Chapter: ตอนที่ ๑๐๐.๓ — ใต้ต้นดอกเหลือง ไม่พบไม่เลิกรา (อวสาน)เทียนเผิง : แสวงวิถี ภาคห้า — โรคของสวรรค์ ตอนที่ ๑๐๐.๓ — ใต้ต้นดอกเหลือง ไม่พบไม่เลิกรา เมื่อครบหนึ่งปี หลินเยว่สำเร็จช่วงการศึกษาตามกำหนดของสำนักแพทย์หลวง อาจารย์อู๋กล่าวชมว่านางมีความละเอียดในการตรวจคนไข้และรู้จักยอมรับเมื่อยังหาสาเหตุไม่ได้ นางรับคำด้วยความนอบน้อม ก่อนเก็บตำราและเครื่องมือแพทย์ใส่หีบเพื่อเตรียมกลับชิงหลิว ซูเหอมาช่วยจัดสัมภาระ ทั้งคู่กอดลากันอย่างไม่ปิดบังน้ำตา หลินเยว่ยังคงติดต่อหลัวเหวินเรื่องอาการของเสี่ยวหลัน เด็กหญิงยังต้องได้รับการตรวจติดตามและอาจต้องส่งต่อผู้เชี่ยวชาญตามข้อมูลที่รวบรวมไว้ การเรียนหนึ่งปีไม่ได้ทำให้นางรักษาโรคทุกชนิดได้ และการสูญเสียเทียนเผิงก็ไม่ได้ทำให้นางกลายเป็นคนไร้ความรู้สึก หากทำให้นางเข้าใจยิ่งขึ้นว่าทุกชีวิตมีเวลาของตนเองซึ่งไม่มีใครควรใช้ไปแทนกัน เมื่อกลับถึงชิงหลิวในเย็นวันหนึ่ง นางพบร้านยายังคงเปิดอยู่ ยายซู่อิงยืนรอตรงประตูพร้อมรอยยิ้มที่มีน้ำตาปนอยู่ อาเหลียงสูงขึ้นจนแทบจำไม่ได้ ส่วนหมอเซี่ยหมิงจัดสมุนไพรไว้เต็มชั้นตามระเบียบ หลินเยว่เดินเข้าบ้าน วางหีบลงข้างโต๊ะ ก่อนหยุดมองถ้วยข้าวใบหนึ่งซึ่งวางอยู่บนชั้นไม้ มันถูกล้างจนสะอ
Terakhir Diperbarui: 2026-10-11
Chapter: ตอนที่ ๑๐๐.๒ — ชีวิตที่เริ่มต้นอีกครั้งเทียนเผิง : แสวงวิถี ภาคห้า — โรคของสวรรค์ ตอนที่ ๑๐๐.๒ — ชีวิตที่เริ่มต้นอีกครั้ง เว่ยซานได้รับข่าวที่สถานพยาบาลชายแดนตะวันตก หมอซ่งอ่านรายงานให้ฟังโดยไม่ตัดทอนความจริง พลังของชายชรายังไม่อาจส่งคืนได้อย่างปลอดภัย และไม่มีหลักฐานว่าความสามารถรับรู้ลมปราณเดิมจะกลับมา แต่รอยปราณที่เกี่ยวข้องกับเขาได้รับการเก็บรักษาไว้ในระบบซึ่งไม่อาจนำไปใช้โดยพลการอีกแล้ว เว่ยซานนั่งฟังอยู่ริมหน้าต่างนานมาก ก่อนถามว่า “แล้วเทียนเผิงเล่า” หมอซ่งเงียบไปครู่หนึ่งจึงตอบว่าเขาสูญเสียร่างเทพและเข้าสู่กระบวนการเปลี่ยนผ่าน ยังไม่มีใครทราบปลายทาง เว่ยซานก้มหน้าลง มองมือที่มีรอยเหี่ยวย่นของตน ก่อนกล่าวด้วยเสียงเบาว่า “ข้าไม่ได้ขอให้เขาแลกชีวิตกับพลังของข้า” หมอซ่งพยักหน้า “เขาไม่ได้ทำเพื่อคืนพลังให้ท่านเพียงคนเดียว” ชายชรานิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเอื้อมมือเปิดหน้าต่าง ลมหนาวพัดผ่านต้นหญ้าสีขาวในกระถาง ใบเล็ก ๆ โยกเอนอย่างอ่อนโยน เขายังไม่ได้ยินเสียงปราณในสายลมนั้นอีกเลย แต่คราวนี้เขาไม่ปิดหน้าต่างด้วยความผิดหวัง เขาเพียงนั่งมองมันอยู่นาน ก่อนกล่าวว่า “หากวันหนึ่งพบเขาอีก บอกด้วยว่าข้ายังจำคำพูดของเขาได้ และสาล
Terakhir Diperbarui: 2026-10-11
Chapter: ๑๐๐.๑ — ผนึกสุดท้ายแห่งสวรรค์เทียนเผิง : แสวงวิถี ภาคห้า — โรคของสวรรค์ ตอนที่ ๑๐๐.๑ — ผนึกสุดท้ายแห่งสวรรค์ แสงสีทองรวมตัวอยู่ที่ปลายไม้เท้าของไท่ซั่งเหล่าจวินอย่างเชื่องช้า ไม่มีสายฟ้าฟาด ไม่มีเสียงคำรามของสวรรค์ มีเพียงเสียงหายใจของบุรุษผู้หนึ่งซึ่งยืนอยู่กลางห้องหิน และเสียงหยดน้ำจากรอยแตกบนเพดานที่ตกลงสู่พื้นเป็นระยะ เทียนเผิงมองมือของตนเป็นครั้งสุดท้ายในสภาพที่ปราณนทีเหนือยังไหลเวียนอยู่เต็มเปี่ยม เส้นแสงสีเงินบางละเอียดแล่นผ่านใต้ผิวหนังราวสายน้ำที่สะท้อนแสงจันทร์ เขาเคยใช้พลังนี้แหวกสมุทร เคยหยุดคลื่นซึ่งสูงกว่ากำแพงเมือง และเคยนำกองทัพผ่านสมรภูมิที่ไม่มีผู้ใดคาดว่าจะรอดกลับมาได้ แต่ในวินาทีนี้ พลังอันยิ่งใหญ่ทั้งหมดกลับช่วยให้เขาทำสิ่งง่ายที่สุดไม่ได้—ดึงมือออกจากพันธนาการโดยไม่ทำลายสิ่งที่เพิ่งช่วยรักษาไว้ เบื้องหน้า อักขระสีแดงจากครรภ์รองรับกำลังเลื้อยลึกเข้าสู่รากปราณของเขา แม้รอยปราณของผู้เสียหายทั้งหมดจะถูกส่งไปยังช่องพักอิสระแล้ว เครื่องมือโบราณก็ยังไม่ยอมรับว่าหน้าที่ของตนสิ้นสุดลง มันกำลังจะยึดชีวิตใหม่ไว้แทนภาระเก่า เทียนเผิงเงยหน้ามองไท่ซั่งเหล่าจวิน เห็นอาจารย์ผู้เคยสงบนิ่งต่อหน้าหายนะนับคร
Terakhir Diperbarui: 2026-10-11
Chapter: ตอนที่ ๙๙.๓ — คำสั่งสุดท้ายของเทียนเผิงเทียนเผิง : แสวงวิถี ภาคห้า — โรคของสวรรค์ ตอนที่ ๙๙.๓ — คำสั่งสุดท้ายของเทียนเผิง คำสั่งเริ่มขึ้นเมื่อแสงจากทางรับใหม่สว่างครบทุกชั้น เทียนเผิงปรับปราณนทีเหนือจนละเอียดราวเส้นฝน แล้วส่งมันไปประคองรอยปราณสายสุดท้ายอย่างนุ่มนวล เขาไม่ฝืน ไม่เร่ง และไม่เพิ่มกำลังเกินความจำเป็น เส้นไหมสีเงินซึ่งสั่นอยู่กลางแกนค่อย ๆ เคลื่อนออกจากที่เดิม ผ่านขอบอักขระที่ถูกเผาไหม้มาหลายร้อยปี ก่อนสัมผัสวงรับใหม่ทีละช่วง เหวินฉางอ่านข้อมูลต้นทางตามจังหวะเพื่อให้ระบบบันทึกทุกขั้นตอน เมื่อส่วนสุดท้ายของรอยปราณพ้นจากแกน เสียงเต้นหลายชั้นที่เคยดังก้องอยู่ในห้องก็หยุดลงทันที ความเงียบซึ่งตามมาหนักแน่นจนทุกคนเผลอกลั้นหายใจ แสงสีฟ้าจากช่องพักใหม่ส่องสว่างขึ้นแทนสีแดงเก่า เหวินฉางตรวจค่าซ้ำ ก่อนตะโกนด้วยน้ำเสียงสั่น “รอยปราณทั้งหมดที่ตรวจนับไว้เข้าสู่ทางรับใหม่แล้ว! ไม่มีสายใดสูญหาย!” เทียนโหย่วหลับตาลงชั่วขณะด้วยความโล่งใจ อวิ๋นฉีตรวจวงตัดฉุกเฉินอีกครั้ง ส่วนหลิงกวงรีบยืนยันกับหอควบคุมว่าไม่มีการส่งพลังผิดปลายทางไปยังโลกมนุษย์ เทียนเผิงมองครรภ์รองรับซึ่งเริ่มดับแสง เขารู้สึกเหมือนเพิ่งได้ยินเสียงลมหายใจของคนป่
Terakhir Diperbarui: 2026-10-11
Chapter: ตอนที่ ๙๙.๒ — รอยปราณสายสุดท้ายเทียนเผิง : แสวงวิถี ภาคห้า — โรคของสวรรค์ ตอนที่ ๙๙.๒ — รอยปราณสายสุดท้าย เหนือห้องชั้นลึก หลิงกวงได้รับรายงานจากหอควบคุมว่าทางผ่านสำคัญทั้งหมดกำลังลดภาระเข้าสู่ระบบสำรองตามแผน ขบวนเวชภัณฑ์ที่ยังอยู่ระหว่างเดินทางได้รับคำสั่งให้หยุดในจุดปลอดภัย ไม่มีผู้ใดถูกปล่อยให้อยู่บนสะพานซึ่งกำลังเสี่ยงเสียเสถียรภาพ ส่วนโลกมนุษย์มีรายงานอาการผิดปกติเป็นระยะ แต่ยังไม่พบหลักฐานว่าความเสียหายล่าสุดทำให้ผู้ใดถึงแก่ชีวิต เขาอ่านข้อมูลอย่างรวดเร็ว ก่อนส่งคำสั่งให้คงมาตรการป้องกันไว้และอย่าเพิ่มการใช้ปราณโดยพลการ จากนั้นจึงหันกลับมามองเทียนเผิง “เรารับภาระส่วนรวมไว้ได้แล้ว” เขากล่าว “เจ้าไม่จำเป็นต้องส่งพลังเพิ่มเพื่อประคองโครงข่ายสวรรค์อีก” เทียนเผิงพยักหน้า เขาได้ยินถ้อยคำนั้นชัดเจน และรู้สึกถึงความหมายของมันลึกกว่าที่ใครอาจคาดคิด สิ่งที่พวกเขาต่อสู้มาตลอดหลายวันไม่สูญเปล่า สวรรค์ไม่ได้รอให้เขากลายเป็นแกนใหม่เพื่อรักษาความสว่างของตำหนัก ไม่ได้ปล่อยให้ทางผ่านทั้งหมดพึ่งพาปราณนทีเหนือของเขาเพียงสายเดียว และไม่ได้ถือเอาความสามารถของเขาเป็นข้ออ้างให้ทุกฝ่ายหยุดทำหน้าที่ของตน สิ่งที่ยังค้างอยู่ตรงหน้าเ
Terakhir Diperbarui: 2026-10-11
Chapter: ตอนที่ ๙๙.๑ — คำสั่งที่ไม่ยอมรับคำปฏิเสธเทียนเผิง : แสวงวิถี ภาคห้า — โรคของสวรรค์ ตอนที่ ๙๙.๑ — คำสั่งที่ไม่ยอมรับคำปฏิเสธ เสียงที่ดังขึ้นจากครรภ์รองรับไม่ใช่เสียงของผู้มีชีวิต หากเป็นเสียงอักขระนับพันซึ่งเริ่มทำงานพร้อมกัน แสงสีแดงไหลไปตามรอยสลักบนพื้นหิน ก่อนยกตัวขึ้นเป็นเส้นละเอียดพันรอบปราณนทีเหนือที่เทียนเผิงส่งเข้าไปยังวงตัดความสัมพันธ์ มันไม่ได้โจมตีเขาโดยตรง แต่พยายามแทรกตัวเข้ามาระหว่างกระแสปราณแต่ละสาย ราวกับรากไม้ที่เลื้อยผ่านรอยแตกของกำแพงเพื่อหาน้ำจากอีกฟากหนึ่ง เทียนเผิงขมวดคิ้วเล็กน้อย เขารับรู้ถึงแรงดึงนั้นได้ชัดเจน มันมิได้มากพอจะเอาชนะพลังของเขา หากกลับแม่นยำอย่างน่ากลัว ทุกครั้งที่เขาปรับกระแสปราณให้แยกออกจากกัน วงอักขระเก่าจะเปลี่ยนจังหวะตาม ราวกับรู้ล่วงหน้าว่าควรยื่นมือไปตรงไหน “มันใช้ข้อมูลที่เคยเก็บจากข้า” เทียนเผิงกล่าว ไท่ซั่งเหล่าจวินซึ่งยืนอยู่ตรงแท่นควบคุมเงยหน้าทันที “อย่าฝืนดึงกลับทั้งสาย ลดจังหวะชั้นนอกก่อน” เทียนเผิงทำตามโดยไม่ลังเล ปราณนทีเหนือส่วนที่ไม่ได้ใช้ประคองการเปลี่ยนผ่านไหลกลับเข้าสู่ร่างอย่างนุ่มนวล เหลือเพียงสายบางซึ่งยังรักษาความแตกต่างของรอยปราณที่ค้างอยู่ในแกน เหวินฉางรีบต
Terakhir Diperbarui: 2026-10-11
Chapter: ตอนที่ 47 — ซานตาเวราตอนที่ 47 — ซานตาเวราบิลไม่ขยับลงจากเนินอยู่เกือบสิบนาที ซานตาเวราเบื้องล่างดูเหมือนโบสถ์ร้างที่ถูกทะเลทรายกลืนไปครึ่งหนึ่ง กำแพงดินแตกร้าว หอระฆังเอียง และไม้กางเขนบนยอดหักเหลือแขนเดียว แต่รอบกำแพงมีม้าสามสิบกว่าตัว รถสินค้าสิบสองคัน และคนถือปืนเดินเวรเป็นจังหวะสม่ำเสมอเกินกว่าจะเรียกว่าที่พักชั่วคราว บิลนับประตูสามแห่ง หน้าต่างที่ยิงออกมาได้หกช่อง และทางหนีหลังสุสานเก่าหนึ่งทาง เอเดรียนนอนคว่ำอยู่ข้างเขา ถามเบา ๆ ว่า “เข้าอย่างไร” บิลตอบ “ยังไม่รู้” แซมมี่ซึ่งหมอบอีกด้านหันมามองทันที “ท่านพูดคำนี้บ่อยขึ้นนะ” บิลยังมองกล้อง “เพราะช่วงหลังพวกเจ้าถามเรื่องยาก”สิ่งที่ทำให้เขาไม่รีบไม่ใช่จำนวนปืน แต่เป็นคนที่เดินอยู่ในลานด้านใน คนหลายสิบคนไม่มีโซ่ บางคนขนน้ำ บางคนซ่อมรถ บางคนทำอาหาร และไม่มีใครดูเหมือนถูกคุมทุกฝีก้าว หากบุกจากด้านหน้าแล้วเริ่มยิง บิลไม่มีทางรู้ว่าใครเป็นคนของทางแดง ใครถูกบังคับ และใครเพียงทำงานแลกอาหาร “ถ้าเป็นหลุม เราเปิดประตูให้คนหนีได้” เอเดรียนพูด “ที่นี่ไม่มีหลุม” บิลพยักหน้า “นั่นแหละปัญหา” เขาเก็บกล้องแล้วชี้สุสานหลังโบสถ์ “เข้าไปดูใกล้กว่านี้ก่อน”พวกเขาทิ้งม้า
Terakhir Diperbarui: 2026-10-18
Chapter: ตอนที่ 46 — ทางของคนเป็นตอนที่ 46 — ทางของคนเป็นก่อนลงใต้ต่อ โอลิเวอร์เป็นคนแรกที่บอกว่าจะไม่ไปด้วย เขายืนอยู่ตรงทางแยกซึ่งอีกด้านพาคนจากหลุมกลับขึ้นเหนือ เสื้อยังเปื้อนฝุ่นเหมือนทุกคน แต่สีหน้าไม่เหมือนชายที่บิลพบหลังซี่ไม้เมื่อคืน “ข้าจะกลับกับพวกเขา” เขาพูด “มีคนเดินไม่ไหวเยอะ แล้วหลายคนไม่รู้ทาง” บิลพยักหน้า “อือ” โอลิเวอร์เหมือนเตรียมคำอธิบายไว้อีกหลายประโยค แต่พอเห็นว่าบิลไม่ถามก็เงียบไปเอง “เจ้าไม่อยากให้ข้านำทางต่อ?” “อยาก” “แล้ว?” บิลมองทางใต้ “แต่ข้าไม่ได้เป็นเจ้าของขาเจ้า” โอลิเวอร์หัวเราะเบา ๆ ก่อนยื่นมือมา บิลจับ แล้วทั้งคู่แยกกันตรงนั้น ไม่มีคำว่าขอบคุณ ไม่มีคำว่าจะพบกันอีก บิลเพียงมองชายที่เคยถูกเรียกเป็นหมายเลขเดินกลับไปกับคนที่เริ่มเรียกชื่อกันเอง แล้วค่อยขึ้นม้าเหลือสามคนบนถนน—บิล เอเดรียน และแซมมี่ เส้นทางจากหลุมไปซาน ลูเซโรทอดผ่านพื้นหินแดงยาวจนขอบฟ้าสั่นเพราะความร้อน พวกเขาไม่เร่งม้ามาก แม้จะรู้ว่าคนจากหลุมหนีไปเตือนข้างหน้าแล้ว เพราะหลังหลายวันติดกัน บิลเริ่มเห็นบางอย่างที่เมื่อก่อนมักเพิกเฉย ม้าหอบ คนหิว น้ำลด และความเหนื่อยทำให้คนพลาดได้เร็วกว่ากระสุนเสียอีก ตอนเที่ยงเขาเป็นคนแรกที่
Terakhir Diperbarui: 2026-10-18
Chapter: ตอนที่ 45 — ทางออกของคนที่มีชื่อตอนที่ 45 — ทางออกของคนที่มีชื่อกว้านหลักอยู่สูงกว่าพื้นหลุมเกือบสองชั้น ตัวเครื่องขนาดใหญ่กินพื้นที่ครึ่งโรง มีหม้อไอน้ำหนึ่งลูก ชุดเฟืองเหล็กสองชุด และสายเคเบิลหนาเท่าข้อมือพาดออกไปยังรางลาดซึ่งใช้ดึงรถขนหินขึ้นจากก้นเหมือง บิลใช้เวลาไม่ถึงนาทีก็เห็นสิ่งที่ต้องการ แต่ใช้เวลาอีกเกือบห้านาทีเพื่อตรวจซ้ำ เพราะรถขนหินหกคันจอดอยู่บนรางสูง ถ้าปล่อยลงผิดจังหวะมันจะไม่เปิดทางให้ใคร มันจะบดคนด้านล่างแทน “ต้องเอาคนออกจากรางก่อน” เขาพูด เอเดรียนมองลานซึ่งยังมีคนงานคุกเข่าอยู่หลายร้อย “แล้วจะบอกพวกเขายังไงโดยยามไม่รู้” แซมมี่ชี้ไปทางหญิงวัยกลางคนที่สอนเด็กนับเลขเมื่อครู่ “นางส่งต่อได้” บิลมองเด็กหนุ่ม “ไป” แซมมี่ชะงัก “คราวนี้ไม่ใช่เพราะข้าตัวเล็ก?” “ทั้งสองอย่าง” “รู้อยู่แล้ว”ข่าวถูกส่งลงไปโดยไม่ต้องตะโกน จากหญิงหนึ่งคนไปอีกคน จากคนแก่ไปหาคนงานเหมือง จากเด็กไปหาแม่ ทุกคนได้รับเพียงประโยคเดียว—เมื่อได้ยินระฆังสองครั้ง ให้ออกจากรางและหมอบชิดผนัง ไม่มีใครถามว่าใครสั่ง เพราะคนในหลุมรู้ดีว่าคำสั่งจากยามไม่เคยมีคำว่า “หมอบเพื่อเอาชีวิตรอด” อยู่ในนั้น ขณะเดียวกันบิลถอดฝาครอบชุดเบรกกว้านออก พบแผ่นล็
Terakhir Diperbarui: 2026-10-18
Chapter: ตอนที่ 44 — หลุมตอนที่ 44 — หลุมคนกว่าร้อยชีวิตเคลื่อนที่ช้ากว่าม้าหนึ่งตัวมาก และยิ่งช้าลงเมื่อครึ่งหนึ่งยังมีปลอกเหล็กติดข้อเท้า บิลรู้ตั้งแต่เริ่มเดินว่าพวกเขาไม่มีทางพาคนทั้งหมดลงใต้ต่อได้ ต่อให้ไม่มีศัตรูตามมา น้ำก็ไม่พอ อาหารยิ่งไม่พอ และเด็กกับคนแก่บางคนเดินได้อีกไม่เกินสองสามไมล์ เขาจึงหยุดขบวนตรงแอ่งหินซึ่งมีร่มเงาพอประมาณแล้วหันไปหาเอวานกับไอแซก “พากลับลาส คัมปานาส” เอวานถามเพียงว่า “แล้วพวกเจ้า?” บิลมองทางใต้ “ไปดูหลุม” ไอแซกเกือบค้าน แต่เมื่อมองคนรอบตัว เขาก็รู้ว่ามีงานอีกอย่างสำคัญพอกัน—คนพวกนี้ต้องกลับถึงเมือง ไม่ใช่เพียงออกจากกรง “ถ้าเราถึงเมืองแล้ว?” เขาถาม “ส่งข่าวให้โรแบร์โต แล้วถ้าพอทำได้ ให้โคเวนรู้ด้วยว่าทางแดงมีคลังคนใต้ดิน” บิลหยุดนิดหนึ่ง “แต่อย่าส่งคนลงมาเป็นกอง” ไอแซกพยักหน้า “เพราะมีตาตามทาง” “อือ”คนที่ถูกช่วยหลายคนไม่อยากแยกกับบิล ชายบางคนเสนอจะถือปืนไปด้วย หญิงคนหนึ่งบอกว่าพี่ชายของนางยังถูกส่งลงใต้ และโอลิเวอร์ยืนยันว่าตนรู้เส้นทางไปหลุมมากที่สุด บิลยอมให้โอลิเวอร์ไป แต่ปฏิเสธคนอื่น “พวกเจ้าเพิ่งออกจากกรง” เขาพูด “อย่ารีบเดินเข้ากรงใหม่เพียงเพราะคราวนี้มีปืนในมือ” ชายห
Terakhir Diperbarui: 2026-10-18
Chapter: ตอนที่ 43 — คนไม่ใช่สินค้าตอนที่ 43 — คนไม่ใช่สินค้าชายถือโคมเดินผ่านรถสินค้าโดยไม่รู้ว่ามีคนสามคนซ่อนอยู่ห่างไม่ถึงสิบก้าว เขายังเรียกเลขสี่สิบเจ็ดอีกครั้ง ก่อนสบถแล้วขีดอะไรบางอย่างในสมุด จากนั้นพาคนสี่คนที่ถูกล่ามไปยังทางลาดด้านใน บิลรอจนเสียงโซ่หายไปจึงคลานออกมา เขาไม่ตาม เพราะสิ่งที่เห็นตรงหน้าสำคัญกว่า—รถทุกคันในคลังไม่ได้ใช้ม้าลากภายในโพรง แต่ถูกเคลื่อนด้วยรอกใหญ่บนเพดาน เชือกหลายเส้นรวมเข้ากับเพลาหมุนด้านหลังผนัง ถ้าระบบนั้นหยุด รถทั้งหมดก็หยุด และถ้ารถหยุด คนข้างบนจะต้องลงมาดูเองบิลถอดฝาครอบเพลารถคันใกล้สุด เอเดรียนถามเบามากว่า “จะทำอะไร” บิลชี้เพลารอกหลัก “ทำให้มันพังแบบซ่อมไม่ทัน” แซมมี่มองเฟืองขนาดใหญ่แล้วถามว่า “ระเบิด?” บิลส่ายหน้า “เสียงดัง คนตาย” จากนั้นหยิบหมุดเหล็กออกจากชุดเพลารถ กะระยะอยู่ครู่หนึ่งแล้วสอดมันเข้าไปตรงฟันเฟืองซึ่งหมุนเชื่อมกับแกนรอก “ถ้ามันเดิน เครื่องจะกินตัวเอง”เอเดรียนมองเฟืองแล้วมองบิล “เจ้าเคยทำแบบนี้มาก่อน?” “ไม่” “แล้วรู้ได้อย่างไร” “ของที่หมุนได้ทุกอย่างพังคล้ายกัน” แซมมี่ถอนหายใจ “ข้าควรเลิกถาม”พวกเขาใส่หมุดอีกสองจุด แต่อยู่คนละตำแหน่ง บิลไม่ต้องการให้เครื่องหยุดท
Terakhir Diperbarui: 2026-10-18
Chapter: ตอนที่ 42 — ประตูสองบานตอนที่ 42 — ประตูสองบานพวกเขาออกจากลาส คัมปานาสก่อนแดดขึ้นเต็มที่ เมืองด้านหลังยังมีร่องกระสุนบนผนังและรถสองคันที่คนของทางแดงทิ้งไว้กลางถนน แต่ไม่มีใครตามมาส่งบิลถึงชายเมือง โรแบร์โตเพียงยืนอยู่หน้าสำนักงานพร้อมดาวบนอก มิเกลยกมือจากคอกม้า ส่วนหญิงเจ้าของโรงเตี๊ยมยัดถุงขนมปังให้แซมมี่แล้วบอกว่า “เอาไป เผื่อคนปากแข็งบางคนลืมหิว” บิลทำเหมือนไม่ได้ยิน กระทั่งแซมมี่แบ่งขนมปังแล้วส่งมาให้ เขาก็รับโดยไม่เถียงถนนทางใต้แคบลงหลังผ่านเนินหินลูกที่สาม ร่องล้อของคนเสื้อคลุมยังสดพอให้ตามได้ แต่พอเที่ยงมันกลับหายไปทั้งหมดตรงพื้นหินเรียบ ไม่มีทางแยก ไม่มีหมู่บ้าน ไม่มีรอยเกือกม้า มีเพียงผาหินแดงสองด้านกับเส้นทางทอดตรงไปเหมือนไม่มีอะไรให้เลือก บิลลงม้าตรวจอยู่เกือบสิบนาที ก่อนเดินไปแตะผนังหินด้านซ้ายแล้วถาม “ถ้าเป็นขบวนสิบกว่าคัน เจ้าจะทำอย่างไรไม่ให้ทิ้งรอย” เอเดรียนมองพื้น “ก็ทำไม่ได้” บิลพยักหน้า “ถูก เพราะงั้นมันไม่ได้หาย มันเลี้ยวไปตรงที่เราไม่คิดว่าเป็นถนน”เขาพาทุกคนย้อนกลับไปราวสองร้อยก้าว ตรงพุ่มหนามที่ดูไม่มีอะไรผิดกลับมีปลายกิ่งหักอยู่หลายอัน สูงเท่าไหล่ม้า บิลแหวกออกจึงเห็นช่องระหว่างหิน
Terakhir Diperbarui: 2026-10-18
Chapter: บทที่ 24 — ราคาของความไว้ใจบทที่ 24 — ราคาของความไว้ใจ มื้อเย็นของกฤตกับศศิวันนั้นไม่ได้มีบทสนทนาเกี่ยวกับความสัมพันธ์เลยแม้แต่น้อย ทั้งสองนั่งอยู่ในร้านอาหารริมถนนที่คนทำงานนิยมแวะหลังเลิกงาน แฟ้มเอกสารวางกองอยู่ระหว่างจานข้าวกับแก้วน้ำแข็ง เสียงช้อนกระทบจานดังสลับกับเสียงรถจากถนนด้านหน้า ศศิใช้ปากกาขีดเส้นใต้ตัวเลขหลายตัวจนกระดาษเต็มไปด้วยรอยหมึก แล้วเงยหน้าขึ้น “ฉันไม่ชอบบริษัทสามเจ้านี้” กฤตมองชื่อบนกระดาษ “เพราะอะไร?” “เพราะพวกมันดูเหมือนคนละบริษัท แต่เวลาทำธุรกรรมกลับเคลื่อนไหวเหมือนบริษัทเดียวกัน” “ยังไง?” ศศิพลิกเอกสาร “ดูช่วงเวลาการเสนอราคา บริษัทหนึ่งเสนอแพงขึ้น อีกบริษัทก็ขยับตาม บริษัทหนึ่งลดราคา อีกบริษัทก็ลดตาม แล้วเวลาจ่ายเงินก็ดันอยู่ในช่วงเวลาไล่เลี่ยกันเกินไป” กฤตนิ่งคิด “ถ้าพวกเขาตกลงราคากันล่ะ?” “ฉันยังไม่มีหลักฐานว่าเป็นแบบนั้น” ศศิตอบทันที “อย่าเพิ่งใช้คำใหญ่กับเรื่องที่ยังพิสูจน์ไม่ได้” กฤตพยักหน้า ศศิชอบตรงนี้ของเขา เธอสามารถโยนข้อสงสัยลงบนโต๊ะได้โดยไม่ต้องกลัวว่าเขาจะรีบเอาไปใช้กล่าวหาใคร และยิ่งทำงานด้วยกันมากขึ้น เธอยิ่งรู้ว่ากฤตเปลี่ยนไปเร็วมาก เขายังถามคำถามง่าย ๆ อยู่ แต่ค
Terakhir Diperbarui: 2026-09-21
Chapter: บทที่ 23 — คนที่อยู่หลังตัวเลขบทที่ 23 — คนที่อยู่หลังตัวเลข เช้าวันศุกร์ของ Vild Mechanical Co., Ltd. เริ่มต้นด้วยอากาศร้อนอบอ้าวทั้งที่แดดยังไม่แรงนัก เสียงรถส่งของถอยเข้าลานด้านหลังอาคารพร้อมเสียงสัญญาณเตือนดังเป็นจังหวะ กฤตเดินเข้าบริษัทก่อนเวลาปกติเล็กน้อย เขาถือแฟ้มเอกสารบาง ๆ ที่ชาญให้กลับไปทบทวนเมื่อคืนและสมุดเล่มเดิมที่ตอนนี้เต็มไปด้วยตัวเลข ลูกศร และชื่อบริษัทหลายแห่งจนแทบไม่มีพื้นที่เหลือ ความรู้สึกของเขาต่างจากเมื่อไม่กี่สัปดาห์ก่อนอย่างชัดเจน เมื่อก่อนเขามาทำงานเพื่อรอเวลาห้าโมงเย็น แต่ตอนนี้เขากลับมาถึงก่อนเพราะอยากรู้ว่าในแฟ้มอีกหน้ามีอะไรซ่อนอยู่ ระหว่างเดินผ่านฝ่ายบัญชี ศศิยืนอยู่หน้าตู้เอกสาร เธอสวมเสื้อเชิ้ตสีครีมกับกระโปรงสีเข้ม ผมยาวถูกรวบไว้เรียบร้อย เธอกำลังถือกองแฟ้มสูงจนเกือบมองไม่เห็นหน้า แต่พอเห็นกฤต เธอก็เอียงแฟ้มลงแล้วพูด “มาถึงเช้าจัง วันนี้มีเรื่องเงินอีกหรือคะ?” กฤตหัวเราะ “มีครับ” ศศิทำหน้าระอา “ดีเลย ฉันยังไม่ได้กินกาแฟ” กฤตมองนาฬิกา “ผมเลี้ยงไหม?” ศศิชะงักไปนิดหนึ่ง ก่อนยิ้มอย่างคนได้ในสิ่งที่หวัง “นั่นสิคะ คุณเริ่มรู้จักลงทุนแล้ว” ร้านกาแฟเล็ก ๆ ตรงหัวมุมถนนกลายเป็นที่นั่งประ
Terakhir Diperbarui: 2026-09-21
Chapter: บทที่ 22 — เงินของคนอื่นบทที่ 22 — เงินของคนอื่น หกโมงสี่สิบห้านาที กฤตจอด Honda Nova Dash ไว้ใต้ต้นไม้ข้างอาคารสำนักงานเก่า ก่อนเดินขึ้นบันไดพร้อมแฟ้มเอกสารที่ชาญให้เตรียมเมื่อคืน อาคารหลังนั้นไม่มีป้ายบริษัทใหญ่ ไม่มีพนักงานต้อนรับในชุดเครื่องแบบ และไม่มีห้องรับรองหรูหราเหมือนแกรนด์ วารินทรา สิ่งที่มีอยู่คือโต๊ะไม้เก่า ตู้เอกสาร และคนสามสี่คนที่กำลังนั่งอ่านเอกสารเงียบ ๆ กฤตมองไปรอบห้องแล้วเข้าใจทันทีว่า คนที่มีเงินจริงไม่จำเป็นต้องแสดงให้คนอื่นรู้ว่าตัวเองมีเงิน ชาญยืนอยู่หน้าโต๊ะ “นี่กฤต” ชายวัยห้าสิบกว่าที่นั่งอยู่หัวโต๊ะเงยหน้าขึ้น เขาแต่งตัวเรียบง่ายกว่าที่กฤตคาด ไม่มีเครื่องประดับเด่น มีเพียงนาฬิกาเรือนหนึ่งกับแฟ้มเอกสารบาง ๆ ตรงหน้า “นั่ง” กฤตนั่งลง ชายคนนั้นไม่เปิดแฟ้มของกฤต เขากลับถามทันที “คุณมีอะไรให้ผม?” กฤตไม่ได้ตอบในทันที คำถามนั้นต่างจากคำถามที่เขาเคยเจอ เพราะมันไม่ได้ถามว่าเขาทำอะไรเป็น มันถามว่า เขามีอะไรที่คนอื่นต้องการ กฤตจึงตอบอย่างระมัดระวัง “ผมมีวิธีทำให้อาคารที่ไม่มีรายได้ กลับมาสร้างรายได้โดยไม่ต้องใช้เงินปรับปรุงทั้งหมดในครั้งเดียวครับ” ชายคนนั้นมองเขา “ทุกคนพูดแบบนี้” “ค
Terakhir Diperbarui: 2026-09-08
Chapter: บทที่ 21 — เช้าวันที่ตัวเลขเปลี่ยนไปบทที่ 21 — เช้าวันที่ตัวเลขเปลี่ยนไป เช้าวันพุธ นครวารินกลับมาเป็นเมืองเดิมหลังฝนตกหนักเมื่อคืน ถนนหลายสายยังมีน้ำขังอยู่ตามขอบฟุตปาธ รถโดยสารเริ่มแน่นตั้งแต่ก่อนเจ็ดโมง และผู้คนกลับไปใช้ชีวิตตามตารางของตัวเองเหมือนฝนเมื่อคืนไม่เคยเกิดขึ้น ศศิเดินเข้าประตู Vild Mechanical Co., Ltd. ด้วยใบหน้าที่เรียบเฉย กระโปรงทำงานสีเข้ม เสื้อเชิ้ตสีอ่อน และผมที่รวบไว้อย่างเรียบร้อยเหมือนทุกวัน หากมองจากภายนอกไม่มีใครรู้เลยว่าเมื่อคืนเธอเพิ่งทำสิ่งที่ตัวเองเคยคิดว่าจะไม่มีวันทำ เธอเดินผ่านฝ่ายประชาสัมพันธ์ ผ่านโต๊ะพนักงานบัญชีสองสามคน แล้วนั่งลงตรงโต๊ะของตัวเอง เปิดแฟ้มใบแรก เปิดเครื่องคิดเลข และเริ่มทำงานทันที “พี่ศศิคะ” พนักงานรุ่นน้องเรียกจากโต๊ะข้าง ๆ “วันนี้พี่ดูอารมณ์ดีนะ” ศศิเงยหน้าขึ้นทันที “ฉันดูเหมือนคนอารมณ์ดีตรงไหน?” “ไม่รู้ค่ะ แต่พี่ฮัมเพลงตอนเดินเข้ามา” ศศิชะงัก ก่อนก้มลงมองเอกสาร “ฉันกำลังคิดเลข” “คิดเลขต้องฮัมเพลงด้วยเหรอคะ?” “ตัวเลขมันเพราะ” เธอตอบหน้าตายจนอีกฝ่ายหัวเราะ แต่ทันทีที่อยู่คนเดียว ศศิก็ถอนหายใจเบา ๆ แล้วมองเครื่องคิดเลขตรงหน้า ตัวเลขเรียงตัวอย่างเป็นระเบียบเหมือนเดิม
Terakhir Diperbarui: 2026-09-08
Chapter: บทที่ 20 — คืนที่ไม่มีตัวเลข 18+บทที่ 20 — คืนที่ไม่มีตัวเลข 18+ ฝนยังคงกระหน่ำลงมาบนกระจกหน้ารถจนถนนตรงหน้าพร่าเป็นเส้นแสงสีแดงจากไฟท้ายรถคันแล้วคันเล่า กฤตเหลือบมองนาฬิกาบนหน้าปัดก่อนถอนหายใจ รถแทบไม่ขยับมาตั้งแต่เมื่อครึ่งชั่วโมงก่อน ส่วนศศินั่งเงียบอยู่ข้าง ๆ มือหนึ่งกอดแฟ้มเอกสารไว้กับอก อีกมือกำโทรศัพท์บ้านที่เพิ่งวางสายไป “แม่บอกว่าไม่ต้องรีบกลับ” เธอพูดขึ้นในที่สุด “ถนนแถวบ้านน้ำเริ่มท่วม” กฤตพยักหน้าแล้วมองออกไปข้างหน้า “ถ้าฝนยังไม่หยุดแบบนี้ เรากลับตอนนี้ก็ไม่ได้อะไร” ศศิหันมองเขา “แล้วจะทำยังไง?” กฤตมองป้ายโรงแรมขนาดเล็กที่สว่างอยู่ไม่ไกลจากถนน “หาที่จอดก่อน แล้วค่อยคิด” โรงแรมที่พวกเขาเลี้ยวเข้าไปไม่ได้หรูหราเหมือนแกรนด์ วารินทรา เป็นโรงแรมริมถนนสำหรับคนเดินทาง มีไฟนีออนสว่างอยู่เหนือทางเข้าและเคาน์เตอร์เล็ก ๆ อยู่ด้านหน้า พนักงานบอกว่าคืนนี้เหลือห้องอยู่ไม่กี่ห้อง เพราะฝนทำให้คนที่เดินทางหลายคนต้องหยุดพักกลางทาง กฤตหันมาถามศศิว่าจะกลับต่อหรือไม่ แต่เธอมองฝนด้านนอกแล้วส่ายหน้า “พรุ่งนี้ฉันต้องเข้าบริษัทเช้า ถ้ากลับตอนนี้แล้วเกิดรถติดอีก ฉันไม่ไหว” เธอหยุดไปครู่หนึ่งก่อนพูดเบาลง “พักที่นี่ก็ได้”
Terakhir Diperbarui: 2026-09-08
Chapter: บทที่ 19 — ข้ออ้างบทที่ 19 — ข้ออ้าง เช้าวันอังคาร ศศิมาถึงบริษัทเร็วกว่าปกติสิบห้านาที เธอวางกระเป๋าลงบนโต๊ะ เปิดแฟ้มบัญชี แล้วนั่งมองตัวเลขอยู่พักใหญ่โดยไม่อ่านแม้แต่บรรทัดเดียว ภาพเมื่อคืนยังติดอยู่ในหัว ทั้งแสงไฟในล็อบบี้ ฝนที่ตกอยู่หลังผนังกระจก และคำพูดง่าย ๆ ของกฤตที่ดูเหมือนไม่มีความหมายอะไรสำหรับคนพูด แต่กลับทำให้คนฟังนอนไม่หลับอยู่ครึ่งคืน “คุณสวย” ศศิถอนหายใจแล้วเปิดเครื่องคิดเลข กดตัวเลขสุ่ม ๆ ลงไปสองสามครั้งก่อนส่ายหน้า “เป็นบ้าอะไรของฉันวะ” “พี่ศศิพูดกับเครื่องคิดเลขอีกแล้วเหรอคะ?” เสียงพนักงานบัญชีรุ่นน้องดังขึ้นจากด้านหลัง ศศิหันไปมองทันที “ทำงานไปเลยค่ะ” “หนูยังไม่ได้ถามอะไรเลย” “แต่หน้าหนูถามแล้ว” อีกฝ่ายหัวเราะแล้วเดินกลับไปที่โต๊ะ ศศิพยายามกลับมาสนใจเอกสาร แต่ไม่นานโทรศัพท์ภายในก็ดังขึ้น เธอรับสายและได้ยินเสียงกฤต “วันนี้ว่างไหมครับ?” หัวใจเธอกระตุกอย่างน่ารำคาญ “ถามทำไม?” “จะเอาราคางานที่คุณแก้เมื่อวานไปเสนอคุณชาญ” “แล้ว?” “ผมอยากให้คุณช่วยดูอีกที” ศศิเงียบไปครู่หนึ่ง “ตอนเที่ยง?” “ครับ” “ได้” วางสายแล้วเธอนั่งนิ่งอยู่สองวินาที ก่อนพึมพำเบา ๆ “ฉันตอบเร็วเกินไปหรือเปล่
Terakhir Diperbarui: 2026-09-08
Masuk
