บทที่ 1 : คืนเหงากับเราสอง 3/3

“เลิกกันแล้วจริงๆ นะ ฉันจะได้พาแกไปอาบน้ำมนต์ 9 วัดแก้ซวยตอนนี้เลย”

“ใช่ๆ เดี๋ยวพาไปถวายสังฆทาน ปล่อยสัตว์ ไถ่โคกระบือ หาบ้านให้หมูหมากาไก่ไปพร้อมกันเลย ความซวยจะได้ออกไปจากชีวิตของแกสักที”

กรองขวัญค้อนขวับใส่สองเพื่อนรัก พอส่งงานเสร็จแล้วก็มีเวลามาสนใจเธอพร้อมกันเลยเชียว แก้วกานดากับนาริสาเป็นเพื่อนเธอมาตั้งแต่สมัยเรียน จนเรียนจบก็ยังไม่แยกจากกันไปไหน สัปดาห์หนึ่งจะนัดเจอกันอย่างน้อยหนึ่งวัน อย่างวันนี้ที่พวกนางหอบเอาหม้อไฟหม่าล่ามาถล่มกันที่คอนโดเธอ ซัดกันจนพุงจะแตกอยู่แล้ว

“ว่าแต่แกไม่โกรธมันจริงๆ นะ ไอ้พี่โตมารนั่นน่ะ” แก้วกานดาเอียงคอถาม ในมือมีตะเกียบคู่ใจโบกไปมา

“ก็โกรธแหละ แต่เจ็บใจที่เขาแอบคบกันลับหลังมากกว่า”

นาริสายกแก้วโค้กขึ้นกระดกล้างปากแล้วค่อยถามเพื่อน “ถ้าแกเห็นพวกเขาเดินจู๋จี๋กันในบริษัท แกจะทำยังไง”

“เชิดใส่” กรองขวัญตอบพร้อมยักไหล่

“ถูก! อย่าไปสนใจผู้ชายโลเลแบบมัน แต่จงมุ่งหน้าหาผู้ชายดีๆ ที่มีคุณสมบัติเหมาะสำหรับมอบตัวมอบใจเราให้ดีกว่า โลกใบนี้ยังมีผู้ชายอีกตั้งเยอะแยะมากมายให้เราคัดเลือก”

“เยอะจริง แต่ไม่รู้ว่าแท้หรือเปล่านี่สิ”

สิ้นเสียงนาริสา ทั้งสามคนก็หัวเราะออกมาพร้อมกัน สมัยนี้เรื่องชายรักชายเปิดกว้างเสียจนเดาไม่ออกว่าคนไหนแท้คนไหนเทียม บางทีหน้าตาพี่มาอย่างกะโจรป่า พอตกใจขึ้นมาท่าออกจนสตรีเพศแท้ๆ ยังอาย

“สนใจผู้ชายขั้นสามสิบๆ ไหมล่ะ ฉันมีแนะนำอยู่คน รับรองถ้าแกได้ใจคนคนนี้ไปครองเมื่อไหร่นะ แกอยากได้อะไร พ่อทูนหัวทูนเกล้าหามาให้ทุกอย่างเลยแกเอ๊ย” น้ำเสียงของแก้วกานดานั้นชวนเชื่อสุดอะไรสุด

“ใครเหรอแก”

กรองขวัญกับนาริสาถามออกมาพร้อมกัน

“อาวัตไงยะ”

พรวด!

กรองขวัญพ่นโค้กออกจากปากด้วยความตกใจ สำลักอยู่นานก่อนจะเปลี่ยนเป็นหอบหายใจกระท่อนกระแท่น

“สำลักอะไรยะ หรือแกว่าฉันพูดไม่จริง พวกแกก็รู้ว่าอาวัตของเราใจดีแค่ไหน หล่อก็หล่อ รวยก็รวย ตัวก็สูงยาวน่ากอด แถมยังโสดสนิท ถึงจะไม่สดก็เถอะ แต่บอกเลยว่าผู้ชายวัยอย่างอาวัตนี่แหละ แซ่บสุด อะไรสุดทุกอย่างเลยค่ะ ผู้หญิงที่ได้อาวัตเป็นสามีนี่ถือว่าชาติก่อนแม่ทำบุญหนักศักดิ์ใหญ่มาเลยนะแก” แก้วกานดาอวยอาหนุ่มเบอร์ใหญ่ แต่สิ่งที่พูดก็เป็นความจริง ภวัตเป็นถึงประธานบริษัทนำเข้าและจำหน่ายรถหรูรายใหญ่ของเมืองไทย ไม่นับธุรกิจอื่นๆ อีก พ่อเธอที่เป็นลูกพี่ลูกน้องของภวัตบอกว่าเขามีสายเลือดนักลงทุนอยู่ในตัว น่าจะถือหุ้นใหญ่ในบริษัทดีๆ อีกหลายแห่ง เพียงแต่ไม่ยอมเปิดเผยแค่นั้นเอง

“จะเอาอาวัตเป็นสามีนี่ต้องพกบุญหนักศักดิ์ใหญ่มาเกิดเลยเหรอ”

คำถามของนาริสาตรงใจกรองขวัญพอดีเป๊ะ สิ่งที่แก้วกานดาว่ามาทำเอาเธอแอบกลืนน้ำลาย คนได้ภวัตเป็นสามีทางพฤตินัยแบบเธอ ถือว่าพกบุญหนักมาเกิดด้วยงั้นเหรอ

พอโดนถามย้อนเข้า แก้วกานดาก็เลิกสนใจอาหาร หันมาทำหน้าจริงจังใส่เพื่อนรักแล้วบอกสรรพคุณสำคัญของภวัตอีกชุดใหญ่

“จะบอกอะไรให้นะ ผู้ชายบ้านฉันเป็นพวกรักแล้วรักเลยย่ะ ลองว่าพ่อคุณได้ตกลงปลงใจกับผู้หญิงคนไหน ก็จะดูแลผู้หญิงของตัวเองราวกับเจ้าหญิง ไม่เชื่อดูแม่ฉันเป็นตัวอย่าง หลังจากคลอดฉันออกมาเป็นเจ้าหญิงของบ้าน พ่อก็ยกแม่ฉันขึ้นเป็นราชินี อำนาจในมือแม่ล้นฟ้าจนใครก็ไม่กล้าหือด้วย เป็นกันขนาดนี้ยังไม่เรียกว่าโชคดีอีกเหรอยะ”

“เข้าใจแล้ว” นาริสาพยักหน้าอย่างนับถือ เรื่องอำนาจในมือมารดาเพื่อนรักนั้นได้ยินมานาน แต่ไม่รู้เลยว่าจะมีเบื้องหลังแบบนี้ ทันใดนั้นเธอก็ยกมือขึ้นพร้อมบอกเสียงดัง “ฉันขอลงสมัคร!”

“สมัครอะไรของแกริสา” กรองขวัญหรี่ตาถาม

“ก็สมัครเป็นอาสะใภ้ของไอ้ด้าไง”

พรวด!

คราวนี้เป็นแก้วกานดาที่พ่นน้ำใส่หน้านาริสา ส่วนกรองขวัญเพียงกะพริบตาเบาๆ หนึ่งครั้ง แก้วกานดารีบเข้าไปช่วยเช็ดน้ำออกให้เพื่อน

“ขอโทษนะแก ไม่ได้ตั้งใจ”

“แกไม่ต้อนรับฉันเป็นอาสะใภ้ก็ไม่เห็นต้องพ่นน้ำใส่เลยนะด้า บอกดีๆ ก็ได้ ฉันไม่ดื้อดึงหรอก” นาริสาบอกงอนๆ

“ฉันแค่ตกใจ แกสองคนเป็นเพื่อนรักฉันนะ อยู่ดีๆ มาเป็นอาสะใภ้มันก็ยังไงอยู่ แล้วเมื่อกี้แค่พูดเล่นไปงั้น พวกเราเพิ่งจะยี่สิบสี่เอง อาวัตน่ะสามสิบสามเข้าไปแล้ว แกจะรั้งคนแก่ลงมาเพื่ออะไร หนุ่มวัยละอ่อนน่ารักน่ากินกว่าอาวัตเป็นไหนๆ”

“ฉันพูดเล่นว้อย ใครจะอยากเป็นอะไรกับอาวัต ดุก็ดุ แค่แอบเที่ยวกลางคืนกัน อาวัตรู้เข้าก็สาดสายตาคมราวกระบี่เข้าฟันร่างจนพรุนไปหมด แค่คิดก็หนาวแล้ว ใช่ไหมลูกเป็ด” ท้ายประโยคนาริสายังหันไปหาเสียงจากคนข้างๆ

“อืม” กรองขวัญพยักหน้าเออออไป ดูจากสถานการณ์แล้ว เรื่องที่เกิดขึ้นคืนนั้นจะต้องเป็นความลับต่อไป

สองคนนี้จะรู้ไม่ได้เด็ดขาด...