่ฉันทำไม สกปรกจริง ๆ"

ฉันไม่มีแรงที่จะเถียงหรือจะด่าเขา เพราะตอนนี้รู้สึกว่าตัวเองได้ปลดปล่อยอารมณ์อัดอั้นบางอย่างออกมาจนหมดสิ้น 

เราสองคนรีบลุกขึ้นจัดการเสื้อผ้าของตัวเอง ในเมื่อฉันทำให้เขาเสร็จแล้ว ฉันก็ควรจะได้ไปจากที่นี่เสียที พูดคำไหนก็ต้องเป็นคำนั้น

"จะกลับเลยไหมฉันจะไปส่ง"

"ฉันมากับน้ำผึ้ง ตอนนี้น้ำผึ้งรอฉันอยู่ด้านล่าง"

"แล้วจะกลับกันยังไง ขับรถมาเองหรือนั่งรถมา?"

"ฉันตั้งใจมาผ่อนคลาย ดื่มขนาดนี้จะให้ขับรถกลับได้ยังไง"

"เดี๋ยวฉันไปส่ง"

"อลิน!" 

อีกแล้วนะ ทำไมเขาชอบบังคับฉันจังเลย ฉันถูกเขาจับลากลงมาท่ามกลางสายตาของพนักงานและผู้คนมากมาย ที่นั่งดื่มด่ำฟังเสียงเพลงกันอย่างสนุกสนาน

ฉันรีบดึงแขนน้ำผึ้งให้เธอเดินตามมา จนพวกเราสามคนเดินออกมาจากผับ น้ำผึ้งมีอาการไม่พอใจ เธอกำลังสนุกอยู่กับหนุ่มรุ่นน้อง แต่ถูกฉันลากออกมาจนเธอเริ่มหัวเสีย

"อะไรกันเนี่ยเหล้ายังไม่หมดเลยทำไมรีบกลับล่ะ!"

"ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน"

"ขึ้นรถ!"

น้ำเสียงและสีหน้าของอลินทำให้ฉันกับน้ำผึ้งไม่กล้าโต้เถียงอะไร พวกเราขึ้นมานั่งบนรถส่วนฉันนั่งหน้าคาดเข็มขัดนิรภัย จากนั้น

อลินก็รีบขับรถตรงมายังหอพักเพื่อส่งน้ำผึ้งกลับเข้าหอ

"เธอจะไปไหนออร์แกน!"

"ฉันขออนุญาตคุณพ่อกับคุณแม่มานอนค้างกับน้ำผึ้งเพราะต้องอ่านหนังสือ นายกลับไปเถอะ"

"งั้นก็ดี ไปอ่านที่คอนโดฉันก็แล้วกัน ฉันมีเรื่องให้เธอช่วยอยู่พอดี"

"พอสักทีเถอะอลิน สิ่งที่นายกับฉันทำในวันนี้ฉันรู้สึกไม่สบายใจและฉันก็ไม่ชอบด้วย คราวหลังอย่ามาบังคับฉันให้ทำเรื่องอะไรสกปรกอีก!"

ปึ้ง!

ฉันรีบลงมาจากรถเพื่อเดินไปหาน้ำผึ้ง ก่อนที่พวกเราสองคนจะรีบกลับขึ้นมาบนหอพัก ฉันรู้ว่าน้ำผึ้งเริ่มสงสัยว่าทำไมฉันกับอลินถึงได้มีปัญหาโต้เถียงกันบ่อยเหลือเกิน 

ไหนจะเรื่องที่ฉันหายไปกับอลินบนห้องตั้งนาน แม้น้ำผึ้งจะไม่ถาม แต่อาการของเธอมันฟ้องว่าเธอกำลังสงสัยในความสัมพันธ์ที่แสนยุ่งเหยิงของพวกฉันสองคน

ผับ A

อลินขับรถมาจอดที่หน้าผับบริเวณที่จอดรถ VIP ของเขา เขาเดินกลับเข้ามาด้านในเพื่อนั่งคุยกับเพื่อนและแฝดน้องของตัวเอง

"มึงหายไปไหนมาตั้งนาน เมื่อกี้ที่ไอ้อรัญมันบอกเห็นน้องกู กูเดินตามหาจนทั่วก็ไม่เจอ"

"น้องมึงไม่ได้อยู่ที่นี่หรอก ไอ้อรัญมันคงตาฝาด"

"กูพูดจริง ๆ กูเห็นออร์แกนอยู่ที่นี่ เห็นเต้นอยู่กับผู้ชายหน้าเวที"

"มึงตาฝาด!"

เสียงของอลินเหมือนจะไม่ค่อยพอใจ ทำให้ทุกคนรีบเปลี่ยนเรื่องคุย ไม่รู้ทำไมอลินถึงไม่มีสมาธิ ขนาดสาว ๆ เดินมานั่งร่วมโต๊ะเขายังไม่มีอารมณ์ที่จะคุยกับใครเลย 

มหาวิทยาลัยเอกชน

หลังจากที่อลินกับออร์แกนแยกย้ายกันไปในวันนั้น ทั้งสองก็ไม่ได้คุยหรือโทรหากันอีกเลย ออร์แกนกลับบ้านใช้ชีวิตปกติ ส่วนอลินก็เช่นกัน เขาเองก็ต้องกลับบ้านไม่ค่อยได้ออกมาเที่ยวลั้นลาปาร์ตี้กับเพื่อน ๆ 

วันนี้ทุกคนมานั่งรวมตัวกันอยู่ที่ห้องสมุด เพราะอลิน อรัญ และองศาต้องทำรายงานส่งอาจารย์ภายในวันพรุ่งนี้ คนเดียวที่จะช่วยพวกเขาทั้งสามได้ก็คือออร์แกน 

เธอเปรียบเสมือนหนอนหนังสือ ไม่เข้าใจตรงไหนแค่เอ่ยถามเธอก็พูดออกมาเป็นฉาก ๆ โดยเฉพาะเรื่องที่พวกเขากำลังเจออยู่ตอนนี้ ออร์แกนก็เป็นคนนัดให้พวกเขามาเจอที่ห้องสมุดมันง่ายต่อการทำงาน อีกอย่างเธอไม่อยากอยู่กับอลินตามลำพังด้วย

"จะให้ฉันมาทำไม แทนที่เธอจะทำให้พวกฉัน ฉันจ้างเล่มละ 5,000 บาทไม่พอหรือไง"

"องศา ถึงนายจะเกิดก่อนฉันไม่กี่นาที นายไม่ได้หยิบสมองออกมาจากท้องคุณแม่ด้วยเลยใช่ไหม เอะอะอะไรก็ให้ฉันทำอย่างเดียว"

"แรงมากแต่ก็ถูกของเธอ ตอนฉันเกิดฉันลืมเอาสมองออกมาด้วย บางทีตอนอยู่ในท้องเธออาจจะแย่งสารอาหาร แล้วก็ดูดมันสมองของฉันออกไปจนหมดก็ได้"

"ประสาท! หนังสือพวกนี้มันมีคำตอบที่พวกนายกำลังสงสัย ส่วนเรื่องรายงานพวกนายก็จดเอาเองก็แล้วกัน"

"ขี้เกียจจด ทำไมไม่ให้กูปริ้นออกมาจะได้จบ ๆ ต้องมานั่งจดเสียเวลาฉิบหาย!"

อรัญบ่นจนทุกคนพยักหน้า อาจารย์คนนี้ค่อนข้างละเอียดกลัวว่านักศึกษาจะไม่ยอมอ่านยอมเขียน จึงสั่งให้เขียนด้วยลายมือมาส่ง ถ้าพวกเขาค่อย ๆ ทำ ทยอยทำทีละนิดป่านนี้ก็เสร็จไปตั้งนานแล้ว ช่วงเวลาที่ผ่านมาวันหยุดก็เอาแต่ปาร์ตี้ ทำให้งานมันค้างจนกลายเป็นดินพอกหางหมู

"อรัญนายอย่าพูดแบบนั้น ถ้านายปริ้นออกมาก็แค่ค้นหาข้อมูลในอินเทอร์เน็ตจากนั้นก็ก๊อปปี้มาวาง แทบจะไม่ได้อ่านเลยด้วยซ้ำ การที่อาจารย์ให้นายทำแบบนี้ เพราะอาจารย์ต้องการให้นายจดจำทุกตัวอักษรเข้าใจไหม"

"ครับผม"

ฉันหันไปมองหน้าอลิน เขาไม่ได้บ่นหรือพูดอะไร ตั้งหน้าตั้งตาเปิดหนังสือจดงานตามที่อาจารย์สั่ง ส่วนฉันเดินไปหาข้อมูลมาให้เพิ่มมีฉันคนเดียวไม่จำเป็นต้องเปิดกูเกิลหรือถามแชต GPT เลย 

ในขณะที่ฉันกำลังยืนมองหาตามหมวดหนังสือ จู่ ๆ อลินก็เดินเข้ามาด้านหลังแล้วเอื้อมมือไปหยิบหนังสือเล่มเดียวกับฉัน ทำให้ฉันตกใจจนเผลอหันมามอง ใบหน้าของเราเกือบจะแนบชิดกัน

"อุ๊ย! อลิน นายมาทำอะไรตรงนี้!"

"ฉันอยากได้หนังสือเล่มนั้นพอดี"

"ก็เอาไปสิ ฉันตั้งใจจะมาหาข้อมูลให้พวกนายแต่นายมาแล้วก็หยิบไปเลย"

ฉันทำท่าจะเดินหนีแต่ก็ถูกอลินขยับมาขวางทาง สุดท้ายฉันกับเขาก็ต้องยืนจ้องมองหน้ากัน จนนักศึกษาที่ยืนอยู่เดินหนีออกไป

"ตั้งแต่คืนนั้นทำไมถึงไม่โทรมาเลย?"

"ฉันบอกนายไปแล้วว่าเราไม่ได้เป็นอะไรกัน เพราะฉะนั้นฉันไม่จำเป็นต้องคอยโทรหรือคอยรายงานนาย เข้าใจใช่ไหม"

"เดี๋ยวจะไปไหน ออร์แกน!"