ตอนที่4 หญิงงามผู้มีสิทธิ์เลือก

“ฮูหยินอยากให้ข้าน้อย นำเนื้อตุ๋นนี้ ไปส่งที่เรือนหรือไม่ขอรับ”

         พ่อบ้านจวนจ้าว เอ่ยถามออกมา ด้วยน้ำเสียงกึ่งดูหมิ่น สตรีบ้านนอกจะมีดอกาสได้กินของดี ๆ ได้อย่างไรกัน

         “แค่ของพื้น ๆ ข้าต้องอยากกินด้วยหรือ รึ! พ่อบ้านจวนคิดว่าข้าคือสตรียากไร้ เจ้าลืมไปแล้วหรือว่าสกุลถาน เป็นรองเพียงฮ่องเต้เท่านั้นในเรื่องทรัพย์สิน อย่าให้ข้าต้องย้ำเตือนบ่อยนัก ถึงฐานะของข้า”

         แววตาที่มองไปยังชายชรา ไม่ได้มีความอ่อนโยน หรือหวานหวั่นเช่นในชาติที่แล้ว คนผู้นี้หากจะว่าภักดีต่อสามีนางทั้งหมดก็หาใช่ เพราะความที่ชายชราปลื้มปริ่มในตัวพระชายาลู่ อยากได้มาเป็นนายหญิง ชายที่แล้วจึงทำเหมือนนางเป็นฝุ่นผง หาหนทางกลั่นแกล้งนางมิเว้นวัน

         จนนางล้มป่วยหนัก เมื่อนางตื่นมาอีกครั้ง นางก็ไม่จำเป็นที่ต้องอดทนอะไรกับคนผู้นี้แล้ว สามีนางก็ไม่คาดหวังให้เขามารัก แค่อำนาจของเขาเท่านั้นที่นางต้องการ เพื่อเปลี่ยนชะตาสกุลถาน และนางถือว่าชาติที่แล้ว จ้าวตงเสวียนมีน้ำใจ ให้นางในฐานะแม่ของลูก ด้วยการหย่าขาดเพื่อไม่ให้ต้องตายไปกับสกุลจ้าว แม้ว่าสุดท้ายนางกับลูกก็ไม่อาจรอดชีวิตก็ตาม

         “ข้าน้อยมิได้คิดเช่นนั้นขอรับ”

         เมื่อเห็นแววของสตรี ที่เคยหงอประหนึ่งลูกแมวพลัดถิ่น ว่าในตอนนี้นางราวนางเสือ ซึ่งพร้อมขย้ำใครก็ตาม ที่คิดล้ำเส้นของนาง

         “ดี! หวังว่าข้าจะไม่ได้ยินคำพูด หรือท่าทางเช่นนี้อีก เพราะไม่ว่าตัวข้าจะเกิดมาจากสกุลใด ข้าก็คือนายของเจ้า หาใช่บ่าวที่ต้องก้มกราบเจ้า! รึ! ข้าต้องทำเช่นนั้น”

         ไม่ว่าน้ำเสียงสีหน้าแววตา ล้วนไร้ซึ่งความอ่อนโยน และมันคือคำพูดที่เปี่ยมไปด้วยพลัง ทั้งยังคงมีความเด็ดขาดในนั้น

         “ข้าน้อยมิกล้า”

พ่อบ้านชราได้แต่ก้มหล้าหลุบสายตาลงต่ำ มิกล้าที่จะเผชิญต่อสายตาของจ้าวฮูหยิน นางเปลี่ยนไปลังจากหายเจ็บไข้เมื่อไม่กี่เดือนก่อน

ถานไห่ชินไม่เอ่ยสิ่งใดอีก ร่างบอบบางก้าวผ่านพ่อบ้านชราไป นางนิ่งเงียบก็แค่รอจังหวะ ไม่เร่งกระโตกกระตากให้เสียการณ์ ในเมื่ออีกฝ่ายเปิดช่องว่างให้ นางก็แค่คว้าเอาไว้เท่านั้น คนประเภทพ่อบ้านจวง เล่ห์เหลี่ยมแพรวพราวนัก คิดจะลงมือกับเขา ต้องมีชั้นเชิงที่เหนือกว่าเท่านั้น จึงบจะกำราบคนเยี่ยงนี้ให้ราบคาบได้

หน้าประตูจวนจ้าว

         ร่างระหงของพระชายาลู่ ก้าวพ้นประตุจวนออกมา ด้วยใบหน้าที่เรียบตึง นางทำงานให้สามีไม่สำเร็จ ไหนจะยังมาเสียหน้ากับคนบ้านนอก ที่ทำให้จ้าวตงเสวียนปฏิเสธนางอีก ช่างน่าเจ็บใจนัก!

         “จับตาดูทุกความเคลื่อนไหวของพวกเขาให้ดี ใกล้เวลาสำคัญเข้ามาทุกทีแล้ว จะให้เสียงานมิได้เป็นอันขาด”

         หลังจากนางก้าวขึ้นนั่งบนรถม้า ก็ได้เอ่ยสั่งการกับองครักษ์ ที่ยืนรอรับคำสั่งอยู่ด้านนอก หากนางทำให้จ้าวตงเสวียน มายืนอยู่ข้างสามีไม่ได้ ผลที่ตามมาคงยากที่จะคาดการณ์ได้ อย่างไรเสียวันนี้ นางคงต้องเอาใจท่านอ๋องให้มากสักหน่อย มิเช่นนั้นเขาคงเกรี้ยวกราดใส่นางอีกเป็นแน่

         “พระชายาโปรดวางใจ เรื่องนี้ข้าน้อยจะจัดการให้ดีขอรับ” หลังรับคำสั่ง ร่างสูงก็ได้ห่ายไปยังอีกด้านของถนน เพื่อทำตามคำสั่งของผู้เป็นนาย

         “ไปที่ร้านเครื่องหอม ข้าต้องการน้ำหอมเพิ่มอีกสักสองสามขวด”

         อวิ๋นอิง เอ่ยกับคนขับรถม้า ก่อนจะเอนกายลงพิงกับหมอน แล้วปิดเปลือกตาอย่างคนกำลังใช้ความคิด ชีวิตที่นางวาดฝันว่าจะสวยหรู ทว่าความเป็นจริง มันช่างเต็มไปด้วยการนองเลือด แต่ในเมืองเลือกที่จะเดินบนเส้นทางนี้แล้ว นางมีหรือจะถอยหลังกลับไปได้ อย่างน้อยนางก็ได้รับการก้มหัวให้ ในฐานะพระชายา มิใช่เพียงภรรยาแม่ทัพ ที่แม้จะมีสายเลือดราชวงศ์ แต่คำเรียกขานมันอวดเบ่งได้ต่างกัน ต่อให้ตอนนี้นางอยู่อย่างกล้ำกลืน อย่างไรก็มีเกียรติให้คนก้มหัวให้ ไยต้องลดตัวไปอยู่กับความไม่แน่นอนของนักรบ ที่มิรู้วันใดจะต้องสังเวยชีวิตในการต่อสู้

         คล้อยหลังรถม้าจวนลู่จิ้งอ๋องไปแล้ว ร่างเพรียวในชุดสาวใช้ ได้ก้าวตรงไปยังทิศทาง ที่องครักษ์ของพระชายาลู่หายไป ช่างกล้าเหยียบจมูกกันถึงบ้าน ไม่สอนให้จดจำคงมิหยุดกำแหง ชูเหมยกระตุกยิ้มหยัน กับคนเมืองหลวงที่คิดว่าเก่งกาจ แต่คงลืมไปว่าเสือในป่า อย่างไรก็ร้ายกาจกว่าสุนัขในเรือน