Novels by vvildlordz

เทียนเผิง : แสวงวิถี ภาคสอง — คนธรรมดา ตอนที่ ๒๙ — คนที่กำลังกลับมา เช้าวันนั้น เทียนเผิงไม่ได้มาที่ร้านยา เป็นครั้งแรกในรอบหลายวัน หลินเยว่นั่งรออยู่หน้าโต๊ะ อาหารเช้าสองชุดถูกวางไว้แล้ว หนึ่งชุดเย็นลงเรื่อย ๆ อีกชุดไม่มีใครแตะ นางมองประตูอยู่หลายครั้ง จนในที่สุดก็ถอนหายใจ “คนบ้า…” แต่พอพูดจบก็ส่ายหน้า “ข้าจะรอทำไม” นางลุกเก็บอาหาร แล้วเสียงหนึ่งก็ดังขึ้นจากหน้าประตู “รอใครอยู่หรือ” หลินเยว่หันขวับ เทียนเผิงยืนอยู่ตรงนั้น ในมือมีถุงผัก “ท่าน!” “ว่า?” “ทำไมวันนี้มาสาย” “ข้าไปตลาด” “แล้วทำไมไม่บอก” “เจ้าจะได้รอ?” หลินเยว่ชะงัก เขายิ้ม “ข้าเดาเอา” “แล้วถ้าข้าไม่รอล่ะ” “ก็ไม่เป็นไร” “จริง?” “ไม่จริง” นางหลุดหัวเราะ “อย่างน้อยวันนี้พูดตรง” เทียนเผิงวางผักลง “กินข้าวหรือยัง” หลินเยว่มองอาหารบนโต๊ะ “ยัง” “ดี” “ดีตรงไหน” “ข้าหิว” นางมองหน้าเขา แล้วหัวเราะออกมาอีกครั้ง “นั่งสิ” --- มื้อเช้าวันนั้นธรรมดามาก มีเพียงโจ๊กหมู ไข่ต้ม และผักดอง แต่เทียนเผิงกลับกินมากกว่าปกติ หลินเยว่สังเกต “เมื่อคืนไม่ได้กิน?” “กิน” “แล้วทำไมวันนี้กินเยอะ” “หิว”

เทียนเผิง : แสวงวิถี ภาคสอง — คนธรรมดา ตอนที่ ๓๐ — คนแปลกหน้าที่ไม่กินข้าว เช้าวันนั้นอากาศดีเกินไป หลังฝนตกติดต่อกันหลายวัน ฟ้าจึงปลอดโปร่งจนเห็นยอดเขาไกลออกไป หลินเยว่เปิดหน้าต่าง สูดลมหายใจ แล้วหันกลับมา เทียนเผิงยังนอนอยู่บนเก้าอี้ไม้หน้าร้าน หลับสนิท นางยืนมองอยู่ครู่หนึ่ง “คนอะไร…” เมื่อก่อนนางเคยคิดว่าเขาเป็นคนระวังตัว แม้ตอนหลับยังเหมือนพร้อมจะลุกขึ้นชักดาบ แต่พักหลัง— เขาหลับง่ายขึ้น โดยเฉพาะเวลาที่อยู่ที่นี่ หลินเยว่หยิบผ้าผืนหนึ่งมาคลุมให้ ยังไม่ทันเดินกลับ เทียนเผิงก็ลืมตา “ตื่นแล้ว?” “อืม” “ข้าปลุก?” “เปล่า” “งั้นนอนต่อ” “ไม่ได้” เขาลุกขึ้น “วันนี้มีงาน” “อะไร” “เจ้าบอกว่าจะซ่อมรั้ว” “ข้าบอก?” “เมื่อวาน” หลินเยว่คิด “ข้าบอกจริงด้วย” “อืม” “ท่านจำได้?” “ข้าจำเรื่องที่เจ้าพูดได้” นางนิ่งไปนิดหนึ่ง ก่อนเดินหนี “งั้นไปเอาไม้” เทียนเผิงยิ้ม “รับคำสั่ง” --- รั้วด้านหลังร้านผุจริง เทียนเผิงใช้เวลาไม่ถึงครึ่งวันก็ซ่อมเสร็จ แต่สิ่งที่ใช้เวลานานกว่าคือการถกเถียงกันว่า รั้วควรสูงแค่ไหน “สูงกว่านี้” “ไม่เอา” “ทำไม” “คนไข้แก่ปีนไม่ไหว”

เทียนเผิง : แสวงวิถี ภาคสอง — คนธรรมดา ตอนที่ ๒๘ — คำที่ยังไม่ได้พูด เช้าวันรุ่งขึ้น ฝนตกตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่าง หลินเยว่เปิดประตูร้านช้ากว่าปกติ และพบว่า— หน้าร้านมีถุงข้าววางอยู่หนึ่งถุง ข้างกันมีชายคนหนึ่งยืนกอดอก เปียกไปครึ่งตัว “ท่านมาทำอะไรแต่เช้า” เทียนเผิงหันมา “เอาข้าวมา” “ข้าว?” “ยายซู่อิงบอกว่าที่บ้านเจ้าใกล้หมด” หลินเยว่ก้มมองถุง “แล้วทำไมไม่วางไว้แล้วกลับไป” “ฝนตก” “แล้ว?” “ข้าไม่อยากให้ข้าวเปียก” นางมองถุงข้าว แล้วมองเขา “ถุงอยู่ใต้ชายคา” เทียนเผิงเงียบ “อืม” หลินเยว่หัวเราะ “เข้ามาเถอะ” เขาเดินเข้าไป ก่อนที่นางจะพูดต่อ “เช็ดผมด้วย” “ไม่เป็นไร” “เปียกหมดแล้ว” “เดี๋ยวก็แห้ง” หลินเยว่ถอนใจ หยิบผ้าขนหนูผืนเล็กโยนให้ “ท่านนี่…” เทียนเผิงรับไว้ “อะไร” “ดูแลตัวเองไม่เป็น” เขาเช็ดผมอย่างเชื่อฟัง “ข้ามีเจ้าแล้ว” มือของหลินเยว่หยุด เทียนเผิงเองก็หยุด ทั้งคู่มองหน้ากัน “ข้าหมายถึง…” เขาเริ่ม “เจ้าเป็นหมอ” หลินเยว่ยิ้ม “อืม” “อย่าอืม” “แล้วให้พูดอะไร” เทียนเผิงคิด “ไม่รู้” นางหัวเราะ “งั้นก็อืมไปเถอะ” --- ฝนตกหนักขึ้น คนไข้แทบไม่

เทียนเผิง : แสวงวิถี ภาคสอง — คนธรรมดา ตอนที่ ๒๗ — สิทธิ์ที่ไม่มี จ้าวเหวินมาที่ร้านยาในวันที่เทียนเผิงกำลังซ่อมเก้าอี้ เขามาพร้อมขนมหนึ่งห่อ เสื้อสะอาด ผมเรียบร้อย และเรียกหลินเยว่ว่า “เยว่เอ๋อร์” ค้อนในมือเทียนเผิงหยุด กึก หลินเยว่เงยหน้า “กลับจากเมืองแล้วหรือ” “เมื่อวาน” จ้าวเหวินวางขนมลง “ขนมดอกกุ้ยจากร้านที่เจ้าเคยชอบ” “ขอบใจ” เทียนเผิงมองห่อขนม จ้าวเหวินมองเขา “ท่านเผิง” “อืม” “ยังช่วยงานอยู่หรือ” “อืม” “ชอบรักษาคน?” “ไม่เป็น” จ้าวเหวินชะงัก หลินเยว่พูดโดยไม่เงยหน้า “เขาเป็นลูกมือ” เทียนเผิงหัน “ข้ายังไม่ได้—” นางยกมือชี้ครก “บดหวงฉิน” เขาเงียบ แล้วลุกไปบด จ้าวเหวินมองภาพนั้นด้วยสีหน้าประหลาด “เขาฟังเจ้าดีนะ” หลินเยว่ตอบ “บางครั้ง” ครกดังแรงขึ้นนิดหนึ่ง กึก นางเหลือบ “เบา” เสียงเบาลงทันที กึก...กึก... จ้าวเหวินหัวเราะ เทียนเผิงไม่เข้าใจว่ามีอะไรน่าขำ --- จ้าวเหวินมาครั้งนี้เพราะได้รับตำแหน่งเสมียนในเมืองชิงเหอ เขาพูดเรื่องงานใหม่ พูดถึงบ้านเช่าที่กำลังหา พูดถึงอนาคต หลินเยว่ฟังบ้าง ถามบ้าง เทียนเผิงบดหวงฉินนานกว่าปกติ จนละเอีย

เทียนเผิง : แสวงวิถี ภาคสอง — คนธรรมดา ตอนที่ ๒๖ — ถ้วยอีกใบ เทียนเผิงมาถึงร้านยาตอนสาย ครั้งนี้ไม่ต้องเคาะ ประตูเปิดอยู่แล้ว หลินเยว่นั่งหันหลังให้ กำลังแยกสมุนไพรลงลิ้นชัก “มาแล้วหรือ” เทียนเผิงหยุดตรงประตู “เจ้ารู้ได้อย่างไรว่าเป็นข้า” “คนอื่นเดินเข้าร้านแล้วพูด” “ข้าเดินเสียงดัง?” “เปล่า” “งั้น?” หลินเยว่หันมา “ท่านชอบยืนรอให้ข้าทักก่อน” เทียนเผิงเงียบ นางยิ้ม “วันนี้จะยืนอีกนานไหม” เขาจึงเดินเข้าไป แล้วเห็นสิ่งหนึ่งบนโต๊ะ ถ้วยชาไม้ใบเล็ก ใหม่ ไม่สวยนัก ขอบยังมีรอยมีดจากคนเหลา แต่ต่างจากถ้วยอื่นตรงที่ด้านข้างมีอักษรหนึ่งตัว เผิง เขาหยุด “นี่อะไร” หลินเยว่ตอบโดยไม่เงยหน้า “ถ้วย” “ข้าดูออก” “ดีขึ้นแล้วนี่” เทียนเผิงหยิบขึ้นมา “ของใคร” คราวนี้นางเงยหน้า “เขียนชื่อท่านอยู่” เขามองตัวอักษรอีกครั้ง “ของข้า?” “อืม” “ทำไม” “เพราะท่านมาทุกวัน” คำตอบง่ายเกินไป ง่ายเสียจนเทียนเผิงไม่รู้จะตอบอย่างไร หลินเยว่พูดต่อ “เมื่อก่อนท่านใช้ถ้วยคนไข้” “ข้าล้างแล้ว” “ข้ารู้” “งั้นก็ใช้ได้” “แต่ข้าไม่อยากให้ใช้แล้ว” “เพราะอะไร” นางคิดนิดหนึ่ง “ถ้วยคนไข้

เทียนเผิง : แสวงวิถี ภาคสอง — คนธรรมดา ตอนที่ ๒๕ — วันที่ไม่มีเรื่องสำคัญ เทียนเผิงมาถึงหน้าร้านก่อนตะวันขึ้น คราวนี้ไม่เร็วจนน่าเกลียด อย่างน้อยเขาคิดเช่นนั้น แต่พอเห็นประตูยังปิด เขาก็ลังเลว่าจะเคาะดีหรือไม่ สุดท้ายจึงนั่งรอ ไม่นานประตูเปิด หลินเยว่เดินออกมาพร้อมตะกร้าใบใหญ่ เห็นเขาก็หยุด “มานานหรือยัง” “ไม่นาน” ชายขายเต้าหู้ฝั่งตรงข้ามเพิ่งเปิดร้าน กำลังจะอ้าปาก เทียนเผิงชี้ทันที “ท่านไม่ต้องพูด” ชายผู้นั้นหัวเราะ “วันนี้ข้ายังไม่ได้พูดอะไรเลย” หลินเยว่ยิ้ม “เริ่มรู้ทางแล้วนี่” “ข้าเรียนเร็ว” นางมองของที่เขาถือ “นั่นอะไร” เทียนเผิงยกห่อผ้าขึ้น “ข้าว” อีกมือยกผ้ารองนั่ง “แล้วนี่…” เขาถอนใจ “ยายซู่อิงบังคับให้เอามา” หลินเยว่รับไปดู “ผ้ารองนั่ง?” “นางบอกพื้นบนเขาเย็น” “ยายซู่อิงน่ารักดี” “กับเจ้าคนเดียว” “กับท่านก็รัก” “นางรักข้าด้วยการใช้ข้าหาบน้ำ” “นั่นแหละรัก” เทียนเผิงนิ่ง “โลกมนุษย์แสดงความรักเหนื่อยเกินไป” --- ทางขึ้นเขาช่วงแรกไม่ชัน หลินเยว่เดินนำ เทียนเผิงตามหลังพร้อมแบกตะกร้าสองใบ เดินไปครึ่งชั่วยาม นางหันมา “หนักไหม” “ไม่” “แน่?”