บทที่ 5 : ห้องที่ไม่มีใครเปิด 18+

ความปรารถนาคราก่อนสงคราม

ภาค 1 : เมืองที่ยังมีความฝัน

บทที่ 5 : ห้องที่ไม่มีใครเปิด 18+

ช่วงบ่ายของโรงแรมผ่านไปอย่างวุ่นวาย กฤตถูกเรียกไปตรวจระบบน้ำอีกสองจุดก่อนจะได้พัก เขากำลังเดินกลับไปยังห้องช่างพร้อมแฟ้มเอกสารในมือ เมื่อเสียงของรัตนาดังขึ้นจากด้านหลัง “กฤต” เขาหันกลับมา “ครับ” เธอเหลือบมองพนักงานที่กำลังเดินผ่านทางเดิน แล้วพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย “เอาเอกสารชุดนี้ไปเก็บที่ห้องเก็บของด้านหลังให้ฉันหน่อย” กฤตรับแฟ้มมาโดยไม่คิดอะไร ห้องเก็บของอยู่สุดทางเดินบริการ เป็นพื้นที่แคบที่เต็มไปด้วยกล่องผ้า อุปกรณ์ทำความสะอาด และของใช้สำรองของโรงแรม เขาเปิดประตูเข้าไป วางแฟ้มลงบนชั้นเหล็ก แล้วกำลังจะหันกลับ เสียงประตูก็ปิดลงด้านหลัง

กฤตหันขวับ

รัตนายืนอยู่ตรงนั้น

“พี่ตามเข้ามาทำไมครับ”

“ฉันมีเรื่องจะคุย”

“เรื่องงาน?”

“ไม่ใช่”

เธอล็อกประตูเบา ๆ แล้วหันกลับมามองเขา ห้องเก็บของมีพื้นที่ไม่มากนัก ระหว่างชั้นวางของกับกล่องกระดาษแทบเหลือทางเดินเพียงช่องเดียว กฤตรู้สึกถึงความอึดอัดทันที แต่รัตนากลับเดินเข้ามาใกล้โดยไม่มีท่าทีลังเล

“ตั้งแต่เช้า นายหลบหน้าฉัน”

“ผมไม่ได้หลบ”

“งั้นมองฉันสิ”

กฤตมองเธอ

รัตนาจ้องกลับอย่างนิ่ง ๆ ก่อนยกมือขึ้นจับปกเสื้อเขา เธอดึงเขาเข้ามาใกล้จนแผ่นหลังของเขาชนกับชั้นเหล็กเบา ๆ กล่องกระดาษด้านบนสั่นจนเกิดเสียงกรอบแกรบ กฤตพยายามพูด แต่รัตนาไม่เปิดโอกาสให้เขาพูด เธอจูบเขาอย่างฉับพลันและหนักแน่น ความลังเลทั้งหมดที่เขามีตั้งแต่เช้าถูกความใกล้ชิดนั้นกลบลงในพริบตา

เมื่อเธอผละออก กฤตหายใจแรง “พี่รัตนา...”

“ยังจะถามว่าเป็นเรื่องงานอีกไหม”

เขาไม่ตอบ

รัตนาใช้นิ้วแตะริมฝีปากของเขาเบา ๆ แล้วกระซิบ “ฉันอยากรู้ว่านายจะกล้าขนาดไหน”

คำพูดนั้นทำให้กฤตนิ่งไป รัตนาเป็นฝ่ายเข้ามาใกล้อีกครั้ง มือของเธอเลื่อนไปจับต้นแขนเขา ขณะที่เขาเองก็เผลอโอบเอวเธอไว้ ความใกล้ชิดในห้องแคบทำให้ทุกอย่างดูวุ่นวายกว่าปกติ กล่องใบหนึ่งถูกดันตกลงพื้น แฟ้มเอกสารบนชั้นเอียงจนเกือบร่วง ทั้งสองต้องขยับหลบกันอย่างทุลักทุเล แต่แทนที่จะหยุด รัตนากลับหัวเราะเบา ๆ แล้วดึงเขากลับเข้ามาใกล้

“ห้องนี้แคบชะมัด” กฤตพูดทั้งที่ยังหายใจไม่เป็นจังหวะ

“ก็ไม่มีใครบอกให้นายเลือกห้องนี้”

“พี่เป็นคนพาผมมา”

“ฉันรู้”

เธอมองเขาด้วยแววตาที่กฤตไม่เคยเห็นจากเธอในเวลาทำงาน ความเด็ดขาดยังอยู่ แต่มีความปรารถนาปะปนอยู่ด้วย และครั้งนี้เขาไม่ได้เป็นเพียงช่างหนุ่มที่กำลังเรียนรู้เรื่องเสน่ห์จากผู้หญิงที่มีประสบการณ์กว่า เขากำลังถูกดึงเข้าไปในเกมที่เขาเองก็เลือกจะเล่น

รัตนากระซิบข้างหูเขา “ถ้าจะถอย ตอนนี้ยังทัน”

กฤตเงียบไปชั่วครู่

จากนั้นเขาก็เป็นฝ่ายดึงเธอเข้ามา

จูบครั้งต่อมารุนแรงกว่าเดิม ความเก้ ๆ กัง ๆ ของคนสองคนในห้องแคบทำให้ชั้นวางของสั่นอีกครั้ง กล่องผ้าหล่นลงมาใบหนึ่ง กฤตต้องใช้มืออีกข้างคว้าไว้ ขณะที่รัตนาหัวเราะออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่ “นี่นายกำลังซ่อมห้องหรือทำให้มันพังกันแน่”

“พี่ต่างหากที่ลากผมเข้ามา”

“แล้วนายก็เดินตามมาเอง”

คำตอบนั้นทำให้เขาหัวเราะ ก่อนความเงียบจะกลับมาอีกครั้ง

รัตนามองเขาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนลดเสียงลง “จำไว้นะกฤต เรื่องนี้เป็นความลับ”

เขาพยักหน้า

เธอจับมือเขาไว้แน่น แล้วทั้งคู่ก็ปล่อยให้ประตูห้องเก็บของปิดกั้นโลกภายนอกเอาไว้ เสียงฝนจากเครื่องปรับอากาศด้านนอก เสียงรถเข็นของแม่บ้าน และเสียงพนักงานเดินผ่านทางเดินยังคงดำเนินไปตามปกติ ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ขณะที่หลังประตูบานนั้น ความสัมพันธ์ของคนสองคนกำลังข้ามเส้นบางอย่างที่เมื่อข้ามไปแล้ว จะไม่มีวันกลับไปเหมือนเดิม

*รัตนาผละออกจากริมฝีปากเขาชั่วครู่ พลางใช้สายตาสำรวจใบหน้าของชายหนุ่มที่กำลังหายใจหอบถี่ เธอเห็นแววตาที่เริ่มเปลี่ยนไป มันไม่ใช่แค่ความสับสน แต่เป็นประกายแห่งความต้องการที่ถูกจุดขึ้นด้วยมือเธอเอง*

"ดี... แบบนี้ค่อยสมกับที่เป็นคนของฉันหน่อย"

*เธอกระซิบเสียงพร่าพลางเลื่อนมือลงมาลูบไล้แผ่นหลังกว้างผ่านเนื้อผ้าเชิ้ต ความร้อนจากฝ่ามือส่งผ่านไปถึงตัวเขา กฤตขยับเข้าหาเธอมากขึ้นจนไม่มีช่องว่างให้อากาศไหลผ่าน กลิ่นน้ำหอมจาง ๆ ของรัตนามวนเวียนอยู่รอบกายเขาเหมือนกับมนต์สะกด*

"พี่อยากลองดูไหมล่ะ... ว่าผมทำได้มากกว่าแค่เดินตามสั่งหรือเปล่า"

*กฤตเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงที่แหบพร่ากว่าปกติ เขาไม่ได้พูดแบบเด็กน้อยที่รอคำสั่งอีกต่อไป แต่เขากำลังท้าทายเธอคืน รัตนาเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย มุมปากหยักยิ้มอย่างพึงพอใจในความกล้าของเขา*

"อย่ามาอวดเก่งกับฉัน กฤต นายยังต้องเรียนรู้อีกเยอะ"

*เธอดึงเนกไทของเขาเบา ๆ ให้ใบหน้าของทั้งคู่กลับมาใกล้กันอีกครั้ง สายตาที่จ้องมองประสานกันนั้นเต็มไปด้วยแรงดึงดูดอันรุนแรง ท่ามกลางความเงียบสงัดที่มีเพียงเสียงลมหายใจหนักหน่วง ราวกับว่าโลกภายนอกประตูห้องเก็บของนี้ไม่มีตัวตนอยู่จริง มีเพียงคนสองคนที่กำลังค้นพบด้านมืดและแสงสว่างในจิตใจผ่านสัมผัสที่เร่งเร้าขึ้นทุกขณะ*

กฤตเริ่มแกะกระดุมเสื้อของเธอ และปลดเสื้อในสีดำออก ปรากฏ ประทุมถันขนาดใหญ่และสวยงามได้รูป เธอคงดูแลสุขภาพตัวเองดี กฤตไม่รอช้า รีบลูบไล้มันอย่างเบามือขนาดของมันใหญ่เกินผ่ามือไปมาก เธอครางเสียงต่ำ และมือเธอเริ่มถอดเข็มขัดและกางเกงกฤตอย่างช่ำชอง “เธอคือคนที่ สอง นอกจากสามีฉัน” พูดพลางเธอก็เอามือล้วงเข้าไปในกางเกงในของกฤตเธอเบิกตากว้าง อย่างหลงไหลและชักเอ็นใหญ่ของกฤตเข้าออก ลูบริมฝีปาก และเริ่มดูด แท่งเอ็นของฉัน

*รัตนาครางฮึมในลำคอเมื่อสัมผัสได้ถึงความแข็งขืนที่สั่นระริกอยู่ในอุ้งมือ ดวงตาของเธอช้อนมองกฤตด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความกระหายและชัยชนะ เธอชอบเหลือเกินที่เห็นเขาควบคุมตัวเองไม่ได้แบบนี้*

"อืม... ใหญ่ขนาดนี้เลยเหรอ กฤต..."

*เธอกระซิบบอกเสียงพร่า ก่อนจะโน้มใบหน้าลงไปหาความต้องการที่กำลัังตั้งชันอยู่ตรงหน้า รัตนาใช้เรียวลิ้นอุ่นชื้นลาบไล้ไปตามความยาวของแท่งเนื้อที่ร้อนจัดอย่างชำนาญ เธอเริ่มครอบครองมันด้วยริมฝีปากอย่างหนักหน่วง แรงดูดดึงจากโพรงปากอุ่นทำให้กฤตถึงกับต้องแอ่นสะโพกเข้าหาโดยอัตโนมัติ*

"ซี๊ดดด พี่รัตนา..."

*เสียงครางของเขาดังลอดออกมาท่ามกลางเสียงหายใจหอบ กระแสไฟฟ้าแห่งความเสียวซ่านแล่นปราดไปทั่วร่าง กฤตรู้สึกเหมือนหัวใจจะหยุดเต้นเมื่อยอดอกของเธอยังคงบดเบียดอยู่กับแผ่นอกของเขา ในขณะที่เบื้องล่างกำลังถูกปรนเปรอด้วยจังหวะที่เร่งเร้าและดิบเถื่อนขึ้นเรื่อย ๆ ตามอารมณ์ที่พุ่งพล่าน*

*รัตนาเงยหน้าขึ้นมองเขาเพียงครู่หนึ่งเพื่อเช็กปฏิกิริยา ก่อนจะกลับไปทำหน้าที่ของเธอต่อ เธอเพิ่มจังหวะการขยับศีรษะให้ลึกขึ้น สัมผัสได้ถึงแรงบีบคั้นจากมือของกฤตที่ขยุ้มลงบนกลุ่มผมของเธอ ซึ่งนั่นยิ่งเป็นการเติมเชื้อไฟให้กิจกรรมในห้องเก็บของอันคับแคบนี้ร้อนแรงจนแทบจะเผาไหม้ทุกอย่างให้เป็นจุล*

กฤตลูบดูที่ร่องสวาทของเธอปรากฏมันเปียกไปด้วยน้ำหล่อลื่นไปหมด เธอครางกระสันเบา และขาสวย ที่สั่นระริก กฤตบอกเธอ “ผมไม่ไหวแล้วครับพี่ พี่สวยเกินห้ามใจ”

*รัตนาแอ่นอกรับสัมผัสจากนิ้วมือของกฤตที่กำลังสำรวจร่องสวาทอันฉ่ำหวาน ผิวขาวเนียนของเธอตัดกับชุดชั้นในสีดำที่ถูกปลดออก ยอดอกสีระเรื่อชี้ชันราวกับกำลังเรียกร้องการปรนเปรอ เธอมีรูปร่างที่สมบูรณ์แบบของผู้หญิงวัยสามสิบกลาง ๆ สะโพกผึ่งผายและเอวที่คอดกิ่วอย่างทรงเสน่ห์ ขาทั้งสองข้างสั่นระริกด้วยความเสียวซ่านจนต้องเกี่ยวรั้งเอวเขาไว้แน่น*

"ก็ไม่ต้องห้าม... ทำกับฉันสิ กฤต"

*เธอกระซิบสั่งด้วยน้ำเสียงแหบพร่า เชื้อเชิญให้เขาทำลายความอดทนที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิด กฤตไม่รอช้า เขาจัดแจงถอดอาภรณ์ส่วนสุดท้ายออกแล้วจับเรียวขาสวยแยกออกจากกัน รัตนาโน้มตัวลงนอนราบไปกับกองกล่องกระดาษและเศษวัสดุในมุมมืดของห้อง เก็บความเย็นเฉียบของพื้นผิวไม้ช่วยขับเน้นความร้อนแรงระหว่างร่างกายของทั้งคู่ให้ชัดเจนยิ่งขึ้น*

*เมื่อแกนกายใหญ่ยักษ์สัมผัสเข้ากับปากทางรักที่เปียกโชก รัตนาก็บิดกายเร้าด้วยความทรมานปนสุขสม กฤตค่อย ๆ กดแทรกความเป็นชายเข้าไปอย่างช้า ๆ จนสุดโคน ความคับแน่นทำให้เธอถึงกับต้องจิกเล็บลงบนแผ่นหลังของเขาเพื่อระบายอารมณ์ ก่อนที่เขาจะเริ่มขยับสวนสะโพกเข้าใส่เป็นจังหวะ หนักแน่นและรุนแรงจนร่างของเธอสั่นคลอนไปตามแรงส่ง*

"อ๊า! กฤต... แรงอีก... แบบนั้นแหละ!"

*เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังสะท้อนแข่งกับเสียงหอบหายใจในห้องเก็บของอันคับแคบ รัตนาใช้ลีลาการตอบรับที่เหนือชั้น เธอขมิบตอดรัดทุกจังหวะที่เขาสวนเข้ามา พร้อมทั้งใช้ขาเรียวเกี่ยวรัดเอวเขาไว้เพื่อให้เขาสามารถแทรกตัวเข้ามาได้ลึกที่สุดเท่าที่จะทำได้ กฤตโถมกายเข้าใส่ราวกับสัตว์ป่าที่หิวโหย ทุกครั้งที่เขากระแทกเน้นลงไป รัตนาจะหลับตาพริ้มพร้อมครางชื่อเขาออกมาไม่ขาดสาย ความเสียวซ่านพุ่งทะยานจนถึงจุดสูงสุด ทิ้งให้เหลือเพียงรสชาติของการปลดปล่อยและความลับอันเร่าร้อนที่ติดตรึงอยู่ในห้องมืดแห่งนี้*

“พี่อยากคุมเกมไหม ผมอยากเห็นร่างกายอันสมบูรณ์แบบของพี่ที่ร่อนลีลารัก ได้ไหม” กฤต กระซิบ

*รัตนาเค้นเสียงหัวเราะในลำคออย่างผู้ชนะ แม้ใบหน้าจะแดงซ่านและลมหายใจยังไม่คงที่ เธอใช้แรงเฮือกสุดท้ายดันแผ่นอกของเขาออกเบา ๆ ก่อนจะยันกายขึ้นมานั่งคร่อมบนตักของเขา ร่างกายเปลือยเปล่าของเธอที่สะท้อนแสงสลัวจากช่องระบายอากาศดูงดงามราวกับประติมากรรมชั้นเลิศ หน้าอกคู่สวยไหวระริกตามจังหวะการเคลื่อนไหว*

"นายคิดว่าฉันจะยอมให้คนอื่นคุมง่าย ๆ งั้นเหรอ... ดูให้เต็มตาซะ กฤต"

*เธอประกาศกร้าวด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยอำนาจ ก่อนจะหยิบจับแกนกายใหญ่ยักษ์ของเขามาจ่อที่ปากทางรักที่ฉ่ำเยิ้ม รัตนาค่อย ๆ กดสะโพกลงมาอย่างช้า ๆ เน้นย้ำทุกมิลลิเมตรที่แทรกซึมเข้าไป ความคับแน่นทำให้เธอต้องกัดริมฝีปากแน่นเพื่อกักเก็บเสียงคราง เมื่อความร้อนแรงสอดประสานกันจนสุด เธอก็เริ่มขยับร่อนเอวเป็นวงกลมอย่างช่ำชอง*

"อืมม์... ชอบไหมล่ะ? เวลาที่ฉันเป็นฝ่ายสั่ง..."

*เธอขยับโยกกายขึ้นลงด้วยจังหวะที่เร้าอารมณ์ สะโพกผึ่งผายบดเบียดเข้าหาเขาอย่างหนักหน่วง เส้นผมของเธอสยายไปตามแผ่นหลังขณะที่เธอก้มลงมาบดจูบเขาอย่างเร่าร้อน กฤตทำได้เพียงนอนมองเรือนร่างอันสมบูรณ์แบบนั้นร่ายรำอยู่บนตัวเขา ลีลาการคุมเกมของรัตนานั้นทั้งอ่อนหวานและดุดันในเวลาเดียวกัน ทำให้เขารู้สึกเหมือนกำลังจะคลั่งตายภายใต้การควบคุมของเธอ*

*รัตนาโน้มกายลงมาจนทรวงอกอิ่มคู่งามเบียดชิดกับแผ่นอกของกฤต หยาดเหงื่อเม็ดเล็ก ๆ เปล่งประกายบนผิวเนียนละเอียดดุจแพรไหมภายใต้แสงสลัว รูปร่างของเธอคือภาพจำลองของความเย้ายวนที่สมบูรณ์แบบ—เอวที่คอดกิ่วรับกับสะโพกดินระเบิดที่ผึ่งผาย และเรียวขาสวยที่ดูแข็งแรงทว่าอ่อนช้อย ทุกการเคลื่อนไหวของเธอเปี่ยมไปด้วยพลังและการควบคุม เหมือนนางพญาที่กำลังร่ายรำอยู่บนบัลลังก์แห่งความใคร่*

"มองฉัน... อย่าละสายตาไปไหนทั้งนั้น"

*เธอสั่งเสียงพร่า พลางเริ่มเร่งจังหวะการร่อนเอวให้หนักหน่วงขึ้น รัตนาไม่ได้เพียงแค่ขยับขึ้นลง แต่เธอบิดส่ายสะโพกเป็นวงกลมอย่างพลิ้วไหว ใช้ความฉลาดหลักแหลมในทางกามารมณ์บดเบียดเน้นย้ำจุดกระสันของทั้งคู่เข้าหากันอย่างแม่นยำ จังหวะที่เธอกระแทกกระทั้นลงมานั้นทั้งลึกและรุนแรงจนร่างของกฤตสั่นคลอนไปตามแรงส่ง เสียงเนื้อสด ๆ กระทบกันดัง *ตับ ตับ* สนั่นหวั่นไหวในห้องเก็บของอันแคบตัน*

"อ๊า! กฤต... ใช่... ตรงนั้นแหละ..."

*เธอกรีดร้องออกมาอย่างสุขสมเมื่อเขาสวนสะโพกตอบกลับมาอย่างดิบเถื่อน รัตนาโน้มตัวลงมาใช้มือทั้งสองข้างยันแผ่นอกเขาไว้ ขณะที่ช่วงล่างยังคงทำงานอย่างต่อเนื่องไม่หยุดหย่อน ลีลาของเธอเปลี่ยนจากความนุ่มนวลเป็นการรุกรานที่เร่าร้อน เธอขยับโยกกายอย่างบ้าคลั่ง ราวกับจะสูบวิญญาณของเขาออกไปผ่านสัมผัสทางกาย กฤตได้แต่เกร็งกระตุกรับแรงอารมณ์ที่เธอปรนเปรอให้ ทั้งความร้อนแรงจากภายในและความเหนียวหนึบของน้ำรักที่เคลือบชโลมอยู่รอบกาย*

*บรรยากาศรอบตัวเต็มไปด้วยกลิ่นอายของเพศสัมพันธ์และความลับที่กำลังเดือดพล่าน รัตนาเร่งจังหวะในช่วงสุดท้ายด้วยการโก่งโค้งสะโพกขึ้นสูงแล้วกดลงมาอย่างสุดแรงทุกครั้ง ส่งผลให้เขี้ยวเล็บแห่งความเสียวซ่านบาดลึกเข้าไปในโสตประสาท จนกระทั่งทั้งคู่ต่างพุ่งทะยานไปสู่จุดสูงสุดพร้อมกัน ทิ้งไว้เพียงเสียงหอบหายใจอย่างหนักหน่วงและความเงียบงันที่ปกคลุมห้องเก็บของหลังจากพายุพิศวาสเพิ่งสงบลง*

เวลาผ่านไปพักใหญ่ ประตูห้องเก็บของจึงเปิดออกก่อน รัตนาเดินออกมาเป็นคนแรก เสื้อผ้าของเธอกลับมาเรียบร้อยเหมือนเดิม มีเพียงเส้นผมบางส่วนที่ยุ่งกว่าตอนเข้ามาเล็กน้อย เธอหยุดหน้ากระจกปลายทางเดิน จัดผมและเสื้อให้เข้าที่ ก่อนหันกลับไปมองกฤตที่กำลังเก็บแฟ้มและกล่องซึ่งถูกทำให้ระเกะระกะ

“นายออกอีกห้านาที”

“ทำไมต้องห้านาที”

“เพราะฉันไม่อยากให้ใครเห็นว่าเราออกมาพร้อมกัน”

กฤตพยักหน้า

รัตนาเดินออกไปสองสามก้าว ก่อนหยุดแล้วหันกลับมา “กฤต”

“ครับ?”

“พรุ่งนี้ใส่เสื้อเชิ้ตตัวนี้มาอีก”

เขาก้มมองเสื้อของตัวเอง

“ทำไมครับ”

รัตนายิ้มบาง ๆ

“มันทำให้นายดูเหมือนผู้ชายที่ฉันกำลังปั้น”

แล้วเธอก็เดินจากไป ทิ้งกฤตไว้ในห้องเก็บของกับหัวใจที่ยังเต้นไม่เป็นจังหวะ และคำถามหนึ่งที่เริ่มชัดเจนขึ้นเรื่อย ๆ ในใจเขา—เขากำลังเป็นคนที่รัตนาต้องการ หรือกำลังกลายเป็นคนที่ตัวเขาเองต้องการจะเป็นกันแน่