LOGINShare
บทที่8 -โดนกลั่นแกล้ง
publish date:
2026-07-20 20:53:34เช้าวันถัดมา ข่าวพายุกับพะพายก็กระจายไปทั่วทั้งโรงเรียน
“ได้ข่าวว่าประธานอุ้มพะพายไปห้องพยาบาล!”
“เห็นว่าหน้าตาโคตรเป็นห่วงเลยนะ!”
“วันก่อนก็นั่งกินข้าวด้วยกันนะ!”
“หรือสองคนนั้นคบกันจริงๆ!?”
เสียงซุบซิบดังไปทั่วทุกมุมโรงเรียน
พะพายที่กำลังเดินเข้าตึกเรียนได้แต่ก้มหน้าหนีสายตาคนอื่น หน้าแดงจนแทบไม่กล้าเงยขึ้นมองใคร
ต่างจากพายุที่ยังคงเดินนิ่งเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
แต่ถึงจะนิ่ง…
ทุกคนก็สังเกตได้ว่า วันนี้ประธานนักเรียนอารมณ์ดีผิดปกติ
“เห้ย เมื่อกี้ประธานยิ้มด้วยอ่ะ”
“จริงดิ!? โลกจะแตกแล้วป่ะ!”
ในขณะที่หลายคนกำลังกรี๊ดกันอย่างสนุกสนาน
อีกมุมหนึ่งของโรงเรียนกลับเต็มไปด้วยบรรยากาศอึดอัด
มุกดาโยนโทรศัพท์ลงบนโต๊ะเสียงดัง
ปัง!
เพื่อนในกลุ่มสะดุ้งกันหมด
“ใจเย็นก่อนแก…”
“เย็นอะไร!”
มุกดากัดฟันแน่น
“ไหนแกบอกว่า นังเด็กนั่นไม่ได้เป็นอะไรกับพายุไง!”
ไม่มีใครกล้าตอบ
เพราะภาพที่พายุอุ้มพะพายเมื่อวาน มันชัดเกินกว่าจะอธิบายเป็นอย่างอื่นได้
มุกดากำมือแน่น
“ชั้นต้องทำอะไรสักอย่าง…”
แววตาเธอเริ่มน่ากลัวขึ้นเรื่อยๆ
…
หลังจากนั้นไม่นาน ข่าวลือใหม่ก็เริ่มแพร่ไปทั่วโรงเรียนอย่างรวดเร็ว
“ได้ยินว่าพะพายเป็นฝ่ายอ่อยประธานก่อนนะ”
“เห็นว่าตั้งใจแย่งพายุจากมุกดาด้วย”
"เหมือนว่าจริงๆแล้วพายุจะกำลังคบกับมุกดาอยู่นะ"
“แรงอะ เด็กม.4เองนะ”
พะพายเริ่มโดนสายตาแปลกๆ มองตามมากขึ้นเรื่อยๆ
บางคนถึงขั้นเดินชนไหล่เธอแรงๆ แล้วพูดประชด
“ขอโทษนะ ไม่เห็นคนชอบแย่งแฟนชาวบ้าน”
พะพายได้แต่เม้มปากเงียบ
เธอรู้ทันทีว่าใครเป็นคนปล่อยข่าว
แต่ก็ไม่กล้าพูดอะไร
เพราะมุกดาเป็นคนดังของโรงเรียน ทั้งสวย ทั้งรวย และมีคนเข้าข้างเยอะมาก
ส่วนเธอ…
ก็เป็นแค่เด็กธรรมดาคนหนึ่งเท่านั้น
…
เย็นวันนั้น หลังเลิกเรียน
พายุเดินเข้าคาเฟ่แมวตามปกติ
ทันทีที่เปิดประตูเข้าไป พีนัทก็วิ่งพรวดมาหาเหมือนเคย
“เมี้ยว!”
พายุย่อตัวอุ้มมันขึ้น ก่อนใช้แก้มถูหัวแมวเบาๆ
“คิดถึง?”
“เมี้ยว~”
พะพายที่กำลังเช็ดโต๊ะอยู่เผลอหลุดยิ้มออกมา
ภาพนี้ต่อให้ดูอีกกี่ครั้งก็ยังน่ารักอยู่ดี
แต่ทั้งสองคนไม่รู้เลยว่า—
ตรงนอกร้าน มีใครบางคนกำลังยืนมองอยู่
มุกดา
เธอแอบตามพายุมาตั้งแต่หลังเลิกเรียน
ตอนแรกตั้งใจจะจับผิดเฉยๆ
แต่สิ่งที่เห็นกลับทำให้เธอช็อกยิ่งกว่าเดิม
ประธานนักเรียนสุดเย็นชา…
กำลังนั่งกอดแมวด้วยสีหน้าอ่อนโยนเหมือนคนละคน
“นี่มัน…”
มุกดารีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา
แชะ!
ภาพพายุที่กำลังฟัดพุงพีนัทถูกบันทึกไว้ทันที
แล้วมุมปากเธอก็ค่อยๆ ยกขึ้นช้าๆ
เหมือนเพิ่งคิดอะไรบางอย่างออก
“…ชั้นรู้แล้ว ว่าต้องจัดการเรื่องนี้ยังไง”
…
วันต่อมา
พะพายกำลังเก็บของกลับบ้านหลังเลิกเรียน
แต่จู่ๆ รุ่นพี่ผู้หญิงสองคนก็เดินเข้ามาหา
“พะพายใช่ไหม”
“คะ?”
“พี่มุกดาเรียกไปหาที่ดาดฟ้า”
พะพายชะงักทันที
“มีอะไรรึเปล่าคะ”
“ไม่รู้สิ รีบไปเถอะ”
แม้จะรู้สึกไม่ดี แต่สุดท้ายพะพายก็ยอมเดินขึ้นไป
ดาดฟ้าโรงเรียนเงียบกว่าปกติ ลมเย็นพัดแรงจนผมปลิว
และตรงกลางนั้น—
มุกดากำลังยืนกอดอกอยู่
“มาแล้วเหรอ”
พะพายกำสายกระเป๋าแน่น
“พี่มีอะไรกับหนูคะ”
มุกดาเดินเข้ามาใกล้ช้าๆ
ก่อนพูดตรงๆ
“เลิกยุ่งกับพายุ”
พะพายชะงัก
“หนู…”
“ชั้นเตือนดีๆ แล้วนะ”
มุกดาจ้องเธอนิ่ง
“อย่าคิดว่าพายุชอบแกแล้วจะทำอะไรก็ได้”
พะพายเม้มปากแน่น
ก่อนรวบรวมความกล้าพูดออกไป
“…หนูไม่เลิกค่ะ”
มุกดาหรี่ตาทันที
“ว่าไงนะ”
“พี่พายุเป็นคนสำคัญสำหรับหนู”
หัวใจพะพายเต้นแรงมาก
แต่เธอก็ยังพูดต่อ
“แล้วหนูก็ไม่อยากโกหกความรู้สึกตัวเอง”
เพียะ!
มุกดาตบหน้าเธออย่างแรงจนพะพายเซไปชนรั้ว
“แกกล้าดียังไง!”
เสียงนั้นเต็มไปด้วยความโกรธ
พะพายตกใจจนหน้าซีด
มุกดาหายใจแรง ก่อนพูดเสียงเย็น
“ถ้าไม่อยากให้แม่แกเดือดร้อน ก็เลิกยุ่งกับพายุซะ”
พะพายชะงักทันที
“หมายความว่าไง…”
มุกดายิ้มบางๆ
“ตลาดที่แม่แกไปขายของอยู่… เป็นของครอบครัวชั้นเอง”
หัวใจพะพายเย็นวาบ
“ถ้าชั้นอยากให้ร้านแม่แกขายต่อไม่ได้ ก็ทำได้ง่ายนิดเดียว เข้าใจนะ”
“พี่มุกดา!”
“เพราะงั้น จำไว้”
มุกดาโน้มหน้ามาใกล้
“คนอย่างแก ไม่มีสิทธิ์มาสู้กับชั้น”
พะพายกำมือแน่นจนสั่น
แต่ยังไม่ทันพูดอะไร—
มุกดาก็คว้าโทรศัพท์จากมือเธอไปทันที
“เอ๊ะ! คืนหนูมานะ!”
พะพายพยายามแย่ง แต่เพื่อนของมุกดากลับเข้ามาจับแขนเธอไว้
"เอานิ้วมือมันมาปลดล็อคหน้าจอ" มุกดาบอกให้คนที่จับพะพายบังคับให้พะพายปลดล็อคหน้าจอให้
มุกดากดหน้าจอเร็วมาก
ก่อนพะพายจะเบิกตาค้างเมื่อเห็นว่า—
อีกฝ่ายกำลังโพสต์รูปพายุที่เล่นกับแมวลงโซเชียลของเธอ
รูปที่เป็น “ความลับ” ของเขา
“พี่มุกดาหยุดนะ!”
แต่สายเกินไป
โพสต์ถูกอัปโหลดเรียบร้อยแล้ว
พร้อมแคปชั่น
“My Cat, My Boy 🖤”
พะพายหน้าซีดทันที
“พี่ทำอะไรลงไป…”
มุกดาส่งโทรศัพท์คืนให้ ก่อนยิ้มเย็นๆ
“ก็แค่ทำให้ทุกคนเห็นตัวจริงของประธานนักเรียน”
“ลบเดี๋ยวนี้นะคะ!”
“ไม่!”
มุกดาหรี่ตา
“แล้วถ้าแกกล้าบอกว่าชั้นเป็นคนทำ…”
เธอหยุด ก่อนยิ้มบางๆ
“แม่แกเดือดร้อนแน่”
ลมบนดาดฟ้าพัดแรงขึ้นเรื่อยๆ
แต่พะพายกลับรู้สึกเหมือนทั้งร่างเย็นเฉียบไปหมด
โดยเฉพาะเมื่อนึกถึงว่า—
ถ้าพายุเห็นโพสต์นั้นเมื่อไหร่
ความลับที่เขาพยายามปิดมาตลอด…
อาจพังลงเพราะเธอ…
Latest chapter
บันทึกรักลับๆฉบับประธานนักเรียนทาสแมว บทที่25 -ตอนพิเศษ (2) เฟรชชี่ปี1 - NC
“อ๊ะ อ๊ะ พี่พายุ...หนู...เสียว...ไม่ไหวแล้ว” พะพายร่อนสะโพกรับแรงกระแทกกระทั้นอย่างลืมอาย สองมือขยำเส้นผมหนาของเขาแน่น ยอดอกสั่นคลอนไปตามแรงส่งจนพายุอดใจไม่ไหวต้องก้มลงไปดูดเม้มสลับซ้ายขวาอย่างมัวเมา สะโพกหนากระแทกเน้นย้ำเข้าใส่ร่องรักที่ตอดรัดถี่รัว“ซี้ด...พร้อมกันนะพะพาย” พายุเร่งความเร็วขยับเข้าออกอย่างรุนแรงในจังหวะสุดท้าย ร่างเล็กสั่นคลอนโอนเอนตามแรงกระแทกอันหนักหน่วง ก่อนที่พายุจะกดเน้นสะโพกจมลึก สองร่างกระตุกเกร็งพร้อมกัน พะพายหวีดร้องเสียงหลงเมื่อแตะขอบสวรรค์ ขณะที่พายุปลดปล่อยความต้องการจนเต็มถุงยางอนามัย ชายหนุ่มผ่อนร่างลงนอนกอดเธอด้วยความอิ่มเอมใจหลังจากบทรักครั้งแรกผ่านพ้นไป ความเจ็บปวดปนกระสันเสียวเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความโหยหา พายุถอดเครื่องป้องกันชิ้นเก่าทิ้งขยะ ทว่ากระแสไฟตัณหาในกายเขายังคงไม่มอดดับ สายตาคมจ้องมองร่างเปลือยเปล่าของเด็กสาวที่บัดนี้มีรอยรักสีกุหลาบแต่งแต้มไปทั่วทั้งตัว ความแข็งแกร่งขยายตัวผงาดขึ้นมาอีกครั้งอย่างรวดเร็วชายหนุ่มแยกขาเรียวของพะพายออกอีกครั้ง นำพาความต้องการที่ตื่นตัวเต็มที่จ่อประชิดทางรักชุ่มฉ่ำ ร่างเล็กเบิกตากว้างเมื่อเห็นเขาไม่ได้หยิบถุง
บันทึกรักลับๆฉบับประธานนักเรียนทาสแมว บทที่24 -(ตอนพิเศษ1) เฟรชชี่ปี1 - NC
เสียงลือเสียงเล่าอ้างภายในมหาวิทยาลัยไม่มีใครไม่รู้จัก ‘พี่พายุ’ นิสิตปี 3 ภาควิชาวิศวกรรมเครื่องกล ควบตำแหน่งประธานสโมสรนิสิตสุดโหด ใบหน้าคมคายราวกับสลักเสลาจากประติมากรรมชั้นยอด ดวงตาคมดุคู่ดั้งเดิมที่ตอนนี้แฝงไปด้วยความน่าเกรงขามและดุดันดึงดูดสายตาของสาวๆ ทั้งในและนอกคณะได้อย่างง่ายดาย แต่ทว่าน้อยคนนักจะทราบว่า หัวใจของเขามีเจ้าของอย่างเหนียวแน่นมานานหลายปีแล้ว“พี่พายุคะ...นี่น้ำส้มค่ะ ดรีมเห็นพี่พายุเดินมาเหนื่อยๆ” ดาวคณะบริหารคนสวยเดินนวยนาดเข้ามาหาพายุที่กำลังยืนกอดอกหน้าตาถมึงทึงคุมน้องปี 1 อยู่ข้างสนาม ท่ามกลางสายตาอิจฉาของนิสิตหญิงคนอื่นๆพายุตวัดสายตาคมกริบมองหญิงสาวตรงหน้าด้วยแววตาเรียบนิ่งไร้ความรู้สึก ไม่แม้แต่จะยื่นมือไปรับแก้วน้ำ “ไม่เป็นไรครับ ผมมีน้ำส่วนตัวแล้ว และขอความกรุณาอย่ามาเดินเพ่นพ่านแถวนี้ มันรบกวนเวลาซ้อมของน้องๆ”น้ำเสียงเย็นชาเชือดเฉือนทำเอาดาวคณะหน้าเสีย รีบหมุนตัวเดินหนีไปทันที เพื่อนสนิทอย่างทศและสายฟ้าที่ยืนอยู่ข้างๆ ถึงกับส่ายหน้าขำขัน“ไอ้พายุ มึงนี่มันเสือจำศีลจริงๆ ดาวบริหารมาอ่อยขนาดนี้ยังไม่แล” ทศแซว“กูมีแฟนแล้ว มึงก็รู้” พายุเอ่ยเสียงเรียบ ทว
บันทึกรักลับๆฉบับประธานนักเรียนทาสแมว บทที่23 -เติบโตไปด้วยกันนะ (The End)
ลมร้อนแรกของเดือนเมษายนพัดผ่านเข้ามาพร้อมกับกลิ่นอายของเทศกาลแห่งความสุข วันหยุดยาวช่วงสงกรานต์คือช่วงเวลาที่ทุกคนรอคอย โดยเฉพาะพะพาย เพราะมันคือช่วงเวลาแห่งการพักผ่อนหลังจากผ่านการเรียนอันหนักหน่วงมาตลอดทั้งปี แต่สิ่งที่ทำให้หัวใจของเธอเต้นแรงกว่าความตื่นเต้นของเทศกาล คือร่างสูงใหญ่ในเสื้อเชิ้ตดูหล่อเหลาราวกับหลุดออกมาจากนิตยสารที่กำลังนั่งทำหน้าอ้อนวอนน่าสงสารอยู่หน้าแม่ของเธอในบ้านพักหลังเล็ก“คุณแม่ครับ...สงกรานต์ปีนี้ ผมอยากจะขออนุญาตพาพะพายไปเที่ยวทะเลสักสามสี่วันครับ พอดีเพื่อนที่คณะวิศวะมันชวนกลุ่มเพื่อนๆ ไปเที่ยวบ้านริมทะเลของมันที่ระยองครับ มีเพื่อนไปกันหลายคนเลย ทั้งผู้หญิงผู้ชาย คุณแม่ไม่ต้องกังวลนะครับ ผมสัญญาว่าจะดูแลพะพายเท่าชีวิต และจะไม่ทำอะไรให้พะพายเสียหายเด็ดขาดครับ”พายุ อดีตประธานนักเรียนผู้เคร่งขรึมและบัดนี้เป็นพี่ปี 2 คณะวิศวกรรมศาสตร์ เอ่ยปากขออนุญาตด้วยน้ำเสียงหนักแน่น แววตาคมกริบเปี่ยมไปด้วยความจริงใจและนอบน้อม แม่ของพะพายมองชายหนุ่มตรงหน้าด้วยรอยยิ้มเอ็นดู เธอเห็นพายุมาตั้งแต่ตอนที่ลูกสาวยังอยู่ม.4 จนถึงวันนี้พายุก็ยังคงมั่นคงและให้เกียรติพะพายเสมอมา“แม่เช
บันทึกรักลับๆฉบับประธานนักเรียนทาสแมว บทที่22 -พายุเป็นพี่ปี 1 แล้ว
กาลเวลาหมุนเวียนเปลี่ยนผ่านไปอย่างรวดเร็ว จากเด็กสาวม.4 ในวันนั้น ตอนนี้พะพายเติบโตขึ้นเป็นรุ่นพี่ม.5 ที่ต้องรับผิดชอบอะไรหลายอย่างมากขึ้น ทว่าสิ่งหนึ่งที่ไม่เคยเปลี่ยนไปเลยคือความรักและความเอาใจใส่ของพี่พายุที่มีให้เธอเสมอมา และในปีนี้...คือปีสำคัญที่พายุต้องก้าวข้ามผ่านรั้วโรงเรียนมัธยมเข้าสู่ชีวิตมหาวิทยาลัยอย่างเต็มตัวภายในหอประชุมใหญ่ของโรงเรียนคลาคล่ำไปด้วยหยาดน้ำตาและรอยยิ้มในวันพิธีปัจฉิมนิเทศของพี่ม.6 พะพายยืนอยู่ท่ามกลางกลุ่มนักเรียนหญิงที่มาคอยส่งรุ่นพี่สุดฮอต พายุในชุดนักเรียนเนี้ยบเรียบกริบวันสุดท้ายเดินถือใบประกาศนียบัตรออกมาด้วยท่าทางสง่างาม บนหน้าอกของเขาไม่มีสติกเกอร์รูปหัวใจแปะอยู่เลยแม้แต่ดวงเดียว เพราะสายตาคมดุดันคู่นั้นคอยกันผู้หญิงทุกคนให้ออกห่าง แต่ทันทีที่สายตาของเขาสบเข้ากับพะพาย แววตาคู่นั้นก็อ่อนแสงลงกลายเป็นความอบอุ่นละมุนใจทันที พายุเดินตรงดิ่งเข้ามาหาพะพายท่ามกลางสายตานับร้อยคู่ เขาขยับเข้ามายืนชิดจนพะพายได้กลิ่นน้ำหอมสะอาดจางๆ จากตัวเขา มือหนายื่นช่อดอกไม้ช่อโตที่เขาได้รับมาส่งให้เธอถือไว้ ก่อนจะหยิบสติกเกอร์รูปแมวส้มตัวอ้วนกลมที่เขาเตรียมมาเองจากกระเป
บันทึกรักลับๆฉบับประธานนักเรียนทาสแมว บทที่21 -เข้าใจผิด
หลังจากผ่านพ้นค่ำคืนอันแสนอบอุ่นที่บ้านของพี่พายุมาได้ พะพายก็รู้สึกเหมือนยกภูเขาออกจากอก ความกังวลเรื่องฐานะที่เคยมีลดน้อยลงไปมากเมื่อได้รับความรักและความเอ็นดูจากคุณพ่อคุณแม่ของเขา แต่ทว่า... ชีวิตรักของเด็ก ม.4 กับท่านประธานนักเรียนสุดฮอต มันไม่เคยเรียบง่ายขนาดนั้น เพราะหลังจากนั้นเพียงไม่กี่วัน เรื่องปวดหัวเรื่องใหม่ก็วิ่งเข้ามาชนเธอเข้าอย่างจัง“ยัยพะพาย! แกต้องฟังฉันนะ!” เสียงแหลมลนลานของ ‘มิ้นท์’ เพื่อนสนิทร่วมห้องดังขึ้นทันทีที่พะพายก้าวเท้าเข้ามาในห้องเรียนยามเช้า มิ้นท์รีบคว้าข้อมือเธอแล้วลากไปที่มุมห้อง ท่าทางลุกลี้ลุกลนจนน่าสงสัย“มีอะไรเหรอ ตื่นตูมแต่เช้าเชียว” พะพายถามยิ้มๆ พร้อมกับวางกระเป๋านักเรียนลงบนโต๊ะ“ก็เรื่องพี่พายุของแกน่ะสิ! เมื่อวานเย็นหลังจากเลิกเรียน ฉันไปเดินซื้อของที่ห้างสรรพสินค้ามา แล้วแกเดาซิว่าฉันเจอใคร... ฉันเจอพี่พายุเดินอยู่กับผู้หญิงคนหนึ่ง!”พะพายชะงักไปเล็กน้อย แต่ก็ยังคงรักษารอยยิ้มไว้ “อ๋อ... พี่พายุอาจจะไปเดินกับคุณแม่หรือเปล่า วันก่อนฉันเพิ่งไปเจอคุณแม่พี่เขามา ท่านยังวัยรุ่นและสวยมากเลยนะ”“ไม่ใช่คุณแม่ยัยพะพาย! ฉันตาไม่ฝาดแน่ๆ!” มินท์ขัดขึ
บันทึกรักลับๆฉบับประธานนักเรียนทาสแมว บทที่20 -ครอบครัวพี่พายุ
แสงแดดยามเย็นทอแสงสีส้มรำไรผ่านกระจกหน้าต่างของรถยนต์คันหรู พะพายนั่งตัวเกร็งอยู่บนเบาะข้างคนขับ มือเล็กทั้งสองข้างกำสายกระเป๋านักเรียนแน่นจนนิ้วซีดขาว เธอลอบมองคนข้างกายที่นั่งสบายๆ ด้วยท่าทางสงบนิ่ง ใบหน้าหล่อเหลาของพี่พายุยังคงเรียบเฉยตามสไตล์ประธานนักเรียนผู้เพียบพร้อมและเย่อหยิ่ง แต่ในแววตาคู่นั้นกลับมีความอบอุ่นจางๆ ที่มีไว้ให้เธอเพียงคนเดียว “พี่พายุคะ...หนูว่ามันจะดีจริงๆ เหรอคะ” พะพายถามเสียงอ้อมแอ้ม ใบหน้าน่ารักฉายแววกังวลอย่างปิดไม่มิด“ทำไมถามแบบนั้นล่ะ” พายุเอ่ยเสียงทุ้มต่ำ“ก็...พี่พายุบอกเองว่าคุณแม่ของพี่แพ้ขนแมว แล้วนี่พวกเรากำลังจะอุ้ม ‘เจ้าพีนัท’ เข้าไปในบ้านพี่ แถมคุณแม่ของพี่ก็ยังไม่เคยเจอหนูเลยด้วย” เธอพ่นลมหายใจยาว ความกังวลใจเรื่องความแตกต่างของฐานะยังคงเป็นเงาตามตัว บ้านเธอเป็นแค่บ้านไม้ชั้นเดียวหลังเล็กๆ แม่ทำขนมขายตลาดนัด แต่บ้านของพายุกลับเป็นคฤหาสน์หรูหราที่ตั้งอยู่ในหมู่บ้านระดับมหาเศรษฐี พายุชะลอรถติดสัญญาณไฟแดง วันนี้เค้าทำหน้าที่เป็นสารถีขับรถไปรับพระพายจากบ้านเพื่อพามาเจอกับคุณพ่อคุณแม่ของเขา พายุเอื้อมมือหนามากุมมือเล็กของพะพายไว้หลวมๆ ความอบอุ่นจ
You May Also Like
รักร้ายจอมทระนง
หิมะที่ปลิดปลิว358.4K viewsเมียขัดดอก
ชะนีติดมันส์101.8K viewsแต่พี่ไม่ได้ชอบเธอ | wanna be yours
ACHICHI78.8K viewsขย่มรักพ่อผัวกับเพื่อนๆของเขาอีกหลายคน
กาสะลอง129.0K viewsMy Sweet หวานรักรองประธาน
เวย์ลินน์97 viewsสาวใช้บ้านไร่ของคิริน
Duangkwan76 viewsเงาใจในเพลิงพรหม
ศรีปุรัม มณีปุรัม122 viewsหัวใจต้องมนตรา
ศรีปุรัม มณีปุรัม125 views
