บทนำ

แขนเล็กเรียวขาวของหญิงสาวผมยาววัยต้นยี่สิบกระชับหมอนข้างมากอดเอาไว้แน่น ทั้งยังซุกหน้าหาตำแหน่งเหมาะๆ ให้ตัวเองหลับต่ออย่างสบายใจ ไม่มีใครอยากลุกจากเตียงนอนนุ่มๆ ในเช้าวันเสาร์หรอก

แต่ลมอุ่นๆ กลับเป่ารดหน้าผากจนหน้านิ่วอย่างขัดใจ สะลึมสะลือขยับหน้าไปซุกจุดอื่นก็พลันรู้สึกถึงแรงเต้นตึกตักเป็นจังหวะอย่างสม่ำเสมอตรงแก้มนุ่ม ด้วยความรำคาญเธอจึงหมุนตัวหันหลังสละหมอนข้างทิ้งมันเสียเลย

หญิงสาวหลับไปพักใหญ่กว่าจะปรือตาขึ้นมา ทว่าก็ต้องกะพริบขึ้นลงอยู่นานกว่าจะเปิดขึ้นมาเต็มหน่วยตา ความเหนื่อยล้าทั่วร่างกายทำให้อยากละลายไปกับผ้าห่มเตียงนอนให้มันรู้แล้วรู้รอด การแฮงค์แบบสุดๆ นี่มันเหนื่อยเอาเรื่องขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย

คิดแล้วลมหายใจก็ถูกพ่นออกมาเฮือกๆ ก่อนจะยันกายบางลุกขึ้น

“จะไปไหน...”

เอ๋ เสียงใคร?

กรองขวัญนิ่วหน้างงๆ คิดว่าหูฝาดไปเองจึงออกแรงดันตัวเองออกจากผ้าห่มต่อ แต่ผ่านไปนานก็ยังไม่หลุด ราวกับมีอะไรคอยรัดเอาไว้

“โอ๊ย! นี่ผ้าห่มหรืองูเหลือมเนี่ย จะรัดอะไรนักหนา ปวดฉี่!”

ร่างเล็กยันตัวขึ้นมาได้นิดหนึ่งก็ทิ้งตัวลงโวยวายคนเดียว เธอมึนหัวจนไม่รู้ว่าจะจัดการกับผ้าห่มที่รัดเอวแน่นเข้าๆ จนกระดิกไม่ได้ยังไงดี

“อืม”

เสียงแหบต่ำของใครบางคนดังขึ้นจากด้านหลัง กรองขวัญยังไม่ทันจะหันไปมอง สัมผัสร้อนนุ่มก็แนบลงมาบนหัวไหล่มนหนักๆ

“จะหนีไปไหน”

เธอพลิกตัวกลับไปมองเจ้าของเสียงทักแหบพร่าหน้าตาตื่น ดวงตากลมโตกะพริบมองใบหน้าหล่อเหลาที่อยู่ในสภาพผมเผ้ายุ่งเหยิงขึ้นลงอยู่อย่างนั้น ‘เขา’ ยันกายขึ้นมานั่งในสภาพเปลือยอกขาวนวลเนียน ราวกับว่าไม่เคยโดนแดดต้องลมมาก่อน ตาโตๆ เบิกมองตามผิวตัวขาวๆ แล้วถึงกับกลืนน้ำลายฝืดคอ

ต่อให้เด็กเกิดใหม่ยังรู้เลยว่าผู้ชายคนนี้ไม่ได้ใส่เสื้อผ้า!

แต่เขาเป็น...

“อาวัต?”

ไม่มีเสียงตอบ เพราะเจ้าของชื่อกำลังหลุบตาลงมองต่ำฉ่ำปรือ พอกรองขวัญก้มมองตามก็ต้องผวาดึงผ้าห่มขึ้นมาปิดหน้าอกตนมือสั่น

เธอไม่ได้ใส่เสื้อผ้าเหมือนกันนี่!

ดวงตากลมโตไหวระริกด้วยความหวาดหวั่น นึกย้อนหาสาเหตุการอยู่ด้วยกันในสภาพนี้ของเธอกับเขาแบบใจไม่ดี

ไม่ได้! เธอกับเขาจะอยู่ด้วยกันแบบนี้ไม่ได้!

กรองขวัญได้แต่ย้ำคิดความเป็นไปได้อยู่ในใจ แต่ดูเหมือนอีกฝ่ายจะไม่สนใจอะไรเลย ถึงได้เอ่ยทักออกมาเสียงหวาน

“หวัดดีตอนสาย”

กรองขวัญส่ายหน้าบอกเสียงเครียด “ไม่ดีค่ะ ไม่ดีมากๆ เลยด้วย อาวัตไม่ควรมาอยู่บนเตียงลูกเป็ด โดยที่เราสองคนไม่มีเสื้อผ้าติดตัวทั้งคู่แบบนี้!”