บทที่ 1 : คืนเหงากับเราสอง 2/3

“ไอ้เพ่ตามมันบอกว่าเค้าตายด้านอ้ะอาว้าด” เสียงงุ้มงิ้งของคนเมาดังขึ้นมาในตอนนั้น

อะไรคือตายด้าน?

“มันบอกว่าเค้าจูบม่ายเป็น”

หือ...เขาขอคิดว่ามันไม่เคยจูบได้หรือเปล่า?

“เค้าแค่ม่ายยอมมัน...อื้อ”

เสียงหวานขาดหายเมื่อถูกริมฝีปากอุ่นร้อนแนบลงมาเม้มเอาปากเล็กเบาๆ ภวัตถอยออกมากระซิบชิดใกล้ปากนุ่ม

“ผมรู้...ลูกเป็ดไม่ได้ตายด้านหรอกที่รัก”

“แต่เค้าจูบไม่...”

ริมฝีปากนุ่มถูกภวัตตะล่อมชิมรสค็อกเทลอีกครั้ง จากเนิบนุ่มพลันหนักหน่วงขึ้นตามความต้องการ ชิมจนสาสมใจนั่นละ เขาจึงถอยออกมาหายใจหอบแถวคอเล็กหอมกรุ่น

“หวาน...” คนเมาเอ่ยเสียงค่อย

“ใช่แล้ว ลูกเป็ดหวานมาก”

“หวานนน” บอกตาปรือๆ พลางดันหน้าหล่อออกมาเขี่ยปากเล่น

“อย่าเล่นซี้ซั้วครับคนดี” ภวัตห้ามเสียงพร่า

แต่ลูกเป็ดขี้เมาไม่ฟัง ยกตัวเองขึ้นนั่งตักคนตัวใหญ่ จับหน้าหล่อเอาไว้แล้วก้มลงจูบชิมรสชาติความหวานของเขาแรงๆ อย่างคนไม่ประสาด้านนี้

“...อ่า...”

เสียงแหบต่ำคำรามออกมาจากลำคอหนาเบาๆ โดนรุกเสียขนาดนี้ ภวัตก็ไม่สนใจอีกแล้วว่าพรุ่งนี้จะเกิดอะไรขึ้น เขาล็อคร่างเล็กเข้ามาลูบไล้ไปทั่วด้วยความเสน่หาที่เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ พอทนต่อไปไม่ไหวก็ตวัดอุ้มลูกเป็ดขี้เมาเดินปรี่ตรงเข้าห้องนอนอย่างรวดเร็ว

เขาพยายามแล้ว พยายามห้ามใจตัวเองแล้วจริงๆ แม้จะทำได้เพียงไม่กี่นาทีก็ตาม...

ในขณะที่ภวัตจำเรื่องเมื่อคืนได้ดี ฝั่งกรองขวัญกลับเพิ่งนึกออกว่าทำอะไรลงไปในตอนนี้ เธอรู้สึกเหมือนจะหน้ามืด ได้แต่ต่อว่าภวัตเสียงสั่น

“อาวัตต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ ลูกเป็ดเป็นเพื่อนกับดาด้านะคะ อาวัตทำอย่างนี้แล้วต่อไปลูกเป็ดจะมองหน้าดาด้ายังไง”

ภวัตบ้าไปแล้วแน่ๆ ถึงปล่อยให้เรื่องมันเลยเถิดมาไกลแบบนี้

เขาเป็นอาของเพื่อนเธอนะ!

“เลิกเรียกว่าอาได้แล้ว พี่เป็นอาของแก้วกานดา ไม่ได้เป็นอาของลูกเป็ดด้วยนะ” ภวัตกอดอกบอกด้วยน้ำเสียงจริงจัง พอเห็นอีกฝ่ายทำปากเม้มแน่นไม่ยอมก็แค่นยิ้ม เอ่ยถึงเรื่องสำคัญ “เรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืน พวกเราไม่สามารถย้อนกลับไปแก้ไขได้ ลูกเป็ดจะเอาไงก็ว่ามาได้เลย เราสองคนควรจะไปต่อหรือจบแค่นี้”

กรองขวัญขมวดคิ้วใส่ “อาวัตหมายความว่าไงคะ”

“บอกให้เรียกใหม่”

“ไอ้ที่บอกว่าจะไปต่อหรือจบแค่นี้นี่หมายความว่าไงคะ” เธอเลี่ยงการเรียกเขาแบบใหม่แบบเนียนๆ

“เลือกมาว่าลูกเป็ดจะรับผิดชอบพี่...”

“เดี๋ยวนะ ลูกเป็ดคิดว่าคนที่ต้องรับผิดชอบ ไม่น่าใช่ลูกเป็ดนะคะ”

“ทำไมล่ะ ในเมื่อลูกเป็ดเป็นคนลงมือทำมิดีมิร้ายพี่ก่อน”

เขาบอกหน้าซื่อจนน่าตบสักทีสองที พูดเหมือนตัวเองไม่ให้ความร่วมมือกับเธอเลย!

“หรือไม่ใช่ เมื่อคืนนี้ลูกเป็ดทำอะไรอาบ้าง จำได้หรือเปล่า”

กรองขวัญทำขึงใส่เขา “แต่คุณล่อลวงลูกเป็ด! ลูกเป็ดต่างหากคือคนที่เสียตัว คุณเป็นคนได้ ต้องรับผิดชอบสิ”

“อยากให้พี่รับผิดชอบ?”

แทนที่จะพยักหน้าให้ กรองขวัญกลับส่ายหน้า “ไม่ต้องรับผิดชอบและจะไม่มีใครเอ่ยถึงเรื่องเมื่อคืนอีกค่ะ ให้มันจบลงในห้องนี้ ตอนนี้เลย คุณไม่อยากรับผิดชอบลูกเป็ด ลูกเป็ดก็ไม่อยากรับผิดชอบคุณเหมือนกัน งั้นเราก็ถือเสียว่ามันไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้นในคืนที่ผ่านมาก็แล้วกันค่ะ”

ภวัตพยายามข่มสีหน้าเดือดดาลถามแม่คนใจเด็ด “แล้วไม่เสียดายไอ้ที่เสียให้พี่เลยเหรอ”

“ไม่ค่ะ” เธอกัดฟันบอกเลยแหละ

“ถ้าท้องล่ะ เมื่อคืนพี่จำไม่ได้ด้วยสิ ว่าป้องกันทุกครั้งหรือเปล่า”

“ไม่ท้องหรอก”

ภวัตเห็นอาการตาสั่นของแม่ตัวดีแล้วอดโมโหขึ้นมาไม่ได้ “ตกลงจะเอาแบบนี้จริงๆ ใช่ไหม จะจบตรงนี้แน่นะ”

“แน่ค่ะ”

เมื่อกรองขวัญยืนยันเสียงแข็งแบบนี้ ภวัตก็ได้แต่บอกว่า “ตามใจ พูดเองนะว่าพี่เป็นคนได้ ลูกเป็ดเป็นคนเสีย” พูดจบเขาหมุนตัวเดินออกมา

“...จบแบบนี้ก็ดีแล้ว”

เสียงหวานพึมพำบอกตัวเองหลังจากร่างสูงเดินหายลับไปกับบานประตูที่ปิดกลับเข้าที่ กรองขวัญไม่ได้หัวสมัยใหม่จ๋าจนไม่แคร์เรื่องที่เกิดขึ้น แต่จะให้บังคับใครมารับผิดชอบเรื่องที่ไม่ตั้งใจให้เกิดก็คงจะไม่ได้ เธอยอมตัดตั้งแต่ตอนนี้ ดีกว่ายืดเยื้อให้เกิดปัญหาทีหลัง

คิดไปคิดมาก็รีบอาบน้ำแต่งตัวลงไปซื้อยาคุมฉุกเฉินมากิน ตอนที่เดินผ่านประตูห้องตรงข้ามก็อดขนลุกไม่ได้ หากพี่ชายฝาแฝดของเธอไม่ได้ย้ายไปช่วยงานปู่ย่าที่ลาวเมื่อปีก่อนละก็...

“โอ้ย ขนลุก!”

กรองขวัญไม่อยากคิดถึงภาพตอนที่ก้องภพเปิดประตูออกมาจ๊ะเอ๋กับภวัตที่กำลังเดินออกจากห้องเธอเลยจริงๆ เมื่อเดินผ่านประตูห้องพี่ชายมาแล้ว มือเล็กถึงกับยกขึ้นพนมท่วมหัวสวดพึมพำ “ขอพ่อแก้วแม่แก้วช่วยลูกปกปิดเรื่องนี้ด้วยนะเจ้าคะ ลูกสาบานว่าจะใช้ชีวิตโดยไม่ประมาทเช่นนี้อีกตลอดชีวิตเลย สาธุ!”

ที่ต้องพึ่งสิ่งศักดิ์สิทธิ์แบบนี้ก็เพราะพี่ชายน่ะยังเบาๆ

ถ้าคนที่เรือนคำหอมรู้เข้าละก็ เธอจบเห่แน่!

“ลูกเป็ด! พี่นึกว่าจะมาไม่ทันแล้ว”

ใบหน้างามหันไปมองคนเรียกแล้วถอนหายใจออกมาดังๆ ผู้ชายในชุดสูทสีอ่อนคนนั้น เป็นแฟนเก่าเธอเอง หลังจากที่เธอจับได้ว่าเขาแอบนอกใจ เราก็ไม่ได้คุยกันเลย

“พี่ขอคุยด้วยได้หรือเปล่า”

เธอพยักหน้าส่งให้ “มีอะไรก็ว่ามาได้เลยค่ะ”

“เราไปคุยกันที่อื่นดีกว่า”

“ไม่ค่ะ มีอะไรก็ว่ามาเลย ฉันรีบ” บอกเสียงเรียบพลางเก็บของใส่กระเป๋าไปด้วย ตอนนี้คนอื่นในแผนกเขากลับบ้านไปหมดแล้ว มีเรื่องอะไรก็พูดๆ ออกมาเถอะ ไม่มีใครได้ยินหรอก

โตมรถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะบอกเหมือนลำบากใจ “ลูกเป็ดจะว่ายังไง ถ้าพี่ขอหยุดเรื่องระหว่างเราตั้งแต่ตอนนี้”

“ได้ค่ะ ไม่มีปัญหา”

มันหยุดตั้งแต่ที่แกนอกใจฉันแล้วย่ะ!

“พี่ไม่อยากให้มันออกมาเป็นแบบนี้เลยนะ เป็นลูกเป็ดนั่นแหละ ที่บีบให้พี่ต้องทำ”

กรองขวัญแค่นยิ้ม เป็นเพราะเธอหรือความมักง่ายของเขากันแน่

“ถ้าลูกเป็ดเข้าใจก็ดี จากนี้เราสองคนก็ต่างคนต่างอยู่ พี่จะไม่มาวุ่นวายกับลูกเป็ด ลูกเป็ดก็อย่ามาวุ่นวายกับพี่”

โอ้ย!

ผู้ชายใจโลเลอย่างแกน่ะนะ มีแต่ฉันจะวิ่งหนีให้ไกลไม่ว่า

แม้จะนึกในใจอย่างนั้น แต่สิ่งที่พูดออกมากลับเป็นอีกอย่าง

“ไม่ต้องห่วงค่ะ คุณอยากทำอะไรก็ทำ อยากเปิดตัวเรื่องคบผู้หญิงคนนั้นก็ตามสบาย ไม่ต้องกลัวว่าฉันจะตามไปตบหรอก”

โตมรรู้ดีว่ากรองขวัญจะไม่ทำแบบนั้น ตั้งแต่วันแรกที่เขาตกหลุมรักความน่ารักของเธอจนตามจีบมาเป็นแฟนได้ หญิงสาวไม่เคยแสดงอารมณ์ด้านร้ายๆ ออกมาให้เห็นสักครั้ง และไม่เคยเปิดรับเขาเข้าไปในโลกของเธอด้วย แม้จะจับได้ว่าเขานอกใจ เธอก็ไม่โวยวาย ไม่ต่อว่า ไม่รู้สึกอะไร กลับเป็นเขาที่โวยวายต่อว่าเธอต่างๆ นาๆ ด้วยอารมณ์ที่กักเก็บเอาไว้ในใจ

“ขอบใจที่ลูกเป็ดเข้าใจพี่ ขอตัวก่อนนะ” ผู้จัดการหนุ่มพยักหน้าให้อดีตแฟนสาวแล้วหมุนตัวเดินจากไปเงียบๆ รู้ดีว่าไม่จำเป็นต้องกล่าวอะไรให้สวยหรูในการหันหลังแก่กันครั้งนี้ ยังไงเขากับกรงอขวัญก็ไม่อาจกลับมาคืนดีกันได้...

“หึ!”

กรองขวัญส่งเสียงเยาะตามหลังไปสั้นๆ โตมรคิดว่าเธอยังจะไปวุ่นวายอะไรกับพวกเขาอีก เรื่องนี้ทำให้เธอ ‘เสีย’ มามากพอแล้ว เธออาจจะเคยเจ็บเรื่องเขา แต่มันก็หายเจ็บตั้งแต่เมื่อคืนก่อนแล้ว!