ตอนที่4 ฝึกฝน

สามเดือนต่อมา

         ร่างระหงที่อยู่ในชุดบุรุษ กำลังยืนนั่งน้าวคันธนู ดวงตาคู่คมหรี่ลง เพื่อปล่อยลูกธนูในมืออกไปสู่เป้าหมาย ปึก! แม่นยำยิ่งกว่าจับวาง ทั้งที่นางใช้เวลาฝึกฝนได้เพียงสองเดือน นับว่าเป็นการทุ่มเทที่ไม่เสียเปล่า

         “คุณหนู บ่าวได้ยินมาว่าท่านแม่ทัพ ยังคงแวะเวียนใส่ใจต่อคุณหนูสกุลอวิ๋นอยู่มิขาดนะเจ้าคะ” ลั่วอิง รายงานผู้เป็นนาย พร้อมกับรินชาผลไม้ไว้รอท่าผู้เป็นนาย

         “นั่นมันคือเรื่องของเขา อยากที่จะวนเวียนผู้ใด ก็สิทธิ์ของเขา แค่อย่าล้ำเส้นที่ข้าเขียนเอาไว้เป็นพอ เพราะข้าคงไม่ใจดีตอบกลับอย่างแน่นอน”

         หญิงสาวเอ่ยตอบโต้สาวใช้ พร้อมกับปล่อยลูกธนูออกไปอีกดอก แน่นอนว่าความแม่นยำยังคงเดิม นางจะไม่เป็นเพียงสตรีที่หลงใหลในความรัก เทิดทูนจนสูญเสียตัวตนไปเช่นในอดีต มิใช่แค่สติปัญญาที่ต้องหมั่นฝึกฝน แต่การปกป้องตนเองนางก็ต้องไม่ด้อยไปกว่าผู้ใด อีกไม่กี่ปี นางจะกลายเป็นฮูหยินแม่ทัพ จะมีใครคาดคิดว่านางยิ่งกว่าคู่ควรกับคนเย็นชาผู้นั้น

รอยยิ้มเย็นปรากฏบนใบหน้างาม เมื่อภาพในชาติก่อนไหลวนเข้ามาในหัว นางได้ตายเพราะจ้าวตงเสวียน แต่คนลงมือนั้นเหนือกว่าที่ใคร ๆ จะคาดคิด ชาตินี้นางจะรับมือโดยไม่ลแรงด้วยตนเอง แต่เป็นจ้าวตงเสวียนที่ต้องเป็นคนรับมือกับคนผู้นั้น โดยมีนางชัดใยอยู่เบื้องหลัง

“คุณหนูจำเป็นมากหรือเจ้าคะ กับการฝึกวิชายุทธเยี่ยงนี้”

ลั่วอิงยังคงไม่เข้าใจ ว่าทำไมคุณหนูของนาง จึงเปลี่ยนจากการเข้าครัว ฝึกเย็บปักถักร้อย มาจับอาวุธฝึกฝนอย่างหนักเยี่ยงนี้

“เราจะเดินเข้าไปในในดงอรพิษ เจ้าคิดว่าเข็มเย็บผ้า จะช่วยสิ่งใดเราได้บ้างเล่า”

หญิงสาวหันกลับมาสบเข้ากับดวงตา ของลั่วอิงครู่หนึ่ง ก่อนจะหันกลับไปหยิบลูกธนูขึ้นมา ทาบลงบนคันธนู สาวใช้ข้างหลังนางนั่น ภักดีจนวินาทีสุดท้าย ภาพที่ลั่วอิงตายเพื่อปกป้องนาง มันช่างลบออกจากความทรงจำไม่ได้เลย ตอนนี้นางจะไม่บังคับให้ลั่วอิง ต้องเก่งกาจทางการต่อสู้ แต่นางจะค่อย ๆ หล่อหลอมให้ลั่วอิงมีเล่ห์กลมากพอ ที่จะเป็นหนึ่งในแขนขาของนางในภายหน้า ส่วนผู้ที่จะเป็นคมดาบของนางนั้น นางเลือกเอาไว้แล้ว

“คุณหนู สิ่งที่ท่านสั่งให้ทำเรียบร้อยแล้วเจ้าค่ะ”

หญิงสาวอีกนาง ก้าวเข้ามายืนอยู่เบื้องหลังของนายสาว พร้อมกับรายงานสิ่งที่นางไปทำ ตามคำสั่งของผู้เป็นนาย

“ขอบใจเจ้ามากชูเหมย เจ้าสองคนนั่งดื่มชากับข้าเถอะ เวลานี้มีเพียงเราหาได้มีคนนอกไม่ พิธีรีตองใด ๆ ย่อมใช้ไม่ได้กับสหาย”

หญิงสาวไม่ได้หันกลับไปหาคนด้านหลัง นางยังคงมุ่งมั่นกับการฝึกฝนตนเอง อาวุธทุกชนิดแม้มิช่ำชอง แต่เรียนรู้ใหหนักเข้าไว้ก็มิเสียหลาย

“ขอบคุณเจ้าค่ะ”

สาวใช้ทั้งสองย่อกายให้นายสาว ก่อนจะนั่งลงร่วมโต๊ะน้ำชา โดยที่ผู้เป็นนาย ยังคงตั้งใจฝึกฝนอยู่ไม่ย่อท้อ

ห่างออกไปอีกด้านของลานฝึก สองสามีภรรยาถาน ต่างยืนมองบุตรสาวด้วยแววตาที่แตกต่าง คนเป็นพ่อนั้นภูมิใจในความสามารถของบุตรสาวอันเป็นที่รัก ส่วนคนเป็นแม่ล้วนกังวลใจ ที่บุตรสาวละทิ้งงานเรือน มุ่งสู่การฝึกยุทธ ยิ่งจะต้องแต่งเข้าไปยังจวนขุนนางใหญ่ นางจึงมีความกังวลใจ เกรงบุตรสาวจะถูกหยามหมิ่น จรากครอบครัวสามีในภายหน้า

“ท่านพี่เหตุใด จึงมิห้ามปรามลูกเล่าเจ้าคะ”

ถายฮูหยินเอ่ยถามสามี ด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความกังวล นายท่านถายจึงรวบร่างงามมาโอบกอด พร้อมกับแย้มยิ้มอย่างอ่อนโยน

“เจ้าเลี้ยงนางมาตั้งแต่เกิด คิดว่านางไร้สามารถด้านการเรือนเพียงนั้นหรือ”

นายท่านถามก้มลงสบตาภรรยา แววตาหม่นแสงหาใช่ปกติของภรรยารัก เขาไม่อยากที่จะเห็นมันเลยแม้แต่น้อย ทว่ายามนี้ความเป็นมารดาที่รักลูก ทำให้นางเกรงกลัวไปเสียทุกสิ่งอย่าง ชีวิตของภรรยาแต่ก่อนคือคุณหนูสูงศักดิ์ ที่เติบโตมากับความเคร่งคัดในทุกเรื่อง แต่ลูก ๆ ของเขาคือทายาทพ่อค้า อิสระนั้นย่อมต้องมีอย่างเท่าเทียม

“สกุลชนชั้นสูง มักไม่สวยหรูนะเจ้าคะ”

“ข้าเชื่อมั่นในตัวของนาง”

นายท่านไม่อยากจะพูดถึงควาเปลี่ยนไปของบุตรสาว เพราะจะอย่างไรเขาก็เชื่อเสมอว่าบุตรสาวนั้น มีความคิดที่เป็นของตนเอง และตัดสินในมาเป็นอย่างดีแล้ว นับตั้งแต่นางก้าวเข้ามาตอบรับการแต่งงาน กับท่านแม่ทัพหนุ่มผู้เย็นชา เยี่ยงจ้าวตงเสวียน

“เจ้าค่ะ ข้าจะเชื่อในตัวลูกให้มากกว่านี้เจ้าค่ะ”

ถานฮูหยินรับคำสามี นางจดจำเพียงสิ่งที่ตนเองได้ประสบมา โดยลืมไปว่าสามีนั้นคือสกุลพ่อค้า ความคิดอ่านย่อมนอกกรอบของขุนนางไปมาก

“ลูกของเรา จะต้องทำได้ดีไม่แพ้เจ้าที่เป็นมารดา”

นายท่านถานกระชับอ้อมแขน รดร่างภรรยาเอาไว้ด้วยความรัก วัยเด็กของลูก ๆ ผ่านไปแล้ว นับจากนี้เส้นทางข้างหน้า ต้องเป็นลูก ๆ ก้าวเดินด้วยตนเอง เขามีหน้าที่เป็นเพียงลมใต้ปีก ที่คอยส่งเสริมอยู่ห่าง ๆ