ตอนที่5 ท้ายทายข้าหรือ!

ยามค่ำคืน ณ เรือนไห่ชิน

         แสงไฟในเรือนเริ่มที่จะสลัวลาง บ่งบอกว่าเจ้าของเรือน คงเตรียมที่จะเข้านอนแล้ว ร่างสูงที่ก้าวมาหยุดยังหน้าเรือน ทอดสายตามองไปอย่างเย็นชา เรื่องที่เกิดขึ้นในวันนี้ อย่างไรเขาก็ต้องตักเตือนนางให้รู้จดจำ ว่าการสอดแทรกเรื่องของผู้อื่น นับเป็นการไร้มารยาทอย่างแท้จริง

         “ท่านแม่ทัพมาเยือนเสียค่ำมืด คงมิได้คิดจะมาค้างคืนกับภรรยา เยี่ยงข้าหรอกกระมัง”

         ทว่ายังไม่ทันที่เท้าหนา จะก้าวขึ้นไปบนบันไดเรือน คำถามก็พลันดังขึ้นจากอีกด้านของเรือนเสียก่อน นั่นทำให้แม่ทัพหนุ่มหันกลับไปมอง แววตาที่เต็มไปด้วยความใคร่รู้ แสดงชัดออกมาให้เห็น

         “ฮึ! อย่าได้สำคัญตนไป ถานไห่ชิน สตรีเยี่ยงเจ้า คู่ควรให้ข้าต้องร่วมห้องหรือ”

         “เป็นคำถามที่ดี แล้วท่านแม่ทัพคิดว่าตนเองคู่ควรเจ้าคะ มีสายเลือดราชวงศ์เพียงครึ่ง กลับผยองหมิ่นผู้อื่นไปทั่ว หากดีจริง ไยจึงมิอาจคว้าหญิงอันเป็นที่รัก มาครองให้ได้เล่า”

         หมับ! อึก! ร่างสูงเคลื่อนกายเพียงวูบเดียว ก็ถึงตัวหญิงสาว มือหยาบกร้าน คว้าเข้าที่ลำคอระหง ดวงตาที่จับจ้องใบหน้าที่นิ่งเรียบของหญิงสาว มีแววกระตุกไหวเล็กน้อย เมื่อเขาไม่เห็นแววตาตื่นกลัว เช่นที่เขาเห็นอยู่บ่อยครั้ง นับตั้งแต่นางแต่งเข้าจวน

         “เจ้ากำลังท้าทายข้าเยี่ยงนั้นรึ!”

         “...”

         ทว่ากลับไม่มีคำตอบจากหญิงสาว คงมีเพียงเรียวปากที่เยียดออกอย่างเย้ยหยัน และนั่นทำให้แรงบีบมากขึ้น แต่เจ้าของลำคอ กลับไร้ท่าทางตื่นกลัว แววตาของผู้กำชัยของนาง ทำไห้กรามแกร่งขบกันแน่น จนเป็นสันนูน

         “ถานไห่ชิน เจ้าอย่าคิดว่าตอนนี้ เจ้าคือภรรยาของข้า แล้วข้าจะไม่กล้าทำอันใดเจ้า”

         “ปกติท่านก้ทำอยู่แล้วมิใช่หรือ จ้าวตงเสวียน...”

         น้ำเสียงที่แหบแห้ง จากการถูกบีบที่ลำคอ ตอบโต้แม่ทัพหนุ่ม อย่างไม่รู้สึกเกรงกลัวแม้แต่น้อย สองสามีภรรยา จ้องตากันเขม็งอย่างไม่มีผู้ใดโอนอ่อนให้แก่กัน

         “ท่านแม่ทัพ ฮูหยิน องค์ชายรองมาขอพบเจ้าค่ะ”

         เสียงสาวใช้ที่ดังอยู่ทางเข้าเรือน ทำให้แม่ทัพหนุ่มจำต้องคลายมือออก ก่อนจะหันไปยังสาวใช้ ที่มาจากเรือนหลัก

         “ไม่มีผู้ใดบอกเขาหรือ ว่าเวลานี้...เป็นเวลาหลับนอนของผู้อื่น”

         แม่ทัพหนุ่มเอ่ยถามสาวใช้เสียงกร้าว นับว่าถานไห่ชินยังมีโชคอยู่ ที่สาวใช้เข้ามาขัดจังหวะเสียก่อน ไม่อย่างนั้น เขาคงทำให้นางบาดเจ็บหนักอย่างแน่นอน

         “ญาติผู้พี่ ไยจึงดุดันนกเล่า ข้ามาเยือนยามนี้ ด้วยมีสุราดี มาชวนท่านกับพี่สะใภ้ ร่วมดื่มด้วยกันสักหน่อย”

         “องค์ชายน่าจะทรงรู้มารยาท”

         “แน่นอนข้ารู้ แต่ข้าเพิ่งมาถึงเมืองหลวง เลยอยากแบ่งปันความสำราญให้แก่ญาติพี่น้อง ข้าผิดนักหรือ นี่ข้ามาในฐานะพี่น้อง หาใช่ฐานะขององค์ชาย”

         คำพูดขององค์ชายรอง มันคือการจงใจอวดอ้างถึงอำนาจในมือ เพื่อให้เจ้าของบ้านยอมสยบอย่างไร้ข้อโต้แย้ง

         “ถานไห่ชิน ถวายบังคมองค์ชายรองเพคะ”

         หญิงสาวย่อกายทำความเคารพองค์ชายรอง ซึ่งจับจ้องมาที่นางอย่างมิวางตา หากเป็นเมื่อก่อนนางต้องรู้สึกหวาดหวั่น แต่เวลานี้นางก็แค่เพิ่มเชื้อไฟลงไป เพื่อควบคุมชะตาให้เข้มข้นกว่าชาติที่แล้ว

         “พี่สะใภ้ ไม่ต้องมากพิธี ข้ามาในฐานะญาติพี่น้อง มิจำเป็นต้องทำให้ห่างเหิน”

         ทั้งน้ำเสียงและสายตาขององค์ชายรอง ทำให้แม่ทัพหนุ่มตวัดมองด้วยความไม่พอใจ ถึงเขาจะไม่ได้ชื่นชอบในตัวภรรยา แต่ก็ไม่ได้พึงพอใจให้ใครมามองนางถึงในบ้าน

         “ดึกแล้ว! หาใช่เวลาที่ต้องมาดื่มกิน หวังว่าองค์ชายรองจะทรงเข้าพระทัย”

         “ข้าย่อมเข้าใจ แต่นี่มันยังไม่ได้ดึกมากมายอย่างที่ท่านพี่ตงเสวียนกล่าวมาสักหน่อย หรือต่อให้ดึกแล้วอย่างไร การร่ำสุราให้สำราญใจ หาได้เลือกเวลาสักหน่อย”

         เจียงสืออัน มีหรือจะยอมลดละกับสิ่งที่เขาต้องการ ในเมื่อคนที่เขาอยากร่ำสุราด้วย ยังไม่ได้แสดงท่าทีง่วงงุน เขาก็ยังถือว่ามีสิทธิ์ที่จะเชิญชวน

         “แต่กระนั้นองค์ชาย ควรมองถึงความเหมาะสม”

         “ข้ามาหาท่านกับพี่สะใภ้ มิได้เลือกมาหาแค่ใครคนใดคนหนึ่ง ไยจึงต้องใช้คำว่าเหมาะสมไม่เหมาะสมเล่า”

         เจียงสืออันสบเข้ากับดวงตาของญาติผู้พี่ โดยที่ตัวเขาไม่คิดที่จะหลบเลี่ยงเช่นกัน ชายผู้นี้หากไม่เพราะพระบิดา ต้องการลดทอนอำนาจของสกุลจ้าวและถาน มีหรือนางจะมายืนตรงนี้ เคียงข้างเจ้าคนเย็นชา

         “ท่านแม่ทัพ อย่างไรองค์ชายก็มีน้ำพระทัยที่ดี ท่านมิควรจะเสียมารยาท หมิ่นน้ำพระทัยพระองค์เช่นนี้นะเจ้าคะ”

         หญิงสาวเอ่ยขึ้น ก่อนจะหันไปส่งสัญญาณให้ลั่วอิง จุดคบไฟยังโต๊ะน้ำชายังสวนดอกไม้ แล้วจึงหันไปผายมือเชื้อเชิญองค์ชายรอง ให้เดินติดตามไปยังทิศทางนั้น โดยไม่ได้สนใจสีหน้าของสามี ที่มืดครึ้มยิ่งกว่าความมืดในยามค่ำคืนเสียอีก

         องค์ชายรองก้าวตามการเชื้อเชิญเจ้าของเรือน ไปด้วยท่าทางลิงโลด ไหสุราในมือเหมือนจะได้ใช้งานก็ครานี้จริง ๆ เพราะเขาต้องรวบรวมความกล้าอยู่ไม่น้อย ที่จะบุกมาที่นี่ในยามราตรี เพียงเพื่อได้ร่ำสุรากับสตรีที่เขาหมายมั่นจะครอบครอง สกุลถานคือฐานอำนาจที่ไม่ควรปล่อยให้หลุดมือ การที่นางจะเปลี่ยนจากภรรยาแม่ทัพ มาเป็นหนึ่งในสี่ชายารอง ย่อมเป็นเรื่องที่ไม่ทำให้ต่อพระประสงค์ของพระบิดา

         นางเป็นชายาเอกไม่ได้ ด้วยฐานะของสกุลถาน มีอำนาจในเรื่องการค้าหลายแคว้น หากนางแต่งแก่เขาเป็นชายาเอก จะกลบอำนาจขององค์รัชทายาทไปในทันที แต่ถ้าวันหน้านางคือชายารอง ถือว่าไม่ล้ำหน้าใครในราชวงศ์ แต่นั่นมันแค่จุดเริ่มต้น ถ้าเขาได้อำนาจที่เขาต้องการมาไว้ในมือ จะใครหน้าไหนเขาก็มิต้องยำเกรง