บทที่ 3 : เสื้อเชิ้ตสีขาว

ความปรารถนาคราก่อนสงคราม

ภาค 1 : เมืองที่ยังมีความฝัน

บทที่ 3 : เสื้อเชิ้ตสีขาว

06:31 น. กฤตยืนอยู่หน้ากระจกในห้องเช่า เสื้อเชิ้ตสีขาวที่รีดเมื่อคืนยังคงมีรอยพับบาง ๆ ตรงแขนเสื้อ เขาสวมกางเกงสแล็กสีเข้มแทนกางเกงช่าง หวีผมให้เรียบร้อย และหยิบน้ำหอมขวดเล็กขึ้นมามองอยู่ครู่หนึ่งก่อนตัดสินใจฉีดเพียงครั้งเดียว เขายังไม่ชินกับตัวเองในชุดแบบนี้นัก เมื่อคืนเก๋พูดว่าเธอชอบเขาตอนเป็นตัวเขาเอง แต่เช้าวันนี้เขากลับรู้สึกว่าคำพูดของรัตนากำลังลากเขาไปยืนอยู่ตรงหน้าคนอีกคนหนึ่ง คนที่ดูเหมือนกฤต แต่ไม่ใช่กฤตที่คนในห้องช่างคุ้นเคย เขาหยิบกุญแจรถจากโต๊ะ สวมรองเท้าหนังที่มีอยู่เพียงคู่เดียว แล้วหันกลับไปมองเสื้อช่างที่แขวนอยู่บนเก้าอี้อีกครั้ง มันเป็นเสื้อที่เขาใส่แทบทุกวันจนกลิ่นน้ำมันและกลิ่นเหงื่อซึมเข้าเนื้อผ้า เขาไม่เคยคิดว่าการไม่ใส่มันสักวันจะทำให้รู้สึกเหมือนกำลังทิ้งตัวตนของตัวเองไว้ในห้อง

ถนนนครวารินในเวลานั้นยังไม่พลุกพล่านมากนัก ร้านขายกาแฟริมทางเพิ่งเปิด หม้อข้าวต้มหน้าตลาดมีไอร้อนลอยขึ้นจากเตา รถเมล์เก่า ๆ วิ่งผ่านเป็นระยะ และเสียงวิทยุจากร้านค้าแทรกเข้ามาในเสียงเครื่องยนต์ของเมือง กฤตขี่มอเตอร์ไซค์ไปถึงบริษัทก่อนเวลาปกติเกือบครึ่งชั่วโมง เขาจอดรถไว้ด้านหลังอาคารแล้วเดินเข้าทางห้องช่างเหมือนทุกวัน เพียงแต่วันนี้คนที่นั่งเฝ้าประตูหันมามองเขาสองครั้ง “วันนี้ไม่ใส่ชุดช่างเหรอวะ” เพื่อนช่างถาม กฤตยิ้ม “หัวหน้าเรียก” “ไปไหน” “ไม่รู้” อีกฝ่ายหัวเราะ “งานใหญ่ล่ะมั้ง แต่งอย่างกับจะไปสมัครงานใหม่” กฤตไม่ได้ตอบ เขาหันไปมองนาฬิกาบนผนัง ก่อนเสียงส้นรองเท้าจะดังมาจากทางเดิน

รัตนาเดินเข้ามาในห้องช่างพร้อมกระเป๋าหนังสีเข้ม เธอหยุดเมื่อเห็นกฤต แล้วมองเขาตั้งแต่ศีรษะจรดรองเท้าโดยไม่พูดอะไรอยู่หลายวินาที กฤตเริ่มรู้สึกเกร็ง “แบบนี้ใช้ได้ไหมครับ” รัตนาพยักหน้า “ดีกว่าที่คิด” เธอเดินเข้ามาจัดปกเสื้อให้เขาเล็กน้อย ก่อนถอยออกไปมองอีกครั้ง “เห็นไหม นายไม่ได้แย่” กฤตหัวเราะ “พี่จะพาผมไปไหนกันแน่ครับ” “เดี๋ยวก็รู้” “งานอะไรครับ” รัตนาหยิบกุญแจรถขึ้นมาหมุนเล่น “ฉันบอกนายเมื่อคืนแล้วว่าเป็นงานนอก” “แต่ผมอยากรู้ก่อนว่าจะต้องทำอะไร” รัตนามองเขาอยู่ครู่หนึ่ง “วันนี้นายไม่ต้องทำอะไรเก่งทั้งนั้น แค่ฟังฉันให้ดี แล้วอย่าพูดในสิ่งที่ไม่มีใครถาม”

ประโยคนั้นทำให้กฤตเงียบลงทันที

รถของรัตนาไม่ได้หรูหรา เป็นรถเก๋งญี่ปุ่นสีเข้มที่ดูเหมือนรถของผู้จัดการทั่วไปคนหนึ่งมากกว่าจะเป็นรถของผู้หญิงที่มีเรื่องลับซ่อนอยู่ แต่ระหว่างทางเธอไม่ได้พาเขาไปยังบริษัทคู่ค้าอย่างที่กฤตคิด รถค่อย ๆ เคลื่อนเข้าสู่เขตใจกลางเมือง ถนนกว้างขึ้น อาคารสูงขึ้น ร้านค้าแพงขึ้น และคนที่เดินอยู่ริมทางก็เปลี่ยนไปทีละน้อย จนในที่สุดรถเลี้ยวเข้าสู่ถนนที่มีโรงแรมขนาดใหญ่ตั้งอยู่สองข้างทาง กฤตมองออกไปนอกหน้าต่างอย่างไม่ตั้งใจ ก่อนสายตาจะหยุดที่อาคารสูงสีครีมซึ่งมีป้ายชื่อขนาดใหญ่ติดอยู่ด้านหน้า

“แกรนด์ วารินทรา”

กฤตอ่านชื่อออกเสียงเบา ๆ

รัตนาไม่ได้หันมามองเขา “เคยเข้ามาที่นี่ไหม”

“ไม่เคยครับ”

“ดี”

“ดีตรงไหน”

“เพราะวันนี้นายจะได้เห็นมันเป็นครั้งแรก”

รถแล่นเข้าไปจอดบริเวณด้านข้างของโรงแรม ไม่ใช่ทางเข้าหลักสำหรับแขก รัตนาดับเครื่องแล้วหยิบกระเป๋า “ลงรถ” กฤตเดินตามเธอผ่านประตูบริการ พนักงานสองคนที่กำลังเข็นรถผ้าหยุดทักรัตนาอย่างสุภาพ กฤตมองไปรอบ ๆ ด้วยความรู้สึกแปลกใหม่ โรงแรมแห่งนี้ไม่เหมือนสถานที่ที่เขาเคยเข้าไปทำงานเลย พื้นหินขัดสะอาดจนแทบไม่มีรอยเท้า กลิ่นดอกไม้สดลอยอยู่ในอากาศ แสงไฟสีอุ่นสะท้อนกระจกและทองเหลือง ทุกอย่างดูเรียบร้อยจนเขาแทบไม่อยากเอามือไปแตะอะไรเพราะกลัวทำให้มันสกปรก

รัตนาพาเขาขึ้นลิฟต์บริการไปยังชั้นหนึ่งอีกฝั่งหนึ่ง ก่อนพาเข้าไปในห้องเล็กที่มีโต๊ะประชุมและแฟ้มเอกสารวางเรียงอยู่ กฤตนั่งลงตรงข้ามเธอ “ตกลงงานคืออะไรครับ” รัตนาวางแฟ้มหนึ่งลงบนโต๊ะ “ระบบน้ำ” เขาชะงัก “น้ำ?” “ใช่” เธอเปิดแฟ้ม “โรงแรมกำลังมีปัญหาแรงดันน้ำในอาคารบางช่วง มีเสียงปั๊มผิดปกติ และฝ่ายช่างของที่นี่แก้ไม่จบ” กฤตขมวดคิ้ว “แล้วทำไมไม่ใช้ช่างของโรงแรม” “ใช้แล้ว” รัตนาตอบ “แต่ฉันไม่เชื่อรายงานของเขา”

เธอเลื่อนกระดาษแผ่นหนึ่งมาตรงหน้าเขา เป็นแบบแปลนระบบน้ำบางส่วนของโรงแรม เส้นท่อจำนวนมากลากผ่านกันไปมาจนดูเหมือนเส้นเลือดของสิ่งมีชีวิตขนาดใหญ่ กฤตโน้มตัวลงมองทันที ความเป็นช่างในตัวเขากลับมาโดยไม่ต้องพยายาม เขาไล่ตามแนวท่อด้วยสายตา ดูตำแหน่งปั๊ม ถังพัก วาล์ว และจุดจ่ายน้ำ “นี่ไม่ใช่ปัญหาแรงดันอย่างเดียวครับ” เขาพูดหลังจากดูอยู่พักหนึ่ง รัตนานิ่ง “ทำไม” “ถ้ารายงานนี้ถูกต้อง ปั๊มไม่ได้เสีย แต่มีบางช่วงของระบบที่ต้านการไหลมากเกินไป” เขาใช้นิ้วแตะตำแหน่งหนึ่งบนกระดาษ “ถ้าตรงนี้มีวาล์วค้าง หรือมีตะกอนสะสม แรงดันจะตกเฉพาะช่วงเวลาที่ใช้น้ำพร้อมกันเยอะ ๆ” รัตนามองเขาแล้วเอนหลังพิงเก้าอี้ “นั่นแหละเหตุผลที่ฉันพานายมา”

กฤตเงยหน้าขึ้น “แค่เรื่องน้ำเนี่ยนะครับ”

“นายคิดว่าระบบน้ำของโรงแรมห้าดาวเป็นเรื่องเล็กหรือ”

เขาเงียบ

รัตนาปิดแฟ้มลงช้า ๆ “กฤต คนที่นี่ไม่ได้ต้องการแค่ช่าง พวกเขาต้องการคนที่รู้ว่าของที่อยู่ใต้พื้นกำลังทำอะไรอยู่” เธอหยุดเล็กน้อยก่อนพูดต่อ “และฉันต้องการรู้ว่าปัญหาที่เขารายงานมาทั้งหมดเป็นเรื่องจริงหรือเปล่า”

กฤตมองหน้าเธอ “พี่สงสัยว่ามีคนโกหก?”

“ฉันสงสัยทุกอย่างที่เกี่ยวข้องกับเงิน”

คำตอบนั้นทำให้ห้องเงียบลง

รัตนาหยิบซองเอกสารสีน้ำตาลออกมาจากกระเป๋าแล้ววางตรงหน้าเขา “นี่คือรายการอะไหล่และค่าซ่อมที่โรงแรมจ่ายไปในช่วงหกเดือนที่ผ่านมา” กฤตเปิดดู ตัวเลขหลายรายการทำให้เขาขมวดคิ้วทันที ราคาปั๊มน้ำบางตัวสูงกว่าที่เขาเคยเห็นในตลาดเกือบเท่าตัว อะไหล่บางชิ้นถูกเปลี่ยนซ้ำทั้งที่ตามอายุการใช้งานไม่น่าจะเสียเร็วขนาดนั้น เขาเงยหน้าขึ้น “พี่อยากให้ผมตรวจบัญชีเหรอครับ” รัตนาส่ายหน้า “ฉันอยากให้นายตรวจของจริง”

เธอลุกขึ้น “ไปดูห้องปั๊มกัน”

ทั้งสองเดินผ่านทางเดินหลังโรงแรมที่แขกแทบไม่มีโอกาสเห็น จากพื้นหินอ่อนและโคมไฟราคาแพง พวกเขาค่อย ๆ เดินเข้าสู่พื้นที่ที่เต็มไปด้วยท่อเหล็ก วาล์ว สายไฟ และเสียงเครื่องจักร กลิ่นคลอรีนจาง ๆ ลอยอยู่ในอากาศ กฤตมองระบบตรงหน้าแล้วรู้สึกเหมือนกลับมาอยู่ในโลกของตัวเองอีกครั้ง เพียงแต่นี่เป็นโลกของคนที่มีเงินมากพอจะซ่อนสิ่งที่คนอื่นไม่เห็นไว้หลังผนังสวย ๆ

เขาเดินเข้าไปใกล้ปั๊มตัวหนึ่ง วางมือบนตัวเรือนแล้วหลับตาฟังเสียง

“ตัวนี้ไม่ปกติ”

รัตนาถาม “อะไร”

“เสียงมันสั่นไม่เท่ากัน”

“แปลว่าอะไร”

“ยังไม่รู้ ต้องเปิดดู”

“ทำเลย”

กฤตหันไปมองเธอ “ตอนนี้?”

รัตนายิ้มบาง ๆ “ฉันบอกแล้วไม่ใช่เหรอว่าฉันต้องการคนที่ไว้ใจได้”

เขาถอดนาฬิกาออก วางไว้บนโต๊ะเครื่องมือ แล้วพับแขนเสื้อขึ้นเหนือข้อศอก แม้จะไม่ได้ใส่ชุดช่าง แต่ทันทีที่มือสัมผัสเครื่องจักร เขาก็กลับมาเป็นกฤตคนเดิมอีกครั้ง คนที่รู้ว่าเสียงแบบไหนหมายถึงลูกปืน เสียงแบบไหนหมายถึงแรงดัน และความเงียบแบบไหนต่างหากที่น่ากลัวที่สุด

เขาไม่รู้ว่ารัตนากำลังยืนมองเขาอยู่

และเขาก็ยังไม่รู้ว่าโรงแรมแห่งนี้จะเป็นสถานที่แรกที่ทำให้คนจากสองโลกมองเห็นกัน

โลกของคนที่ซ่อมท่ออยู่ใต้พื้น

กับโลกของคนที่เป็นเจ้าของอาคารเหนือศีรษะ

โดยมีน้ำเส้นเดียวกันไหลผ่านทั้งสองโลก