บทที่ 1 : คืนเหงากับเราสอง 1/3

สิ่งแรกที่กรองขวัญทำหลังจากตั้งสติได้ คือให้ภวัตออกไปแต่งตัวรออยู่นอกห้อง เธอจะรีบจัดการตัวเองแล้วตามออกไปคุยกับเขาให้รู้เรื่อง

“ก็ได้จ้ะ”

ภวัตว่าง่ายนัก...

ขโมยจูบแก้มนวลทีแล้วก็สวมกางเกงเดินออกจากห้องไปทันที

หญิงสาวรีบกระโดดจากเตียงไปหาเสื้อผ้าสวม แต่เพียงก้าวแรกก็ต้องทรุดนั่งลงแถวขอบเตียงด้วยความเสียดเนื้อกลางร่าง

แม่เจ้า!

เมื่อคืนเธอกับเขาปั๊มปั๊มกันแล้วจริงๆ เหรอเนี่ย

ราวกับถูกค้อนหนักๆ หล่นลงใส่หัว สภาพร่างกายคือหนึ่งอย่างที่ตอกย้ำความจริง สองคือสภาพรุงรังของเสื้อผ้าที่ระเนระนาดอยู่ตามพื้นห้อง คนมึนหนักหลับตากรี๊ดในใจ

ทั้งเครื่องนอกเครื่องในพังยับไม่มีชิ้นดีเลยจ้า!

กรองขวัญจำได้เลือนรางว่าเมื่อคืนตัวเองออกไปนั่งดื่มอยู่ในผับดังเงียบๆ คนเดียว

ภวัตโผล่มาจากไหน?

คิดอยู่นานก็ไม่ได้คำตอบ หญิงสาวจึงกัดฟันเดินไปค้นเสื้อแขนยาวตัวใหญ่มาใส่ปกปิดร่างกาย ก่อนออกไปคุยกับเขาถึงเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืน

เท้าเล็กในรองเท้าสลิปเปอร์หัวกระต่ายแอบชะงักเล็กน้อยเมื่อเหลือบไปเห็นภวัตเดินวนไปวนมาอยู่ในห้องครัวเล็กๆ โดยสวมแค่กางเกงขายาวกับเสื้อเชิ้ตสีดำยับยู่ยี่ กลัดกระดุมแค่เม็ดล่างๆ เผยอกกว้างให้เห็นวับแวบ ภวัตเป็นผู้ชายวัยสามสิบสามที่หล่อเหลาเอาเรื่องเห็นๆ ขนาดเพิ่งตื่นมาในสภาพหัวฟูยุ่งเหยิง เขาก็ยังน่าดูในแบบของเขา ไม่แปลกใจเลยที่สาวๆ จะทอดสะพานให้เขาเดินข้ามกันไม่ว่างเว้น ทว่ากรองขวัญไม่ได้เป็นหนึ่งในสาวๆ ที่ว่า เป็นเพียงเพื่อนสนิทของแก้วกานดา หลานสาวสุดที่รักของเขา เมื่อคืนใครเอาสะพานบ้าๆ มาทอดให้ภวัตเดินข้ามมาหาเธอกัน!

“นั่งสิ เดี๋ยวชงกาแฟให้จิบแก้เมา”

เสียงสั่งนุ่มนวลนั้นทำให้กรองขวัญได้สติ ก้าวไปนั่งรอที่โต๊ะกินข้าวเล็กๆ ในห้องชุดของตน สายตายังมองไปยังร่างสูงในครัว บอกตรงๆ เธอไม่เคยนึกถึงโม้เม้นแบบนี้ของภวัตเลย

“เมื่อคืนเรา...” อ้าปากถามไปแล้วก็ชะงักดื้อๆ ด้วยความกระดาก

ภวัตดันเอ่ยออกมาง่ายๆ “เราทำอะไรกันน่ะเหรอ”

“เรา...ทำแบบนั้นกันหรือเปล่าคะ”

ถามโง่ๆ สภาพตัวแกมันก็ฟ้องอยู่แล้วไม่ใช่หรือไงยะ!

กรองขวัญเบ้หน้าให้เสียงด่าในใจ ก็อยากหวังให้รอดนี่นา...

“อยากให้ทวนอีกรอบหรือเปล่าล่ะ”

“อาวัต!”

ภวัตหมุนตัวออกจากครัวเดินมายื่นแก้วกาแฟแบบเข้มให้หญิงสาวพร้อมยิ้มอ่อนๆ “จิบนี่ก่อนสิ เผื่อจะจำอะไรได้บ้าง”

เธอรับแก้วมาหน้าตึง ต่อให้จิบเป็นสิบๆ แก้วเธอก็จำไม่ได้หรอก!

“ที่หงุดหงิดอยู่นี่ เป็นเพราะคนที่อยู่กับเราเมื่อคืนนี้เป็นอา ไม่ใช่นายคนนั้นสินะ เราถูกเขาหักอกมานี่ อาก็แค่บังเอิญมาเจอเราช่วงบาดเจ็บพอดีใช่ไหม” เสียงเรียบๆ ถามขณะนั่งลงบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม

นายคนนั้น?

“อาวัตรู้ได้ยังไงว่าลูกเป็ดถูกหักอก ที่สำคัญอาวัตมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง”

“ยังจำไม่ได้อีกเหรอ”

กรองขวัญพยักหน้ารับแรงๆ ก่อนจะหลับตาปี๋ เมื่อภาพหลายภาพแล่นเข้ามาในหัว ไม่กี่วันก่อนเธอดันไปเห็นผู้ชายที่คบมาครึ่งปีแอบนอกใจไปมีผู้หญิงคนอื่น พอถูกจับได้เท่านั้นแหละ โตมรก็หาว่าเธอไม่มีเวลาให้ ไม่เคยยอมให้เขาแตะเนื้อต้องตัวสักครั้ง เขาเลยรู้สึกเหมือนความต้องการไม่ได้รับการถูกเติมเต็ม พอมีผู้หญิงมาเสนอ เขาก็เลยเผลอใจ ตอนได้ยินคำกล่าวหาของโตมรในวันนั้น กรองขวัญรู้สึกเหมือนกับถูกตบหน้าเอาจังๆ แน่นอนว่าเธอเสียใจเรื่องถูกสวมเขา แต่เจ็บใจที่ถูกโยนความผิดมาให้นั้นมีมากกว่า!

อยากระบายความในใจกับเพื่อนให้มันหายจุกอก แต่แก้วกานดากับนาริสาต้องเร่งส่งงานให้ทัน เลยไม่มีใครว่างมาเจอเธอเลย ขอผลัดเป็นวันอื่นแทน แต่นาทีนั้นความรั้นมาก่อนความคิด เธอตัดสินใจเดินมั่นหน้าเข้าไปซดเหล้าในผับคนเดียวแบบเอาให้พอมึนหัว ไม่ได้ตั้งใจเมาหนักอย่างที่เป็น เพราะรู้ว่าตัวเองเป็นผู้หญิงยิงเรือ ถ้าเมาหนักจนขาดสติ เวลากลับบ้านคงไม่ปลอดภัยนัก แต่พอแก้วแรกผ่านไป แก้วต่อมามันก็ไม่อาจหยุดได้

และภวัตก็โผล่มาในตอนที่เธอตาลายไปแล้ว...

“แก้มแดงแบบนี้จำได้แล้วสินะ” เสียงนุ่มเอ่ยขึ้นตอนเห็นแก้มแดงระเรื่อของหญิงสาวตรงหน้า “หวังว่าต่อไปเราจะจำไว้ให้ขึ้นใจ ว่าการเมาไม่รู้เรื่องรู้ราวนั้นผลมันจะออกมาเป็นอย่างไง”

คนเมาไม่รู้เรื่องเม้มปากถามกลับเสียงเบา “แล้วตอนนั้นอาวัตยังมีสติครบดีหรือเปล่าล่ะ”

ภวัตยิ้มน้อยๆ ก่อนบอกเสียงหวาน “เมื่อคืนอาไม่ได้ดื่มเหล้าจนเมาไม่รู้เรื่องเหมือนใครบางคน แค่จิบเบาๆ แก้เครียดเท่านั้น”

“แสดงว่า...”

การเว้นช่องของเธอได้รับการพยักหน้าจากเขา ปากเล็กพลันเปิดอ้าค้างอย่างคนตกตะลึง

โอ้ยตายแล้ว ฉันทำอะไรลงไปเนี่ย!

ห้าทุ่มคืนก่อน

“อาว้าดดดด...น้างงง...น้างโตงเน้น๊าาา”

คนเมาหนักลากเสียงยาวบอกพร้อมดึงเอาคนตัวใหญ่ตามมานั่งลงบนโซฟากลางห้อง แต่ด้วยความเมามาย พอผลักภวัตนั่งลงแล้ว ร่างตัวเองพลันเสียหลักนั่งลงบนตักกว้างพอดี มึนหัวจนต้องโอดครวญ

“โอย มึนหัวจางเลยค่า”

ชายหนุ่มที่ถูกลากเข้าห้องเห็นอาการเมามายของเธอก็ลูบหลังเล็กเบาๆ ก่อนจะถามขึ้นเสียงเรียบว่า

“คนหลายใจมันสำคัญจนเราต้องเสียใจหนักขนาดนี้เลยเหรอ”

“เปล๊า! เค้าแค้นจาย ม่ายได้ร๊ากมานสักโหน่ย”

“แล้วถ้าไม่หลายใจ จะรักหรือเปล่า”

“ร๊าก...ไม่รัก...รัก....”

ได้ยินคำตอบแบบนี้เข้า ภวัตถึงกับยิ้มออกมาอย่างเอ็นดู “ตกลงว่ารักหรือไม่รัก”

“ไม่รู้ หนูเมาอยู๋”

“หึหึ ไม่รู้ก็อย่าไปคิดถึงมันที่ไม่รักอีก แล้วห้ามเมาหนักแบบนี้อีกเด็ดขาด รู้ไหมครับ” เขาถือโอกาสสั่งเสียเลย

“ค่า”

ลูกเป็ดขี้เมาครางตอบตาปรือ ทั้งซุกหน้าหาความอุ่นจากอกกว้างเนื้อแน่นๆ จนภวัตเริ่มอยู่ไม่ได้ขึ้นมาบ้าง ดวงตาคมที่ข้นมัวด้วยร่องรอยบางอย่างปิดลงช้าๆ ก่อนจะห้ามใจไว้ไม่อยู่

เขาจะเป็นคนที่ ‘บังเอิญผ่านมาเจอลูกเป็ดน้อยน่าสงสารตัวนี้’ แค่บังเอิญผ่านมาเท่านั้น ห้ามทำอะไรสุ่มสี่สุ่มห้าจนเสียแผนใหญ่ที่เพิ่งเริ่มเดินหมาก เขาต้องไม่เผลอใจไปกับความนุ่มหรือความหอมของเนื้อลูกเป็ดเคล้ากลิ่นค็อกเทลตัวน้อยๆ ตัวนี้...