บันไดแห่งความปรารถนา のすべてのチャプター: チャプター 1 - チャプター 10

ความปรารถนาคราก่อนสงคราม ภาค 1 : เมืองที่ยังมีความฝันบทที่ 2 : คืนก่อนประตูบานใหม่ ฝนตกหนักขึ้นเรื่อย ๆ จนแสงไฟจากถนนด้านนอกพร่าเลือนผ่านม่านหน้าต่าง ห้องเช่าเล็ก ๆ ของกฤตอบอวลด้วยกลิ่นฝนและกลิ่นสบู่อ่อน ๆ จากตัวเก๋ เธอยืนอยู่ข้างเตียงในเสื้อยืดตัวบางสีอ่อนกับกางเกงขาสั้น ผมยาวที่เปียกเล็กน้อยจากละอองฝนตกลงมาข้างแก้ม ใบหน้าของเธอไม่ได้แต่งแต้มมากนัก แต่ในแสงสลัวกลับยิ่งเห็นความอ่อนเยาว์ของหญิงสาววัยยี่สิบเอ็ดชัดเจนยิ่งขึ้น ช่วงไหล่ของเธอเล็กแต่ได้รูป เอวคอดพอดีกับสะโพกที่รับกับท่วงท่ายามเดินอย่างเป็นธรรมชาติ และเรียวขาที่ก้าวเข้าหาเขาช้า ๆ ทำให้กฤตเผลอมองอยู่นานกว่าที่ตั้งใจ “มองอะไร” เก๋ถามทั้งที่รู้อยู่แล้วกฤตยิ้ม “มองแฟนตัวเองไม่ได้หรือไง“มองได้ แต่เมื่อกี้เหมือนจะกินฉันด้วยสายตาเลย” เธอพูดพลางหัวเราะ แล้วเดินเข้ามาหยุดตรงหน้าเขา ใกล้จนกฤตรับรู้ถึงความอุ่นจากร่างกายของเธอได้ชัดเจน เก๋เงยหน้าขึ้นมอง ดวงตาคู่นั้นมีทั้งความขี้เล่นและความคุ้นเคยแบบคนสองคนที่อยู่ด้วยกันมานานพอจะอ่านความคิดของอีกฝ่ายออก เธอยกมือขึ้นจัดปกเสื้อของเขาอย่างแผ่วเบา ก่อนใช้นิ้วแตะตรงคางแล้วพูดว่า “วัน

ความปรารถนาคราก่อนสงคราม ภาค 1 : เมืองที่ยังมีความฝัน บทที่ 4 : คนที่รู้วิธีมอง เสียงปั๊มน้ำหยุดลงในที่สุด กฤตใช้หลังมือเช็ดเหงื่อบริเวณขมับแล้วก้มมองชิ้นส่วนที่ถอดออกมา ปัญหาไม่ได้อยู่ที่ตัวปั๊มอย่างที่รายงานเขียนไว้จริง ๆ แต่เป็นวาล์วเก่าตัวหนึ่งที่ถูกปรับผิดตำแหน่งจนทำให้แรงดันในระบบแกว่ง เขาอธิบายให้ช่างของโรงแรมฟังอย่างละเอียดว่าต้องแก้ตรงไหนและทำไม ก่อนเดินกลับไปล้างมือที่อ่างด้านข้าง รัตนายืนอยู่ไม่ไกล เธอไม่ได้พูดอะไรตลอดช่วงที่เขาทำงาน เพียงมองเขาเป็นระยะ ๆ และยิ่งมองก็ยิ่งเห็นความแตกต่างระหว่างชายหนุ่มในเสื้อเชิ้ตเรียบร้อยกับกฤตคนเดิมในห้องช่าง เสื้อผ้าดูไม่คุ้นตา แต่ท่าทางเวลาทำงานกลับเป็นธรรมชาติอย่างน่าประหลาด มือที่เปื้อนน้ำมัน การขมวดคิ้วเวลาคิด และสายตาที่จับอยู่กับเครื่องจักรอย่างมั่นใจ ทำให้เขาดูมีเสน่ห์ในแบบที่ตัวเขาเองไม่เคยรู้ “เสร็จแล้วครับ” กฤตพูด รัตนาพยักหน้า “ขึ้นไปข้างบนกับฉัน” “ยังมีอะไรอีกเหรอครับ” “มี” เธอเดินนำไปโดยไม่หันกลับมา กฤตจำต้องเดินตาม ทางเดินบริการค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นพื้นที่รับแขกอีกครั้ง พนักงานโรงแรมเดินผ่านไปมาด้วยท่าทางสุภาพ แต่ไม่มีใ

บันไดแห่งความปรารถนา บทที่ 6 — ราคาของเสื้อเชิ้ตสีขาว เช้าวันจันทร์มาถึงเร็วกว่าที่กฤตอยากให้มันมาถึง เขายืนอยู่หน้ากระจกในห้องเช่าขนาดเล็ก สวมเสื้อเชิ้ตสีขาวตัวเดิมที่รัตนาบอกให้ใส่อีกครั้ง ปกเสื้อถูกจัดให้เรียบร้อย แขนเสื้อพับขึ้นเล็กน้อยตามแบบที่เธอสอน กางเกงสีเข้มกับรองเท้าหนังที่เพิ่งซื้อเมื่อวันเสาร์ทำให้เขาดูต่างจากช่างซ่อมบำรุงคนเดิมอย่างเห็นได้ชัด แต่สิ่งที่ทำให้เขายืนนิ่งอยู่หน้ากระจกนานที่สุดกลับไม่ใช่เสื้อผ้า หากเป็นแววตาของผู้ชายในกระจกที่ดูเหมือนกำลังถามเขาว่าเมื่อคืนเกิดอะไรขึ้นกันแน่ กฤตจำได้ทุกอย่าง จำสายตาของรัตนา จำคำพูดของเธอ และจำความรู้สึกของตัวเองได้ดีเกินกว่าจะหลอกตัวเองว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น เสียงเคาะประตูดังขึ้นสองครั้ง เก๋โผล่หน้าเข้ามาพร้อมถุงข้าวเหนียวหมูปิ้งในมือ “นายยังไม่ออกอีกเหรอ” เธอถาม ก่อนจะเดินเข้ามาโดยไม่รอคำตอบเหมือนที่ทำเป็นประจำ “แม่ค้าหน้าปากซอยบอกว่าถ้าวันนี้ฉันไม่ซื้อ เขาจะเลิกขายให้แล้ว” กฤตหัวเราะเบา ๆ รับถุงจากเธอแล้ววางลงบนโต๊ะ เก๋มองเขาตั้งแต่หัวจรดเท้าแล้วชะงักไปเล็กน้อย “แต่งตัวแบบนี้อีกแล้วเหรอ” กฤตพยักหน้า “มีงานนอก” เธอเดินเข้ามา

บันไดแห่งความปรารถนา บทที่ 8 — ก่อนเวลานัด18+ บ่ายวันนั้น รัตนาขับรถ SUV สีเข้มออกจาก Vild Mechanical Co., Ltd. โดยมีกฤตนั่งอยู่ข้างคนขับ แฟ้มเอกสารวางอยู่บนตักและกระดาษประมาณการอีกชุดอยู่บนเบาะหลัง จุดหมายของพวกเขาอยู่ทางฝั่งตะวันออกของนครวาริน เป็นโกดังเก่าที่เจ้าของกำลังจะปรับปรุงระบบเครื่องจักรครั้งใหญ่ แต่นัดหมายจริงกลับเป็นเวลาบ่ายสามโมงครึ่ง ขณะที่นาฬิกาบนหน้าปัดรถเพิ่งบอกเวลาบ่ายสองโมงสี่สิบห้าเท่านั้น “เรามาถึงเร็วไปนะครับ” กฤตพูดพลางมองถนนด้านหน้า “ฉันรู้” “แล้วทำไมไม่รอในเมืองล่ะครับ” รัตนาไม่ได้ตอบทันที เธอเพียงเลี้ยวรถออกจากถนนใหญ่เข้าสู่ถนนลูกรังสายเล็กที่แทบไม่มีรถผ่าน สองข้างทางเริ่มเปลี่ยนจากอาคารพาณิชย์เป็นพื้นที่รกร้าง ต้นไม้และพุ่มไม้ขึ้นแน่นจนบดบังสายตาจากถนนด้านนอก กฤตหันมองเธอด้วยความสงสัย แต่รัตนายังคงขับต่อไปจนพบพื้นที่โล่งเล็ก ๆ หลังแนวต้นไม้ แล้วจึงดับเครื่อง “คุณรัตนา เรามาทำอะไรตรงนี้ครับ” เธอปลดเข็มขัดนิรภัยแล้วหันมามองเขา “นายถามมากขึ้นนะช่วงนี้” “ก็พี่พาผมมาที่ไหนก็ไม่รู้” รัตนายิ้มบาง ๆ “ดีแล้ว” “ดีอะไรครับ” “เริ่มรู้จักสงสัยเสียบ้าง” เธอพ

บทที่ 10 — ราคาของคนเก่ง เช้าวันจันทร์ของ Vild Mechanical Co., Ltd. เริ่มต้นเหมือนทุกวัน เสียงโทรศัพท์บ้านดังสลับกับเสียงเครื่องแฟกซ์ที่ทำงานเป็นระยะ พนักงานฝ่ายจัดซื้อเดินถือแฟ้มผ่านหน้าห้องช่าง ช่างสองคนกำลังเถียงกันเรื่องอะไหล่ที่ยังมาไม่ถึง และหัวหน้าฝ่ายบัญชีกำลังเร่งเอกสารใบเสนอราคาที่ต้องส่งก่อนเที่ยง กฤตเดินเข้าบริษัทตอนเจ็ดโมงยี่สิบแปดนาที เสื้อเชิ้ตสีอ่อนกับกางเกงขายาวเรียบ ๆ ทำให้ธนาที่กำลังยกกล่องเครื่องมืออยู่หน้าห้องช่างหันมามองทันที “ช่วงนี้แต่งตัวเหมือนผู้จัดการแล้วนะมึง” กฤตหัวเราะ “ยังหรอก” “แล้วไปไหนมาทุกวันวะ?” “ทำงาน” “งานอะไร?” กฤตไม่ได้ตอบ เขาเพียงยกมือช่วยรับกล่องจากธนาแล้วเอาไปวางบนโต๊ะ “งานนอกนิดหน่อย” ธนามองเขาอยู่ครู่หนึ่ง “คุณรัตนาพาไปอีกแล้ว?” “อืม” “โชคดีชิบหาย” กฤตหยุดมือ ธนาพูดเหมือนไม่ได้คิดอะไร “มีหัวหน้าพาไปเจอลูกค้า มีงานนอก มีคนรู้จักเยอะ ถ้าเป็นกูก็คงโตเร็วเหมือนมึง” ประโยคนั้นฟังดูเหมือนการแซว แต่กฤตจับน้ำเสียงบางอย่างได้ เขาไม่ได้เถียง เพียงตอบว่า “ถ้ามึงอยากไปงานนอก เดี๋ยวกูบอกคุณรัตนาให้” ธนาชะงักไปนิดหนึ่ง “เอาจริง?” “เออ” ธ