ตอนที่7 มารยา

“เพคะ”

         หญิงสาวตอบรับด้วยใบหน้าระบายยิ้ม นั่นทำให้แม่ทัพหนุ่ม ถึงกับนิ่งงันไป เมื่อใบหน้าที่เขาชิงชัง มันน่ามองขึ้นมาเมื่อแสงไฟตกกระทบ ปกติเขาจะเห็นเพียงร่องรอยของความหวาดกลัว จนกระทั้งนางหายเจ็บป่วย นางเปลี่ยนเป็นเย็นชา จนเรียกว่าแทบจะด้านชากว่าตัวเขาเสียอีก ทว่าตอนนี้รอยยิ้มหวานละมุนของนาง กลับสะกดสายตาของเขาได้อย่างน่าตะลึงงัน

         “ฮูหยิน กับแกล้มมาแล้วเจ้าค่ะ”

ลั่วอิง เดินนำสาวใช้หลายนาง ที่ยกถาดใส่จานกับแกล้มมา กลิ่นหอมของเนื้อที่ย่างบนถ่านร้อน ๆ ชวนให้ลิ้มลองยิ่งนัก

“องค์ชายรอง เนื้อแกะย่างถ่านนี้ ทรงลองเสวยดูเพคะ”

หญิงสาวคีบเนื้อชิ้นพอดีคำ วางลงในถ้วยขององค์ชายรอง ก่อนจะคีบวางในถ้วยของสามี ตามหลักนางต้องวางชิ้นแรกให้สามี แต่เพราะฐานะที่สูงกว่าของแขกที่มาโดยมินัดหมาย สูงกว่าสามีของนาง ชิ้นแรกจึงต้องมอบแก่ผู้มาเยือน

“อื้ม!! รสชาติดียิ่งนัก เนื้อนุ่มกำลังดี ไม่สุกจนกระด้าง ความหวานปนเค็มนิด ๆ ของเกลือชั้นดี ช่างละมุนลิ้นนัก อ่า...เหมาะนักกับสุรารสหวาน”

องค์ชายรองกล่าวชม หลังจากส่งเนื้อชิ้นนั้นเข้าปาก เคี้ยวเพียงครู่ ก็ตามด้วยสุราหมดจอก ดวงตาที่เปล่งประกายของเขา ทำให้ถานไห่ชิน เก้อเขินไปชั่วขณะ นางกำลังกุมหมากกระดานนี้ โดยไม่ต้องลงแรงให้มาก นอกจากจริตมารยาของสตรีเท่านั้น

“เจ้าไม่ควรดื่มมาก กินนี่เข้าไปซะ!”

แม่ทัพหนุ่มคีบเนื้อมาจ่อที่ปากของนาง ก่อนจะส่งสายตาคาดคั้นให้นางอ้ารับ ถานไห่ชินทำตามอย่างกล้า ๆ กลัว ทว่าภายในใจนั้น นางกำลังขบขัน กับอาการหวงก้างโดยสัญชาตญาณของบุรุษ หญิงสาวค่อย ๆ เคี้ยวมันอย่างช้า ๆ ทุกการเคลื่อนขยับของกระพุงแก้มแดงระเรื่อ ล้วนตกอยู่ภายใต้สายตาของชายหนุ่มทั้งสอง ที่จับจ้องนางโดยมิรู้ตัว

ก่อนที่นางจะกลืนมันลงคอ หลังจากมันละเอียดพอที่จะกลืนได้ สายตาที่ไล่ตามคอขาวเนียน มันทำให้ผิวบางเห่อแดงโดยมิรู้ตัว นางกำลังเล่นอยู่กับไฟของบุรุษ แต่นี่คือเป้าหมายที่นางคิดจะใช้ ในเมื่อความอ่อนโยนไม่ได้ผล ก็จงควบคุมด้วยวิธีอื่น ที่ไม่ต้องลดค่าตนเองไปร้องขอ แต่ให้อีกฝ่ายซมซานมาเรียกร้องสิทธิ์นั้นด้วยตนเอง

“ท่านแม่ทัพมิกินเล่าเจ้าคะ หากเย็นเกินไปจะเสียรสชาติได้นะเจ้าคะ”

หญิงสาวแสร้งเตือนสามี อย่างเอียงอาย ราวกับสุราจอกนั้นกำลังออกฤทธิ์ ทั้งที่ปกติแล้วนางจะเฉยชาต่อสามี มิว่าจะอยู่ต่อหน้าผู้ใดก็ตาม หากจะยิ้มก็เพียงแค่นออกมาอย่างมีมารยาทเท่านนั้น หาได้เย้ายวนเช่นในเวลานี้ หญิงสาวมิเพียงเอ่ยบอกสามี แต่มือเรียวงามได้ยกจอกสุราขึ้นดื่มอีกครั้ง

แม่ทัพหนุ่มถึงกับรีบเสมองเนื้อในถ้วย แล้วคีบมันเข้าปากอย่างรวดเร็ว ก่อนจะกลืนลงคอ พร้อมกระดกสุราตามลงไปอย่างเร่งรีบ การกระทำของคู่สามีภรรยา ทำให้องค์ชายรอง เริ่มที่จะขบคิดหาวิธี จะดึงสายตาและรอยยิ้มของหญิงสาว ให้อยู่ที่เขาผผู้เดียวเท่านั้น

“พี่สะใภ้ สุราหวานนี้ มีส่วนผสมของดอกสาลี่ฤดูฝนด้วยนะขอรับ และใช้เวลาในการบ่มนานหลายปี กว่าจะได้ความหวานล้ำนี้ออกมา นับว่าหายากยิ่งขอรับ”

เจียงสืออันเริ่มชวนหญิงสาวคุย พร้อมกับเร่งรินสุราจอกต่อไปให้แก่นาง ความแนบเนียนนี้ หากเป็นเมื่อก่อนหญิงสาวคงตกลงไปในหลุมพราง ทว่านี่นางตั้งใจกระโดดลงไปเอง เพราะอย่างไรคนที่จะดึงนางให้ขึ้นจากหลุมพรางของเจียงสืออัน ก็นั่งหายใจฟืดฟาดอยู่ข้าง ๆ นางนี่อย่างไรเล่า ไยต้องกลัวไปกับเล่ห์กลเล็ก ๆ นี้ด้วย

“ช่างเป็นวาสนาของหม่อมฉันนักเพคะ แม้ว่าที่บ้านของหม่อมฉันจะทำการค้าทุกอย่าง แต่ใช่ว่าจะหาสุราชั้นเลิศมาครอบครองได้เสียทั้งหมดเพคะ แม้จะได้มาก็ต้องเลือกขายไป เพื่อผลกำไรให้แก่ครอบครัว มิอาจได้ลิ้มรสเองอย่างที่ตั้งใจเพคะ”

หญิงสาวยกสุราดื่มอีกจอก พร้อมกับพูดถึงการค้าของบ้านเดิม ทั้งรอยยิ้มและน้ำเสียงที่อ่อนลง ราวกับคู่หนุ่มสาวที่กำลังเกี้ยวพา ทำให้แม่ทัพหนุ่มขบกรามแน่นจนเป็นสันนูน เขานั่งหัวโด่อยู่ตรงนี้ นางกล้าดีเยี่ยงไร สนทนากับชายอื่น ด้วยน้ำเสียงมีจริตจะกร้านเช่นนี้ แล้วนี่ยังจะดื่มเหล้าราวน้ำเปล่าอีก ช่างไม่รู้จักระวังตัวเอาเสียเลย ไหนเล่าความสง่างามของนาง ที่มีต่อหน้าเขามาตลอด ไยมันไม่หลงเหลือยามสนทนากับบุรุษอื่น