ตอนที่8 เมามาย

“มากไปแล้วถานไห่ชิน”

         หมับ! มิพูดเปล่า มือหนาคว้าข้อมือของหญิงสาวเอาไว้ ก่อนจะถลึงตาใส่นาง เมื่อแววตาฉ่ำเยิ้มจากฤทธิ์สุรา หันมองเขาราวกับเป็นคนแปลกหน้า แม้มันจะเป็นเยี่ยงนั้นอยู่ก็ตาม แต่อย่างไรเขาก็คือสามีของนาง จะไม่คุ้นเคยก็ไม่มีสิทธิ์มองข้ามสายตาเขา

         “ท่านแม่ทัพ ข้าเพียงอยากดื่มให้รู้รสเท่านั้นเจ้าค่ะ ไยจึงขัดขวางข้าเล่าเจ้าคะ”

         หญิงสาวเริ่มที่จะมีน้ำเสียงอ้อแอ้ บอกได้ว่านางไม่อาจต้านทานต่อน้ำเมานี้ได้ ยิ่งเห็นความดื้อดึงของนาง ที่พยายามจะดึงข้อมือออก ให้พ้นจากการเกาะกุมของเขา

         “ไยดื้อรั้นเยี่ยงนี้”

         แม่ทัพหนุ่มลุกพรวดขึ้นยืน ก่อนจะปล่อยข้อมือของภรรยา ทว่าก่อนที่นางจะได้ส่งสุราในจอกเข้าปากอีกครั้ง ร่างสุงใหญ่ได้โน้มกายลงช้อนอุ้มร่างระหงขึ้นสู่อ้อมแขน สร้างความตื่นตะลึงให้แก่เจียงสืออัน ที่หญิงที่เขาหมายตาถูกอุ้มต่อหน้า

         “หากองค์ชายทรงอยากดื่มต่อ ข้ามิคิดขัดขวาง แต่สำหรับภรรยาของข้า จำต้องได้รับการดูแล นางดื่มมากไปย่อมไม่ส่งผลดีต่อร่างกาย”

         เอ่ยจบร่างสุงหมุนกายพาคนในอ้อมแขน มุ่งตรงไปยังห้องนอนของนาง ซึ่งถานไห่ชินยังคงแสดงสีหน้าเหรอหราอยู่ ทว่าภายในใจของนางกำลังกระหยิ่มใจ กับแผนการเล็ก ๆ ที่สำเร็จผลได้โดยง่าย

         “ข้ายังมิได้เมามายนะเจ้าคะ”

         หญิงสาวยังคงดื้อดึง และไวกว่าที่แม่ทัพหนุ่มจะทันได้ขัดขวาง จอกสุราที่นางถืออยู่ ถูกยกดื่มอย่างรวดเร็ว ความร้อนที่ไหลผ่านลำคอ มันช่างทำให้ร่างกายกระปรี่กระเปร่ายิ่งนัก คงมีเพียงเสียงลมหายใจราวกระทิงดุของแม่ทัพหนุ่มเท่านั้น ที่เป่ารดใบหน้าละมุน ที่แหงนมองคางหนาของเขาอยู่ในตอนนี้

         “อย่าได้ซุกซน ถานไห่ชิน”

         แม่ทัพหนุ่มอยากจะก้าวพรวดให้ถึงห้องนอนของนางยิ่งนัก เพราะเวลานี้มือน้อย ๆ ของนางกำลังอยู่ไม่นิ่งเสียแล้ว

         “ทำไมแผ่นอกของบุรุษ จึงกว้างและบึกบึนเยี่ยงนี้เล่าเจ้าคะ”

         มิพูดเปล่ามือบอบบาง ลูบไล้วนไปมากับแผ่นอกกว้างของสามี ใบหน้างามแหงนขึ้นมองสามี ซึ่งหยุดยืนและก้มลงมองนางอยู่พอดี ดวงตาที่กลมโตฉายแววบ๊องแบ้ว ราวกับเด็กขี้สงสัย แม่ทัพหนุ่มถอนหายใจหนัก ๆ ก่อนจะก้าวเท้าต่อไป อีกเพียงแค่ไม่กี่ก้าว นางก็จะพ้นไปจากกายเขาแล้ว ความร้อนรุ่มเยี่ยงบุรุษ มันกำลังตีรวนอยู่ในกายเขา กับสตรีทั่วหล้าเขาสามารถที่จะหักห้ามใจได้ แต่นางที่เขาชิงชัง กลับทำให้เขาหวั่นไหว เพียงเพราะความมิรู้เดียงสาตอนเมามาย มันน่าตีให้ตายนัก!

         “หยุดมือของเจ้าเดี๋ยวนี้!”

         แม่ทัพหนุ่มสั่งภรรยาเสียงเข้มอีกครั้ง ก่อนที่เขาจะใช้เท้าถีบให้ประตูห้องนอนเปิดออก นั่นยิ่งทำให้หญิงสาวซุกใบหน้ากับแผ่นอกของเขามากขึ้น

         “ข้ายังอยากที่จะดื่มอีกนะเจ้าคะ”

         หญิงสาวทำเสียงอ้อน ราวกับสตรีเย็นชาที่เขาคุ้นชินได้หายไป เหลือเพียงเด้กน้อยช่างอ้อนคนหนึ่งเท่านั้น แม่ทัพหนุ่มไม่เอ่ยสิ่งใด เขาเดินตรงไปยังเตียงกล้าง ก่อนจะนั่งลงบนขอบเตียง และปล่อยให้ร่างงามนั่งทับอยู่บนตักหนา เพราะตอนนี้ร่างกายบางส่วนของเขา ได้ตื่นขึ้นเต็มตัวแล้ว คงต้องให้มันสงบลงก่อน จึงจะออกจากห้องนี้ไปได้

         ถานไห่ชิน ซุกหน้ากับซอกคอหนาของสามี อย่างคนเมามาย ที่ทำสิ่งใดโดยไม่รู้ตัว ทว่ารอยยิ้มร้ายของนาง ที่แม่ทัพหนุ่มไม่ได้เห็น พลันปรากฏขึ้นชั่วขณะหนึ่ง หากนางมิได้กลับมาเกิดอีกครั้ง ก็คงตื่นกลัวต่อสิ่งที่อยู่ใต้ก้นกลมกลึงของนางในตอนนี้ แต่เพราะนางกับเขาเคยมีสัมพันธ์กันจนมีทายาทในชาติที่แล้ว นางจึงไม่ได้รู้สึกแปลกใจอันใด ทว่านางก็ต้องเสแสร้งไร้เดียงสา ให้เขาไม่เห็นพิรุธใด ๆ ได้

         “อย่าได้ทำตัวเยี่ยงสตรีร้านตลาด เจ้าคือฮูหยินแม่ทัพ ให้รู้จักสำรวมเอาไว้บ้าง จะมาร่ำร้องดื่มสุรากับชายอื่นได้อย่างไรกัน”

         แม่ทัพหนุ่มเอ่ยย้ำเตือนคนบนตัก ว่านางกำลังทำตัวไม่เหมาะสมเพียงใด ที่ร่ำร้องจะดื่มสุรา ทั้งที่รู้ว่าตนเองคออ่อน โดยเฉพาะเป็นสุราจากชายอื่น ที่มิใช่เขาที่เป็นสามี

         “จริงหรือเจ้าคะ ไยข้าไม่นึกว่าตนเองมีสามี”

         ราวกับกำปั้นทุบลงมากลางแสกหน้า นางกล้าพูดออกมาได้อย่างไร ว่านึกว่าตนเองยังไม่ออกเรือน นี่นางเมาจนเลอะเลือนเลยอย่างนั้นหรือ...