บทที่ 1 บังคับ NC

บทที่ 1

บังคับ NC

พรึบ~ 

เสียงพลิกกระดาษหนังสือดังมาจากหอพักนักศึกษาห้อง 408 นักศึกษาสาวปี 4 กำลังเปิดอ่านหนังสือด้วยความตั้งใจ เธอมีชื่อว่าออร์แกน เป็นลูกสาวของครอบครัว พิพัฒน์พลพาณิชย์

มีพี่ชายฝาแฝดชื่อว่า องศา และน้องสาวคนเล็กอายุห่างกันไม่กี่ปีชื่อว่า อาโป ปกติแล้วเธอไม่ได้อยู่หอพักนักศึกษา แต่เวลาใกล้สอบเธอมักจะมานอนพักอยู่ที่หอของเพื่อนสนิทชื่อว่า น้ำผึ้ง เพราะเธอต้องการความสงบ

"ออร์แกนแกไม่คิดจะไปผ่อนคลายบ้างหรือไง อ่านหนังสือมาตั้งแต่บ่ายแล้ว ฉันตื่นมาเห็นแกทีไรปวดหัวทุกที"

เพราะออร์แกนเป็นคนตั้งใจมุ่งมั่น เธอไม่เคยทำให้ครอบครัวผิดหวังเลยสักครั้ง ทุกวันนี้เธอยังเป็นสาวน้อยวัยใสในสายตาของคุณพ่อคุณแม่เธออยู่เลย

"เดี๋ยวก่อนได้ไหมขออ่านให้จบบทนี้ก่อน อีกประมาณ 30 หน้า"

"30 หน้า? เอาเลยจ้าเอาเลย ฉันไปอาบน้ำแต่งตัวก่อนก็แล้วกันอย่าให้เกินสามทุ่มล่ะ"

"อืม"

ฉันมองเพื่อนสนิทเดินสะดีดสะดิ้งเป็นปลากระดี่ได้น้ำเข้าไปในห้องน้ำ ส่วนฉันก้มหน้าก้มตาอ่านหนังสือต่อ จนถึงเวลาที่ฉันต้องเตรียมตัวเดินทางไปผับ A มันเป็นแหล่งรวมตัวของเหล่านักศึกษามหาวิทยาลัยที่พวกฉันเรียนอยู่ เพราะเจ้าของผับฉันรู้จักเป็นอย่างดี

ผับ A

ตอนแรกฉันตั้งใจว่าจะแต่งตัวธรรมดา ๆ เสื้อยืดกางเกงขาสั้นแต่น้ำผึ้งไม่ยอมให้ฉันแต่งตัวแบบนั้นมา เลยจับฉันแต่งตัวด้วยชุดของเธอ ชุดเกาะอกสีแดงและกระโปรงหนังเทียมสีดำ ฉันไม่ได้เคอะเขินหรือกลัวอะไรหรอกนะ เพราะปกติแล้วฉันก็เป็นคนแต่งตัวเวลาเที่ยวก็คือเที่ยว แต่ฉันจะไม่ให้เรื่องเที่ยวมาทำให้มีปัญหาเรื่องเรียนเป็นอันขาด

"วันนี้เทพบุตรมาแน่เลยสาว ๆ เพียบ"

เทพบุตรที่ว่าจะเป็นใครไปได้ ถ้าไม่ใช่พี่ชายฝาแฝดของฉันและเพื่อนรักของเขาทั้งสองคนอย่างอลินกับอรัญ ทั้งสองคนนั้นก็เป็นฝาแฝดกัน และคนที่ฉันรู้จักดีที่สุดก็คืออลิน

ฉันไม่ได้สนใจว่าพวกเขาจะนั่งอยู่ตรงไหน สิ่งที่ฉันสนใจตอนนี้คือการดื่มแอลกอฮอล์ที่เพื่อนฉันสั่งมา ฉันกับเพื่อนพูดคุยโยกย้ายเต้นกันเบา ๆ ไปตามจังหวะเพลง ใครมาขอชนแก้วฉันก็ไม่เสียมารยาทจึงชนแก้วกับเขาไปบ้าง เต้นด้วยกันบ้าง แต่ก็ระวังตัวเองเป็นอย่างดี ไม่ให้ตัวเองเมามากจนเกินไป 

ในขณะที่ฉันกำลังสนุกกับเพื่อน ๆ และคนแปลกหน้า ฉันไม่รู้เลยว่าโทรศัพท์ฉันตอนนี้มีการส่งข้อความและโทรหาไม่รู้กี่สิบสายเพราะฉันกำลังสนุกสนานกับใครหลายคนที่เข้ามาหา 

"ออร์แกนองศาโทรมา!"

"วู้ววว อะไรนะแก ว่าอะไรนะน้ำผึ้ง"

"อ้าว อลิน!" 

เสียงอุทานของน้ำผึ้งทำให้ฉันหันไปมอง ตอนนี้อลินกำลังยืนมองหน้าฉัน แถมในมือยังกำโทรศัพท์ของตัวเองไว้แน่น 

ผู้คนรอบ ๆ เริ่มขยับถอยจนเหลือเพียงแค่ฉันกับน้ำผึ้งที่ยังยืนมองหน้ากัน เรื่องความสนิทของฉันกับอลินมันซับซ้อน ไม่มีใครรู้เรื่องนี้นอกจากฉันสองคน

"เป็นอะไรหรือเปล่าอลิน ออร์แกนไปทำอะไรให้นายโกรธเหรอ?"

"ถอยออกไปน้ำผึ้ง เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับเธอ"

"อลิน! ปล่อยนะ นายจะพาฉันไปไหน!"

"เงียบไปซะ!" 

"อลินนายเป็นบ้าอะไรอีก!"

"ไหนเธอบอกอ่านหนังสืออยู่หอเพื่อน?"

"ฉันอ่านเสร็จแล้ว!"

"ทำไมไม่ตอบแชต แต่เอาเวลามาจับแก้วเหล้าเต้นอยู่ในผับเนี่ยนะ!" 

"ฉันออกมาผ่อนคลายเดี๋ยวก็กลับแล้ว! นี่ปล่อยนะอลิน นายจะพาฉันไปไหน!" 

"หึ! อยากรู้ไหมล่ะ" 

ห้องพักบนผับหรูที่มีเสียงเพลงเล็ดลอดเข้ามาได้เพียงเล็กน้อย ฉันเคยมาที่นี่กับองศาแต่ก็ไม่ได้มาบ่อยเหมือนองศา เพราะพวกเขาค่อนข้างสนิทกันมาก ไม่รู้ว่าอลินพาฉันมาที่นี่ทำไม

"มีอะไรจะพูดก็พูดมาเลย ถ้าองศารู้จะเป็นเรื่องนะอลิน!"

"ก็ช่างมันสิ!"

"ทำไมพูดแบบนี้ ฉันไม่อยากมาอยู่ในที่ลับตาคนนะ เดี๋ยวใครไปบอกองศาจะเป็นเรื่องเข้า!"

"ฉันเห็นเธอเต้นอยู่กับไอ้พวกเด็กเวรนั่นอยู่นานแล้ว ทั้ง ๆ ที่ฉันทั้งโทรหาทั้งส่งข้อความไป แต่เธอกลับไม่สนใจ!" 

"แล้วมันเกี่ยวอะไรกับนาย ฉันจะทำอะไรมันก็เรื่องของฉันสิ ถ้าไม่มีอะไรแล้วฉันขอตัวนะ!"

หมับ!

"ว้าย! อลินนายจะทำอะไรฉัน บ่อยนะ!"

ร่างของฉันถูกอลินกระชากเข้ามาจนลำตัวของเราทั้งสองแนบชิดกัน ที่สำคัญลมหายใจของเขาคลอเคลียอยู่บริเวณพวงแก้มของฉันจนฉันรู้สึกขนลุก

"จูบฉัน ไม่งั้นฉันไม่ปล่อยให้เธอลงไป"

"นายจะบ้าหรือไงอลิน มาสั่งให้ฉันไปจูบนายเนี่ยนะเอาอะไรคิด ฉันเป็นผู้หญิงฉันเสียหาย!"

"ถ้าไม่จูบฉันก็ไม่ให้เธอไป"

อลินบีบแขนฉันแรงขึ้นเรื่อย ๆ เขาคงโกรธฉันมาก แต่ฉันอยากจะถามว่าฉันผิดอะไร ตอนฉันโทรหา ฉันส่งข้อความไปกว่าเขาจะตอบได้บางทีก็ข้ามวัน 

"จูบ!"

"ถ้าฉันจูบสัญญาใช่ไหมว่าจะให้ฉันลงไปหาเพื่อน"

"อืม"

ฉันยกมือทั้งสองข้างขึ้นมาจับใบหน้าของเขาแล้วจ้องมองเข้าไปในดวงตาแสนเจ้าเล่ห์คู่นั้น เพียงแค่ฉันประทับริมฝีปากบนปากของเขา เขาก็เผยอริมฝีปากจูบตอบฉันอย่างเร่าร้อน 

ลิ้นสากชอนไชเข้ามาในโพรงปาก จนฉันต้องดันตัวของเขาให้ออกห่างจากกัน แต่กลายเป็นว่าอลินดันฉันติดกำแพงแล้วป้อนจูบกลับอย่างดุเดือด

"อื๊ออ~ พะ พอแล้ว~ อลิน"

"นี่พึ่งจะจูบปากฉัน เธอยังไม่ได้จูบอย่างอื่นเลยมาพออะไร"

"จะ จูบอะไรอีก!"

แกร๊ก~ 

เสียงถอดเข็มขัดของอลินเริ่มทำให้ฉันรู้สึกตกใจ เขากำลังจะล่วงเกินฉันใช่ไหม ไม่มีทาง ฉันไม่มีทางยอมเขาง่าย ๆ

"ไม่นะอลิน ฉันไม่พร้อมที่จะเป็นของนายตอนนี้"

"อมให้ฉัน ถ้าฉันไม่แตกเธอก็หมดสิทธิ์ที่จะกลับ"

"นายมันขี้โกง!"

"ออร์แกน! นี่คือการลงโทษช่วยไม่ได้ ในเมื่อฉันโทรหาแล้วไม่รับ เธอจะมาที่นี่มาเต้นแร้งเต้นกากินเหล้าเมายาฉันก็ไม่เคยว่า แต่ทำไมถึงไม่คิดจะบอกฉันเลย!"

"ก็เราสองคนไม่ได้เป็นอะไรกัน เพราะฉะนั้นฉันก็ไม่จำเป็นที่จะต้องรายงานให้นายรู้ทุกเรื่อง!"

"งั้นบทลงโทษนี้รับมันให้ได้ก็แล้วกัน ฉันสัญญาว่าจะไม่มีการสอดใส่...นอกจากใช้ลิ้น~" 

"อ๊ะ!" 

บทลงโทษที่ออร์แกนได้รับมันทำให้ต้องจดจำไปอีกนาน เมื่อร่างของเธอถูกจับนอนลงบนเตียง เธอก็ถูกอลินนอนทับร่างกายโดยที่เขาหันหน้าไปตรงดอกไม้งามสีหวาน ส่วนแก่นกายความเป็นชายของเขาขยับเข้าออกอยู่ในโพรงปากของเธอ 

เธอไม่สามารถต่อต้านผลักไสเขาได้เลย ยิ่งเขาขยี้ปลายลิ้นดูดกลืนน้ำหวานจากเกสรดอกไม้ สร้างความทรมานให้กับเธอมากเท่าไหร่ เธอก็ทำได้เพียงดูดแก่นกายความเป็นชายของเขาแรง ๆ เพื่อสนองกลับคืนไป

"อ่าาา~ ทำไมเธอดูดแรงจังเลยออร์แกน~"

"อ๊ะ! ก็นายบอกให้ฉันทำให้นายเสร็จไม่ใช่หรือไง อ๊า~"