ตอนที่5 หมายตา

จวนสกุลอวิ๋น ณ เรือนอิง

         ร่างงามเย้ายวน กำลังนั่งดีดพิณ ด้วยท่วงทำนองอันหวานซึ้ง เพื่อขับกล่อมชายหนุ่มที่นั่งอยู่หลังฉากกั้น ใบหน้าที่แต่งแต้มอย่างประณีต ตราตรึงใจบุรุษ ผู้นั่งดื่มสุราอยู่หลังฉากอันวิจิตรยิ่งนัก

         “ท่านอ๋องไก่ตุ๋นนี้เป็นฝีมือของบุตรสาวข้าน้อยเองขอรับ”

         ใต้เท้าอวิ๋น รีบที่จะเสนออาหารทีบุตรสาวปรุง ด้วยท่าทางกระตือรือร้น เขารู้ดีว่าลู่จิ้งอ๋อง มีใจปฏิพัทธ์ต่อบุตรสาว นั่นคือสิ่งที่เขาต้องการอยู่เป็นทุนเดิมอยู่แล้ว การก้าวสู่ตำแหน่งพระชายา อย่างไรก็ดีกว่าแต่งให้กับลูกเสี้ยวราชวงศ์

         “เรื่องที่ข้าตั้งใจหมั้นหมายอวิ๋นอิง มิใช่เรื่องล้อเล่น และข้าไม่ชื่นชอบให้บุรุษใดมาวอแวนาง เพียงชายตาข้าก็ไม่ชอบ”

         อ๋องหนุ่มเอ่ยขึ้น พรางคีบไก่เนื้อนุ่มส่งเข้าปาก เขามีหรือจะไม่รู้ ว่าบุตรชายขององค์หญิงสาม หมายตาสตรีของเขา ทั้งที่อีกฝ่ายมีคู่หมายอยู่แล้วแท้ ๆ เขารู้ดีว่าฮ่องเต้กำลังทำการคานอำนาจในราชสำนัก ดังนั้นเขาจึงเบนเป้าหมายจมาที่หญิงงามอันดับหนึ่ง นางจะเป็นประโยชน์ต่อเขาในภายหน้า ซึ่งเรื่องนี้มันคือแผนการในใจ ที่เขาไม่จำเป็นต้องเอ่ยให้ผู้ใดได้รู้

         “ข้าน้อยจะระวังให้มากขอรับ”

         ใต้เท้าอวิ๋นรับคำอย่างนอบน้อม ตราบใดที่บุตรสาวยังมิเข้าพิธี กับอ๋องหนุ่มผู้นี้ เขาไม่อาจที่จะแสดงอำนาจเหนือกว่าอีกฝ่ายได้ นับว่าบุตรสาวของเขายังฉลาดอยู่มาก ที่เลือกอำนาจที่จะเป้นใบเบิกทางให้ครอบครัว มากกว่าความรักแบบไร้แก่นสาร ที่ต้องไปยืนแย่งชิงกับสตรีจากสกุลพ่อค้า

         “อวิ๋นอิงจะเป็นชายาเอกของข้า นางต้องไร้ซึ่งข่าวที่สร้างมลทิน”

         น้ำเสียงเย็นเยียบนี้ เป็นการย้ำเตือนให้รู้ว่าสตรี ผู้จะก้าวสู่ตำแหน่งสูงส่ง ต้องบริสุทธิ์มากแค่ไหน มิว่าร่างกายหรือชื่อเสียง จะต้องไม่มีด่างพร้อยใด ๆ ทั้งสิ้น เกียรติคือสิ่งสำคัญต่อหน้าตาทางสังคม

         “ข้าน้อยจะจดจำขอรับ”

         เสียงเพลงหยุดลงในจังหวะถัดมา นั่น่ทำให้ใต้เท้าอวิ๋นพ่นลมหายใจออกมาเบา ๆ อย่างรู้สึกผ่อนคลาย เพราะถ้าเป็นบุตรสาว เอ่ยสนทนากับท่านอ๋อง ทุกอย่างจะต่างออกไปอย่างสิ้นเชิง

         “ท่านอ๋อง ต้องการฟังเพลงใดอีกบ้างเจ้าคะ อวิ๋นอิงจะได้บรรเลงให้ได้ฟังเจ้าค่ะ”

         หญิงสาวลุกขึ้นย่อกาย ให้แก่คนหลังฉากกั้น โดยที่นางก้มหน้านิ่งรอฟังคำของอ่องหนุ่มอย่างสงบ นี่คือสิ่งที่สตรีชั้นสูงพึงกระทำ เพื่อให้เป็นที่โปรดปรารของบุรุษ อ่อนโยนอย่างเชื่อฟัง ยิ่งนางเป็นสตรีอันดับหนึ่งด้วยแล้ว จะต้องไร้ที่ติในทุก ๆ ด้าน

         “หากเจ้าไม่ว่าอันใด ข้าจะบรรเลงพิณ ให้เจ้าร่ายรำจะดีหรือไหม”

         ความหลงใหลในร่างกายของหญิงสาว ทำให้เขาต้องการเห็นนางในทุกอิริยาบถ ทุกการเคลื่อนไหวของนาง ล้วนเป็นสิ่งที่ต้องตาเขายิ่งนัก

         “ยินดีเจ้าค่ะ”

         หญิงสาวหันไปยังสาวใช้ ให้ยกพิณของตนเอง ไปมอบแก่อ๋องหนุ่ม ก่อนที่ตนเองจะขยับถอดเสื้อคลุมตัวยาวออก เพื่อที่จะเตรียมการสำหรับการร่ายรำ เพื่อมัดใจบุรุษสูงศักดิ์หลังฉากนี้ มิให้ถอนสายตาไปจากนางได้

         เพียงครู่เดียว เสียงพิณในจังหวะเร่งเร้าก็เริ่มขึ้น พร้อมกับร่างอ้อนแอ่นขยับโยกกายไปตามจังหวะ ทุกการเคลื่อนไหวของหญิงสาว ไม่ได้หลุดรอดไปจากสายตาของคนหลังฉากกั้น สะโพกผายสะบัดเข้ากับจังหวะดนตรี ช่วงชวนให้มองจนยากจะถอนสายตาได้

         บรรดาองครักษ์ต่างก้มหน้านิ่ง มิอาจหาญมองสตรีของผู้เป็นนาย ที่กำลังเคลื่อนไหวในจังหวะเร้าร้อน และเย้ายวนจนบุรุษทุกคนที่ได้เห็น มิอาจละสายตาไปได้ นางงดงามเหนือสตรีใดในเมืองหลวง ความสามารถนั้นก็หาได้เป็นรองใคร

หน้าประตูจวน อวิ๋น

         “ท่านแม่ทัพ คุณหนูไม่สะดวกที่จะพบท่าน”

         พ่อบ้านเอ่ยรั้งแม่ทัพหนุ่ม ที่มาเยือนโดยมิได้นัดหมาย ซึ่งน้ำเสียงและแววตาของพ่อบ้านจวนอวิ๋นนั้น ไร้ซึ่งความนอบน้อมอย่างที่ควรจะเป็น แม่ทัพหนุ่มเบนสายตามองด้วยความเย็นเยียบ ก่อนที่มุมปากจะกระตุกเล็กน้อย แสดงว่าภายในจวน มีบุคลอื่นมาเยือนก่อนหน้าแล้ว และเป็นคนที่จวนอวิ๋นชื่นชอบมากกว่าตัวเขา

         “เข้าไปแจ้งแก่นาง และแขกของนาง ว่าข้าจ้าวตงเสวียนต้องการพบ”

         เป็นคำสั่งมากกว่าเป็นการร้องขอ แม้ว่าชายหนุ่มจะไม่ใช่รางวงศ์เต็มตัว แต่ด้วยฐานะโอรสขององค์หญิงสาม และมีบิดาเป็นท่านราชครู ต่อให้เป็นลู่จิ้งอ๋อง ก็ต้องไว้หน้าแม่ทัพหนุ่มอยู่หลายส่วน ด้วยอ๋องที่ถูกแต่งตั้ง หรือจะเทียบสายเลือดครึ่งกายของแม่ทัพหนุ่ม ที่มีมารดาเป็นเชื้อพระวงศ์โดยกำเนิดได้

         “แต่ท่านแม่ทัพ ทำเช่นนี้จะมิเสียมารยาทไปหน่อยหรือขอรับ”

         “เจ้ากำลังสอนข้าเช่นนั้นรึ!”

         น้ำเสียงที่เย็นเยียบกว่าเดิมหลายเท่านัก เอ่ยถามออกไป ทำให้พ่อบ้านสกุลอวิ๋น จำต้องชลดท่าทีหยิ่งผยองลง ด้วยทุกครั้งเขาจะเห็นเพียงด้านนิ่งเงียบของท่านแม่ทัพจ้าว ทว่าวันนี้กลับรับรู้ได้ถึงไอสังหาร ที่แผ่ออกมาจากกายของแม่ทัพหนุ่ม หากเขายังคงลำพอง ว่าคุณหนุกำลังจะก้าวสู่ตำแหน่งพระชายา บางทีชีวิตของเขาอาจอยู่ไม่ถึงวันนั้นก็เป็นได้

         “ข้าน้อยมิบังอาจ ท่านแม่ทัพโปรดรอสักครู่ขอรับ”

         พ่อบ้านรีบกลับเข้าไปภายในจวน เพื่อเข้าไปรายงานสิ่งที่เกิดขึ้นต่อผู้เป็นนาย โดยไม่แม้แต่จะชักช้า ด้วยเกรงว่าคนที่มาเยือนอาจไม่ใจเย็นเช่นที่ผ่านมา