บทที่ 4 : คนที่รู้วิธีมอง

ความปรารถนาคราก่อนสงคราม

ภาค 1 : เมืองที่ยังมีความฝัน

บทที่ 4 : คนที่รู้วิธีมอง

เสียงปั๊มน้ำหยุดลงในที่สุด กฤตใช้หลังมือเช็ดเหงื่อบริเวณขมับแล้วก้มมองชิ้นส่วนที่ถอดออกมา ปัญหาไม่ได้อยู่ที่ตัวปั๊มอย่างที่รายงานเขียนไว้จริง ๆ แต่เป็นวาล์วเก่าตัวหนึ่งที่ถูกปรับผิดตำแหน่งจนทำให้แรงดันในระบบแกว่ง เขาอธิบายให้ช่างของโรงแรมฟังอย่างละเอียดว่าต้องแก้ตรงไหนและทำไม ก่อนเดินกลับไปล้างมือที่อ่างด้านข้าง รัตนายืนอยู่ไม่ไกล เธอไม่ได้พูดอะไรตลอดช่วงที่เขาทำงาน เพียงมองเขาเป็นระยะ ๆ และยิ่งมองก็ยิ่งเห็นความแตกต่างระหว่างชายหนุ่มในเสื้อเชิ้ตเรียบร้อยกับกฤตคนเดิมในห้องช่าง เสื้อผ้าดูไม่คุ้นตา แต่ท่าทางเวลาทำงานกลับเป็นธรรมชาติอย่างน่าประหลาด มือที่เปื้อนน้ำมัน การขมวดคิ้วเวลาคิด และสายตาที่จับอยู่กับเครื่องจักรอย่างมั่นใจ ทำให้เขาดูมีเสน่ห์ในแบบที่ตัวเขาเองไม่เคยรู้

“เสร็จแล้วครับ” กฤตพูด

รัตนาพยักหน้า “ขึ้นไปข้างบนกับฉัน”

“ยังมีอะไรอีกเหรอครับ”

“มี”

เธอเดินนำไปโดยไม่หันกลับมา กฤตจำต้องเดินตาม ทางเดินบริการค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นพื้นที่รับแขกอีกครั้ง พนักงานโรงแรมเดินผ่านไปมาด้วยท่าทางสุภาพ แต่ไม่มีใครรู้ว่าผู้ชายเสื้อเชิ้ตสีขาวที่เดินตามผู้หญิงคนนี้เพิ่งคลุกอยู่กับห้องปั๊มใต้ดินเมื่อไม่กี่นาทีก่อน

รัตนาพาเขาเข้าห้องรับรองเล็ก ๆ ชั้นบน ภายในไม่มีใครอยู่ เธอปิดประตู วางแฟ้มลงบนโต๊ะ แล้วหันกลับมา “วันนี้ทำได้ดี”

“ขอบคุณครับ”

“รู้ไหมว่าทำไมฉันถึงเลือกนาย”

กฤตส่ายหน้า

“เพราะนายยังไม่รู้ว่าตัวเองมีค่าแค่ไหน”

เขาหัวเราะเบา ๆ “พี่พูดเหมือนผมเป็นของที่เอาไปขายได้”

รัตนามองเขานิ่ง ๆ “ทุกคนมีราคา ต่างกันแค่ว่ารู้จักราคาของตัวเองหรือเปล่า”

เธอเดินเข้ามาใกล้ช้า ๆ จนกฤตเริ่มรู้สึกถึงระยะห่างที่เปลี่ยนไป รัตนายกมือขึ้นจัดปกเสื้อที่เขาใส่อยู่ แล้วปล่อยนิ้วค้างอยู่ตรงนั้นชั่วครู่ “วันนี้ดูดี” เธอพูด “แต่ยังเกร็ง”

“ผมไม่ค่อยได้แต่งแบบนี้”

“ฉันรู้”

ปลายนิ้วของเธอเลื่อนออกจากปกเสื้ออย่างช้า ๆ ก่อนหยุดที่ไหล่ เธอมองเขาตรง ๆ โดยไม่หลบสายตา กฤตรู้สึกว่าผู้หญิงตรงหน้าไม่ได้กำลังมองเขาเหมือนหัวหน้ามองลูกน้องอีกแล้ว และสิ่งที่ทำให้เขาประหม่าไม่ใช่เพราะไม่เข้าใจ แต่เพราะเขาเข้าใจดีเกินไป

“พี่รัตนา...”

“กลัวฉันเหรอ”

“เปล่าครับ”

“งั้นอย่าหลบตา”

กฤตเงียบ เขาพยายามมองเธอตรง ๆ และในวินาทีนั้นเองเขาก็รู้ว่ารัตนาแตกต่างจากเก๋อย่างสิ้นเชิง เก๋มองเขาด้วยความรัก แต่รัตนากำลังมองเขาเหมือนคนที่กำลังประเมินบางสิ่งที่มีคุณค่า เธอเห็นข้อบกพร่อง เห็นความลังเล และที่สำคัญ เธอเห็นความต้องการบางอย่างที่เขาเองยังไม่กล้ายอมรับ

“นายอยากให้คนมองนายใช่ไหม”

คำถามนั้นทำให้กฤตนิ่ง

รัตนายิ้ม “ฉันดูออก”

เธอขยับเข้าใกล้อีกเพียงนิดเดียว กลิ่นน้ำหอมอ่อน ๆ ของเธอลอยเข้ามาแทนที่กลิ่นน้ำมันเครื่องที่ติดอยู่ในความทรงจำของเขา มือของเธอแตะต้นแขนเขาอย่างแผ่วเบา ก่อนที่เธอจะโน้มตัวเข้ามาจูบเขา

มันเป็นจูบที่ไม่ได้รีบร้อน

และนั่นต่างหากที่ทำให้กฤตตั้งตัวไม่ทัน

เขานิ่งอยู่เพียงชั่วครู่ ก่อนความรู้สึกบางอย่างจะตอบสนองกลับไปอย่างไม่รู้ตัว รัตนาเป็นฝ่ายผละออกก่อน ดวงตาของเธอยังคงจับอยู่ที่ใบหน้าเขา “เห็นไหม” เธอกระซิบ “นายไม่ได้ไม่กล้า นายแค่ไม่เคยมีใครสอน”

กฤตกลืนน้ำลาย “พี่กำลังทำอะไร”

“กำลังสอนนาย”

เธอจับมือเขาขึ้นมาอย่างช้า ๆ แล้ววางลงบนเอวของตัวเอง กฤตรู้สึกได้ถึงความอุ่นผ่านเนื้อผ้า และหัวใจที่เต้นแรงขึ้นอย่างไม่อาจปฏิเสธ รัตนามองสีหน้าของเขาแล้วหัวเราะเบา ๆ ไม่ใช่เสียงหัวเราะเยาะ แต่เป็นเสียงของคนที่รู้ว่าตัวเองกำลังควบคุมจังหวะทั้งหมดอยู่

เธอจูบเขาอีกครั้ง คราวนี้ยาวนานกว่าเดิม กฤตเริ่มตอบรับอย่างเต็มใจ แขนของเขาโอบร่างเธอไว้ ขณะที่รัตนาค่อย ๆ ดึงเขาเข้าใกล้จนระยะห่างหายไป ความมั่นใจของเธอแตกต่างจากหญิงสาววัยเดียวกับเขาอย่างชัดเจน ไม่มีความรีบร้อน ไม่มีความเขินอาย มีเพียงความแน่วแน่ของผู้หญิงที่รู้ว่าตัวเองต้องการอะไร และรู้ด้วยว่าควรทำอย่างไรให้อีกฝ่ายต้องการเหมือนกัน

เมื่อรัตนาผละออก เธอยังอยู่ใกล้จนลมหายใจของทั้งคู่แทบสัมผัสกัน

“จำไว้นะกฤต”

“อะไรครับ”

“เสน่ห์ไม่ได้อยู่ที่หน้าตา”

เธอใช้นิ้วแตะอกเขาเบา ๆ

“มันอยู่ที่ทำให้คนอื่นรู้สึกอย่างไรเวลาที่อยู่ใกล้นาย”

กฤตไม่ตอบ

เพราะเขากำลังรู้สึกอยู่จริง ๆ

รัตนาจัดเสื้อให้เขาอีกครั้ง ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ก่อนเดินไปหยิบแฟ้มบนโต๊ะ “เรื่องวันนี้ ห้ามพูดกับใคร”

กฤตมองเธอ “แม้แต่เก๋?”

รัตนาหยุดมือไปชั่วขณะ ก่อนหันกลับมา

“โดยเฉพาะเก๋”

ความเงียบตกลงระหว่างคนสองคนทันที

รัตนาเดินเข้ามาใกล้อีกครั้ง แต่คราวนี้เธอไม่ได้จูบเขา เพียงใช้นิ้วแตะปลายคางแล้วพูดเบา ๆ “กลับไปเป็นแฟนที่ดีของเธอซะ นายยังมีชีวิตของนายอยู่”

เธอหยุดเล็กน้อย

“ส่วนเรื่องของเรา...ยังไม่ต้องตั้งชื่อให้มัน”

คำว่า “เรา” ทำให้กฤตใจเต้นแรงกว่าจูบเมื่อครู่เสียอีก

รัตนาเปิดประตูให้เขา แล้วกลับไปหยิบแฟ้มเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น กฤตเดินออกจากห้องด้วยความรู้สึกที่ไม่เหมือนตอนเข้ามาอีกแล้ว เขายังรักเก๋ และความรู้สึกนั้นไม่ได้หายไปแม้แต่น้อย แต่ในส่วนลึกของใจกลับมีบางอย่างถูกปลุกขึ้นมาแล้ว มันเป็นความรู้สึกเดียวกับที่เกิดขึ้นหน้ากระจกเมื่อคืน ความรู้สึกว่าตัวเองอาจไม่ได้เป็นผู้ชายธรรมดาที่ไม่มีใครมองเห็นอีกต่อไป

ขณะที่เขาเดินลงบันได รัตนายืนอยู่หลังประตูที่ปิดสนิท มองเงาของเขาผ่านช่องกระจกเล็ก ๆ จนหายไปจากสายตา เธอไม่ได้ยิ้มเพราะชนะ และไม่ได้มองเขาด้วยความหลงใหลเพียงอย่างเดียว สิ่งที่อยู่ในแววตาของเธอคล้ายคนที่เพิ่งค้นพบว่าของบางอย่างที่คิดว่าจะใช้ประโยชน์ได้ อาจมีศักยภาพมากกว่าที่ประเมินไว้ตั้งแต่แรก

ส่วนกฤตยังไม่รู้เลยว่า การถูกผู้หญิงคนหนึ่งมองเห็นเป็นครั้งแรก อาจน่าหลงใหลยิ่งกว่าความรักเสียอีก

และบางครั้ง สิ่งที่มนุษย์เรียกว่า “ความปรารถนา” ก็ไม่ได้เริ่มต้นจากร่างกาย

มันเริ่มจากความรู้สึกว่า ในที่สุด...มีใครบางคนมองเห็นเรา