บทที่9 -เข้าใจผิด

ทันทีที่โพสต์ถูกอัปโหลดลงโซเชียล ทุกอย่างก็ระเบิดทันที รูปของพายุที่กำลังกอดพีนัท ฟัดพุงแมวด้วยใบหน้าอ่อนโยนผิดกับภาพลักษณ์เดิม ถูกแชร์ออกไปอย่างรวดเร็ว คอมเมนต์เด้งขึ้นรัวๆ 

“เดี๋ยวนะ นี่ประธานนักเรียนจริงดิ!?”

 “โอ๊ยน่ารักเกินไปแล้ว!”

 “คนเย็นชาไปไหนอะ!”

 “หลุดคาแรกเตอร์สุดๆ!”

และแน่นอน—พายุก็เห็นมัน

ภายในห้องประชุมนักเรียน เสียงแจ้งเตือนโทรศัพท์ดังขึ้นไม่หยุด จนเพื่อนในสภานักเรียนเริ่มหันมามองกันแปลกๆ 

“เฮ้ยพายุ… นี่ใช่นายปะ” โทรศัพท์ถูกเลื่อนมาตรงหน้าเขา วินาทีนั้นเอง สีหน้าพายุก็นิ่งสนิท แต่สายตากลับเย็นลงเรื่อยๆ รูปนั้น… เป็นรูปที่มีแค่ “พะพาย” เท่านั้นที่จะเป็นคนเห็นและถ่ายไว้ได้ ข้อความที่เคยสัญญากันไว้ดังขึ้นในหัวทันที 

“หนูไม่เอาไปบอกใครจริงๆ ค่ะ” มือของพายุกำโทรศัพท์แน่น ก่อนจะลุกขึ้นพรวด 

“พายุ! จะไปไหน?” แต่เขาไม่ตอบ ร่างสูงเดินออกจากห้องทันทีด้วยสีหน้าที่ทุกคนเห็นแล้วไม่มีใครกล้าเรียกไว้

…

เย็นวันนั้น คาเฟ่แมวเงียบกว่าปกติเล็กน้อย พะพายนั่งเหม่ออยู่หน้าเคาน์เตอร์ มือกำผ้ากันเปื้อนแน่น ตั้งแต่โพสต์ถูกปล่อย เธอก็แทบหายใจไม่ทั่วท้อง เธอส่งข้อความไปหาพายุหลายครั้ง แต่เขาไม่อ่านเลย 

กริ๊ง— เสียงกระดิ่งหน้าร้านดังขึ้น หัวใจพะพายกระตุกทันที เพราะคนที่เดินเข้ามาคือพายุ 

แต่ครั้งนี้… เขาไม่ได้มาพร้อมสายตาอ่อนโยนเหมือนทุกครั้ง ใบหน้าหล่อเหลานั้นเย็นชาอย่างน่ากลัว พะพายหน้าซีดลงถนัดตา 

“พี่พายุ…” 

“ออกมาคุยกัน” น้ำเสียงเรียบจนเธอใจหาย

พะพายเดินตามเขาออกไปหลังร้านเงียบๆ ทันทีที่ประตูปิดลง พายุก็หันกลับมามองเธอ 

“ทำแบบนั้นทำไม” คำถามสั้นๆ แต่หนักจนพะพายพูดไม่ออก 

“พี่พายุ… คือหนู…” 

“ไหนเคยสัญญาว่าจะเก็บเป็นความลับ” 

สายตาเขาทำเอาเธอแทบร้องไห้ พะพายอยากบอกความจริงเหลือเกิน อยากบอกว่ามุกดาเป็นคนทำ แต่พอนึกถึงแม่… นึกถึงแผงขายขนมที่ตลาด เธอก็พูดไม่ออก สุดท้ายจึงได้แต่ก้มหน้าแน่น

 “…หนูขอโทษ” 

“เหตุผล” 

พะพายเม้มปากจนเจ็บ ก่อนฝืนพูดสิ่งที่ไม่อยากพูดที่สุดออกไป

 “หนู... หนูแค่ไม่ชอบเวลาเห็นพี่มุกดาอยู่กับพี่พายุค่ะ หนูรู้ว่าพี่สองคนสนิทกัน หนูเลยอยากลงรูปนี้ให้คนอื่นรู้... ให้พี่มุกดารู้ ว่าเวลาพี่อยู่กับหนู พี่ไม่ได้เย็นชาเหมือนที่อยู่กับคนอื่น”

พายุชะงัก 

“อะไรนะ” 

เสียงเธอสั่นจนแทบฟังไม่ออก 

แต่ทันทีที่พูดจบ สายตาของพายุก็เปลี่ยนไปทันที 

จากความโกรธ… กลายเป็นความผิดหวัง 

“นี่คือเหตุผล?” 

พะพายกำมือแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ 

“ค่ะ…” 

พายุหัวเราะออกมาเบาๆ แต่เป็นเสียงหัวเราะที่เย็นจนเธอใจหาย 

“…ฉันโง่เอง” 

“พี่พายุ…” 

“ฉันนึกว่าเธอแตกต่างจากคนอื่น” 

คำพูดนั้นเหมือนมีดที่ค่อยๆ กรีดหัวใจเธอช้าๆ พายุหลับตาลงพักหนึ่ง ก่อนพูดต่อเสียงต่ำ 

“สิ่งที่ฉันเกลียดที่สุดก็คือ คนโกหก และไม่รักษาสัญญา” 

"เธอรู้ไหมว่าทำไมฉันถึงไม่อยากให้ใครรู้ว่าฉันชอบแมว เพราะพ่อของฉันเกลียดแมวยังไงหล่ะ เขาจะกำจัดแมวทุกตัวที่เกี่ยวข้องกับฉัน"

พะพายชะงัก พายุหัวเราะในลำคออีกครั้งอย่างสมเพชตัวเอง 

“ตอนเด็กๆ ฉันเคยเก็บแมวจรมาเลี้ยง” เขาพูดช้าๆ 

“แม่ของฉันแพ้ขนแมวหนักมาก แต่เพราะเห็นฉันเลี้ยงแมวจรนั่นอย่างมีความสุข เขาจึงไม่บอกใคร” พะพายเบิกตากว้าง 

"จนวันนึงแม่ต้องเข้าโรงพยาบาล อาการโคม่า” 

น้ำเสียงเขาเริ่มสั่นเบาๆ 

“ตั้งแต่วันนั้น พ่อก็เกลียดแมวมาก และสั่งห้ามฉันยุ่งเกี่ยวกับแมวอีกเด็ดขาด”

พะพายรู้สึกเหมือนหัวใจถูกบีบ เธอไม่เคยรู้เรื่องนี้มาก่อนเลย 

“ไม่ใช่แค่เฉพาะภาพลักษณ์ที่ฉันอยากรักษา” พายุจ้องเธอตรงๆ 

“แต่ถ้าพ่อรู้ว่าฉันยังแอบมาคาเฟ่แมวและยังแอบเลี้ยงเจ้าพีนัทไว้..” 

เขาหยุดไปชั่วครู่ พะพายหน้าซีดเผือด 

“หนูขอโทษ…” 

“พอเถอะ” พายุพูดตัด สายตาเย็นชาจนเธอแทบหายใจไม่ออก 

“ตอนแรกฉันคิดว่าเธอจะเข้าใจฉันจริงๆ …แต่สุดท้ายเธอก็เป็นเหมือนคนอื่น” 

น้ำตาพะพายค่อยๆ ไหลลงมาช้าๆ แต่เธอพูดอะไรไม่ได้เลย เพราะเธอเลือกที่จะโกหกเอง

และตอนนั้นเอง— 

เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นด้านหลัง 

“พายุ…” มุกดาเดินเข้ามาพร้อมสีหน้าเป็นห่วง 

“นายโอเคไหม” 

พะพายชะงักทันที พายุถอนหายใจก่อนหันหน้าหนี มุกดารีบเดินเข้าไปจับแขนเขาเบาๆ 

“อย่าเครียดเลยนะ เดี๋ยวเราช่วยคุยกับคุณลุงให้” 

ด้วยความที่ครอบครัวของพายุและมุกดารู้จักสนิทสนมกันเป็นอย่างดี เรื่องที่ครอบครัวพายุห้ามเลี้ยงแมวและเพราะเหตุผลอะไร มุกดาจึงทราบดีที่สุด 

“น้องพะพายอาจจะแค่เข้าใจผิดเรื่องของเราสองคน เลยทำไปเพราะอารมณ์ชั่ววูบน่ะ อย่าโกรธน้องเลยนะ” 

พายุเงียบ ไม่ได้พูดอะไรอีก 

และห่างออกไปไม่ไกล— 

มีนักเรียนชายแอบยกมือถือขึ้นถ่ายรูปพอดี แชะ! ภาพมุกดาที่กำลังจับแขนพายุถูกถ่ายเก็บไว้ทันที 

โดยที่ไม่มีใครรู้เลยว่า… คนถ่ายรูปคนนั้น ถูกมุกดาว่าจ้างไว้แล้ว

…

คืนนั้นเอง ข่าวใหม่ก็ถูกปล่อยลงโซเชียล 

"สรุปพายุคบกับมุกดาจริงเหรอ!"

 "ที่แท้พะพายเป็นมือที่สามเหรอ"

 “แรงมากอ่ะ” 

พร้อมรูปของพายุและมุกดาที่ดูเหมือนกำลังปลอบใจกัน 

พะพายนั่งมองหน้าจอเงียบๆ น้ำตาค่อยๆ ไหลลงมาโดยไม่รู้ตัว ทุกอย่างพังหมดแล้วจริงๆ …

…

วันต่อมา มุกดาเดินมาหาพะพายที่หลังตึกเรียน สีหน้าดูสำนึกผิดสุดๆ 

“พะพาย… พี่ขอโทษนะ” พะพายเงยหน้ามองงงๆ 

“เรื่องข่าว พี่ไม่ได้ตั้งใจให้มันใหญ่ขนาดนี้… พี่แค่เป็นห่วงพายุเฉยๆ” 

มุกดาเดินเข้ามาใกล้ ก่อนจับแขนพะพายเบาๆ 

“อย่าโกรธพี่เลยนะ” 

แต่จู่ๆ — “โอ๊ย!” 

มุกดากลับร้องขึ้น พร้อมทรุดลงไปกองกับพื้น... พะพายตาโตทันที 

“พี่มุกดา!?”

และในจังหวะนั้นเอง— 

“มุก!”

เสียงพายุดังขึ้น เขารีบวิ่งเข้ามาทันที ก่อนเข้าไปพยุงมุกดา มุกดารีบแสร้งทำสีหน้าเจ็บปวด 

“น้องพะพายเขาคงไม่ตั้งใจ…

” พายุหันมามองพะพายทันที สายตานั้นเย็นเฉียบจนเธอใจสั่น 

“เธอทำอะไร” 

“หนูเปล่านะคะ! หนูยังไม่ได้—” 

“พอเถอะ” 

พายุพูดตัดบทเสียงเรียบ 

“ฉันผิดหวังในตัวเธอมากพอแล้ว”

พะพายชะงักทันที เหมือนหัวใจถูกกระชากออกทั้งดวง เธออยากอธิบาย อยากบอกความจริงทุกอย่าง แต่พอนึกถึงคำขู่ของมุกดา… เธอก็พูดอะไรไม่ได้อีก สุดท้ายจึงได้แต่ยืนกำมือแน่น ปล่อยให้น้ำตาไหลเงียบๆ 

ในขณะที่พายุ… เลือกหันหลังเดินจากไปพร้อมพยุงมุกดา โดยไม่หันกลับมามองเธออีกเลย…