ตอนที่6 สุราหวาน

“องค์ชายรอง ประทับนั่งก่อนเพคะ”

         ถานไห่ชิน ผายมือให้แก่ชายสูงศักดิ์ ก่อนที่จะหันไปทางสามี ซึ่งก้าวตามาด้วยใบหน้าบึงตึง ก่อนที่เขาจะเหลือตามองนางอย่างดุกร้าว ทว่าหญิงสาวกลับแสร้งไม่เห็นมันเสียอย่างนั้น แม่ทัพหนุ่มกำหมัดแน่น นางกล้าท้าทายเขาอย่างนั้นหรือ

         “ท่านพี่ตงเสวียน นั่งก่อนสิ...อย่าได้ตำหนิพี่สะใภ้”

         เจียงสืออัน ที่จับจ้องคนทั้งคู่อยู่ตลอด เอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงเริงร่า เหมือนเขามิได้คิด หรือรู้สึกอันใดไม่ ทั้งที่ภายในใจนั้น กำลังสาแก่ใจ ที่ความสำคัญของเขา มีมากกว่าญาติผู้พี่

         “ฮึ!”

         แม่ทัพหนุ่มทำเสียงในลำคอ ก่อนจะนั่งลงอย่างไม่เต็มใจ เพราะต่อให้เขาไม่ยินดีแค่ไหน ก็มิอาจปล่อยให้ภรรยา อยู่กับชายอื่นตามลำพังได้ บ่าวไพร่ในบ้านช่างไร้สามารถกันเกินไปแล้ว แค่คนผู้เดียวก็กีดกันมิให้เขาบ้านไม่ได้ เลี้ยงเสียข้าวสุกเสียจริง

         ถานไห่ชิน ขยับลงนั่งต่อจากนั้น อย่างไรเขาก็คือสามี นางย่อมต้องให้เกียรติ แต่การบริหารเสน่ห์ของสตรี นางก็ต้องใช่มันเพื่อทำให้เขาคลั่งไปพร้อมกัน ไม่รักแต่หวงของย่อมเป็นสิ่งที่บุรุษทุกคนมีในตัว ชาติที่แล้วสัมพันธ์ทางกายเกิดขึ้นเพราะฤทธิ์ยา จนนางตั้งครรภ์ ชาตินี้นางจะไม่ให้ลุกต้องเกิดมา ในยุคแห่งอำนาจ แต่นางก็จะควบคุมเขาด้วยแรงแห่งราคะ เช่นสตรีหลายนางใช้มันบ่งการบุรุษ ในเมื่อความอ่อนน้อมใช้มิได้ผล มารยาทของสตรี นางก็ควรนำมันมาใช้บ้างจะเป็นไร

         “ให้ห้องครัว เตรียมกับแกล้มสักสองสามอย่าง”

หญิงสาวสั่งการกับสาวใช้ โดยที่ใบหน้าละมันที่ต้องแสงไฟ ยังคงนิ่งตรงมองไปข้างหน้าอย่างสง่า ความขลาดกลัวเมื่อครั้งที่แต่งเข้าจวนใหม่ ๆ หาได้หลงเหลือให้ใครได้เห็นมันอีก

“พี่สะใภ้ช่างใจดียิ่งนัก”

องค์ชายรอง เอ่ยชมหญิงสาว พร้อมกับยกมือเรียกองครักษ์ ให้นำชุดจอกสุราของตนเองมาวางต่อหน้าเจ้าของบ้านทั้งสอง หยกเนื้อดีจะเพิ่มรสชาติสุราให้น่าลิ้มลองมากขึ้น

“องค์ชายรองอุตส่าห์นึกถึงท่านแม่ทัพกับข้า มีหรือที่หม่อมฉันจะกล้าหักหาญต่อน้ำพระทัยได้เพคะ”

หญิงสาวรับอย่างมีจริต น้ำเสียงและรอยยิ้ม มีขึ้นแต่พองาม ไม่ออกหน้าหรือลิงโลดจนดูน่าขบขัน นั่นยิ่งเพิ่มเสน่ห์ให้บุรุษหลงใหล สตรีที่มิได้งามล่มเมือง แต่ก็หาได้ขี้ริ้วจนมิน่ามองเสียเมื่อไหร่ แค่รู้จังหวะในการใช้ มันจะโดดเด่นโดยมิต้องพยายาม

“สุรานี้มีรสหวานล้ำ ข้ามั่นใจว่าพี่สะใภ้ต้องชื่นชอบขอรับ”

เจียงสืออัน รินสุราลงในจอกหยกเนื้อดีอย่างบรรจง สายตาที่ช้อนมองหญิงสาว ทำให้แม่ทัพหนุ่ม แทบจากจะกระชากร่างนั้น โยนออกไปให้พ้นจวนเสีย ต่อให้เป็นญาติแล้วอย่างไร ผู้ใดอนุญาต ให้มาส่งสายตาเยี่ยงนี้ต่อภรรยาผู้อื่น

“หม่อมฉันมิได้ดื่มเก่งนักเพคะ หากทำตัวเสียมารยาท หวังว่าองค์ชายรองจะทรงมิถือสาหม่อมฉันนะเพคะ”

“เราคือครอบครัว ไยข้าจะคิดเช่นนั้นต่อพี่สะใภ้ได้เล่า พี่สะใภ้ลองชิมสักนิดขอรับ”

หมับ! ทว่าจอกสุราที่หญิงสาวกำลังจะรับมา ถูกผู้เป็นสามีคว้าเอาไปเสียก่อน แม่ทัพหนุ่มตวัดสายตาดุใส่นาง ก่อนจะยกสุราดื่มรวดเดียวหมดจอก ความหวานปนร้อนของสุราผลไม้ ทำให้ใบหน้าหล่อเหลาตึงขึ้นหลายส่วน ญาติผู้น้องของเขากำลังท้าทายความอดทนของเขาสินะ นี่มันสุรามัวมอมสตรีชัด ๆ หากบุราดื่มก็เสมือนน้ำหวานทั่ว ๆ ไป แต่สำหรับหยิงสาวที่ไม่ได้ช่ำชองเรื่องสุรา ย่อมจะหลงใหลในรสหวานนี้ จนมิระวังตัว ดื่มจนเมามายขาดสติยั้งคิดเอาได้

“เจ้าไม่ควรดื่มเยอะ”

แม่ทัพหนุ่มวางจอกสุราลง โดยที่สายตาของเขา จ้องเขม็งไปยังญาติผู้น้องที่สูงศักดิ์ แน่นอนว่าอีกฝ่ายไม่ได้แสดงท่าทางแยแสต่อสายตาของเขาสักนิด แต่เลือกที่จะรินสุราส่งให้ภรรยาของเขาต่ออย่างท้าทาย

ถานไห่ชิน รับจอกสุรามาอีกครั้ง แล้วยกขึ้นค่อย ๆ ดมอย่างคนมิคุ้นเคย โดยไม่มีผู้ใดได้ทันสังเกตแววตาวาวระยับของนาง ในตอนที่ก้มหน้าลงมองจอกสุรา เรียวปากงามบิดขึ้นเล็กน้อย ก่อนที่นางจะยกสุราดื่มรวดเดียวหมดจอก

ความร้อนที่ไหลผ่านลำคอ ส่งผลถึงใบหน้าขาวซีดให้แดงระเรื่อขึ้นทันตา จากฤทธิ์ของสุรา หญิงสาวยิ้มน้อย ๆ อย่างเก้อเขิน ราวกับการดื่มสุราเช่นนี้ เป็นครั้งแรกของนางอย่างไรอย่างนั้น ซึ่งบุราทั้งสองที่จับจ้องอยู่ ต่างมีความคิดที่แตกต่างกันออกไป

“หวานนักเพคะ แต่ก็ร้อนอยู่มิน้อยเพคะ”

หญิงสาววางจอกสุราลงอย่างเอียงอาย พร้อมกับพูดด้วยน้ำเสียงที่เก้อเขิน สายตาขององค์ชายรอง ที่จับจ้องความขัดเขินนั้น ล้วนเต็มไปด้วยแววตาของบุรุษเพศ ที่ต้องตาสตรีอย่างไม่คิดปิดบัง

“จอกแรกอาจยังมิรู้รสดี พี่สะใภ้ต้องดื่มอีกสักหลายจอก จะได้รู้ว่าสุรานี้ดีเพียงใด”

เจียงสืออัน ไม่ปล่อยโอกาสที่จะพูดคุยกับหญิงสาว เขารีบเสนอสุราจอกต่อไปในทันที โดยไม่สนเสียงลมหายใจราวกระทิงดุของยาติผู้พี่ ในเมื่อจ้าวตงเสวียน ไม่ได้ต้องการนาง แล้วจะหวงแหนไปทำไม สู้ปล่อยนางมาอยู่ในอ้อมแขนเขาไม่ดีกว่าหรือ