บทที่ 6 — ราคาของเสื้อเชิ้ตสีขาว

บันไดแห่งความปรารถนา

บทที่ 6 — ราคาของเสื้อเชิ้ตสีขาว

เช้าวันจันทร์มาถึงเร็วกว่าที่กฤตอยากให้มันมาถึง เขายืนอยู่หน้ากระจกในห้องเช่าขนาดเล็ก สวมเสื้อเชิ้ตสีขาวตัวเดิมที่รัตนาบอกให้ใส่อีกครั้ง ปกเสื้อถูกจัดให้เรียบร้อย แขนเสื้อพับขึ้นเล็กน้อยตามแบบที่เธอสอน กางเกงสีเข้มกับรองเท้าหนังที่เพิ่งซื้อเมื่อวันเสาร์ทำให้เขาดูต่างจากช่างซ่อมบำรุงคนเดิมอย่างเห็นได้ชัด แต่สิ่งที่ทำให้เขายืนนิ่งอยู่หน้ากระจกนานที่สุดกลับไม่ใช่เสื้อผ้า หากเป็นแววตาของผู้ชายในกระจกที่ดูเหมือนกำลังถามเขาว่าเมื่อคืนเกิดอะไรขึ้นกันแน่ กฤตจำได้ทุกอย่าง จำสายตาของรัตนา จำคำพูดของเธอ และจำความรู้สึกของตัวเองได้ดีเกินกว่าจะหลอกตัวเองว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น

เสียงเคาะประตูดังขึ้นสองครั้ง เก๋โผล่หน้าเข้ามาพร้อมถุงข้าวเหนียวหมูปิ้งในมือ “นายยังไม่ออกอีกเหรอ” เธอถาม ก่อนจะเดินเข้ามาโดยไม่รอคำตอบเหมือนที่ทำเป็นประจำ “แม่ค้าหน้าปากซอยบอกว่าถ้าวันนี้ฉันไม่ซื้อ เขาจะเลิกขายให้แล้ว” กฤตหัวเราะเบา ๆ รับถุงจากเธอแล้ววางลงบนโต๊ะ เก๋มองเขาตั้งแต่หัวจรดเท้าแล้วชะงักไปเล็กน้อย “แต่งตัวแบบนี้อีกแล้วเหรอ” กฤตพยักหน้า “มีงานนอก” เธอเดินเข้ามาจัดปกเสื้อให้เขาอย่างเคยชิน ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมอง “ดูดีนะ” คำชมสั้น ๆ ทำให้กฤตรู้สึกแปลกกว่าที่ควรจะเป็น เพราะคำว่า “ดูดี” จากเก๋เคยเป็นคำที่ทำให้เขายิ้ม แต่เช้านี้มันกลับทำให้เขานึกถึงผู้หญิงอีกคนทันที

“รัตนาบอกให้แต่งแบบนี้เหรอ” เก๋ถามเหมือนไม่ได้คิดอะไร กฤตนิ่งไปเพียงเสี้ยววินาที “อืม เขาบอกว่างานนอกต้องเจอลูกค้า” เก๋พยักหน้า “ก็ดีแล้ว นายควรแต่งแบบนี้บ้าง” เธอพูดพลางหยิบถุงข้าวเหนียวขึ้นมา “ฉันว่าตั้งแต่นายเปลี่ยนทรงผม นายดูมั่นใจขึ้นนะ” กฤตมองเธอ “จริงเหรอ” เก๋ยิ้ม “จริง แต่ฉันชอบนายตอนแต่งตัวธรรมดามากกว่านิดหน่อย” เธอพูดเหมือนเป็นเพียงความคิดเห็นเล็ก ๆ ก่อนจะเดินไปเปิดประตู “เย็นนี้กลับมากินข้าวด้วยกันนะ” กฤตตอบรับ แต่ตอนที่ประตูปิดลง เขากลับยืนอยู่ที่เดิมนานกว่าปกติ

บริษัทในเช้าวันนั้นยังเหมือนเดิม เสียงเครื่องจักรดังจากด้านหลังอาคาร กลิ่นน้ำมันและโลหะร้อนลอยอยู่ในอากาศ โต๊ะช่างมีแก้วกาแฟพลาสติกวางกระจัดกระจายและเอกสารงานซ่อมกองอยู่เหมือนทุกวัน แต่สิ่งที่ไม่เหมือนเดิมคือสายตาของคนอื่น ธนาซึ่งกำลังขันน็อตอยู่ใต้เครื่องปรับอากาศเงยหน้าขึ้นมาเห็นกฤตแล้วผิวปาก “โห ไอ้กฤต วันนี้เป็นผู้จัดการแล้วเหรอวะ” กฤตหัวเราะ “เสื้อเชิ้ตตัวเดียวเอง” ธนามองรองเท้าของเขาแล้วส่ายหน้า “รองเท้าหนังด้วย เมื่อก่อนเห็นใส่แต่รองเท้าผ้าใบคู่เดิมจนพื้นแทบทะลุ” กฤตไม่ได้ตอบ เขาเพิ่งสังเกตว่าธนามองเขาอยู่นานกว่าปกติ

เก้าโมงสิบห้านาที รัตนาเดินผ่านหน้าห้องช่าง เธอถือแฟ้มสีน้ำตาลอยู่ในมือและหยุดเพียงชั่วครู่เมื่อเห็นกฤต สายตาของเธอไล่ตั้งแต่เสื้อเชิ้ตลงไปถึงรองเท้า ก่อนจะยกมุมปากเล็กน้อย “ใช้ได้” เธอพูดแค่นั้นแล้วเดินต่อ กฤตเดินตามไปสองก้าว “หัวหน้าครับ งานอะไร” รัตนาหันกลับมา “ห้องประชุมเล็กตอนสิบโมง” เธอเว้นจังหวะ “และวันนี้ไม่ต้องเรียกฉันว่าหัวหน้าตลอดเวลา ถ้าอยู่ต่อหน้าคนนอก เรียกคุณรัตนาก็พอ” กฤตขมวดคิ้ว “ทำไมครับ” เธอเดินเข้ามาใกล้แล้วตอบเสียงเบา “เพราะตั้งแต่วันนี้ นายไม่ได้ไปในฐานะช่างของฉัน”

ตอนสิบโมง ห้องประชุมเล็กมีชายสามคนนั่งรออยู่ คนแรกเป็นผู้จัดการฝ่ายจัดซื้อของโรงแรมแกรนด์ วารินทรา คนที่สองเป็นผู้รับเหมาระบบอาคาร และคนสุดท้ายเป็นชายวัยกลางคนที่กฤตไม่เคยเห็นมาก่อน เสื้อเชิ้ตแขนยาวสีฟ้าอ่อน นาฬิกาเรือนใหญ่ และแฟ้มเอกสารหนาวางอยู่ตรงหน้า เขาไม่ได้ดูเหมือนช่าง ไม่ได้ดูเหมือนผู้จัดการโรงแรม และไม่เหมือนคนจากฝ่ายจัดซื้อ สิ่งแรกที่กฤตสังเกตคือทุกคนในห้องเกรงใจเขา

“นี่กฤต” รัตนาแนะนำสั้น ๆ “คนที่ฉันบอก” ชายคนนั้นเงยหน้าขึ้น “ช่าง?” รัตนาพยักหน้า “ช่าง แต่ทำได้มากกว่านั้น” ชายคนนั้นมองกฤตตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนจะเลื่อนแฟ้มเอกสารมาทางเขา “ลองดู” กฤตเปิดแฟ้ม ตัวเลขค่าอะไหล่และค่าซ่อมหลายรายการเรียงกันเป็นตาราง เขาใช้เวลาอ่านเงียบ ๆ อยู่พักหนึ่ง ไม่ได้พูดอะไรจนชายคนนั้นเริ่มเคาะนิ้วกับโต๊ะ “เห็นอะไรไหม” กฤตตอบ “ครับ” ทุกคนมองเขา “ราคาปั๊มตัวนี้แพงเกินไป” ผู้รับเหมาขยับตัวทันที “ราคาตลาดช่วงนี้—” กฤตยกมือห้าม “ผมไม่ได้หมายถึงราคาตัวปั๊ม ผมหมายถึงราคาที่โรงแรมจ่าย”

ห้องทั้งห้องเงียบลง กฤตเลื่อนกระดาษอีกแผ่นออกมา “รุ่นนี้ ถ้าซื้อพร้อมชุดควบคุม ราคาสูงกว่านี้ก็จริง แต่ในใบสั่งซื้อเขาแยกอะไหล่สองรายการออกจากกัน แล้วคิดค่าติดตั้งซ้ำอีกครั้ง” ผู้จัดการฝ่ายจัดซื้อเริ่มหน้าเสีย ชายวัยกลางคนหยิบเอกสารขึ้นมาอ่านตาม ก่อนเงยหน้าขึ้นมองรัตนา “คุณเลือกคนถูก” รัตนาไม่ได้ยิ้ม เธอเพียงตอบว่า “ฉันบอกแล้วว่าเขาเห็นของที่คนอื่นไม่เห็น”

หลังประชุม ชายคนนั้นเดินตามกฤตออกมาที่โถงทางเดิน “ชื่อกฤตใช่ไหม” เขาถาม “ครับ” “ฉันชาญ” เขายื่นนามบัตรให้ กฤตรับมาอ่าน ชื่อบนบัตรมีเพียงชื่อกับหมายเลขโทรศัพท์ ไม่มีตำแหน่งยาวเหยียดเหมือนคนในบริษัท แต่รัตนาที่เดินอยู่ข้างหลังกลับบอกว่า “จำเขาไว้” กฤตหันไปมองเธอ “สำคัญเหรอครับ” ชาญหัวเราะ “เด็กคนนี้ถามตรงดี” รัตนาตอบแทน “คุณชาญทำธุรกิจหลายอย่างในนครวาริน ถ้าวันหนึ่งนายอยากทำอะไรของตัวเอง นายอาจต้องเจอเขาอีก” กฤตมองนามบัตรในมืออีกครั้ง คำว่า “ทำอะไรของตัวเอง” ติดอยู่ในหัวอย่างประหลาด

ตอนเที่ยง กฤตไม่ได้กลับไปห้องช่างทันที เขาเดินออกมาหน้าโรงแรมเพื่อสูบบุหรี่กับกาแฟกระป๋องหนึ่งตามลำพัง มองรถยนต์ราคาแพงแล่นเข้าออกประตูหน้า มองพนักงานในชุดสูท มองแขกที่เดินเข้าล็อบบี้โดยมีพนักงานเปิดประตูให้ และมองตัวเองในกระจกด้านหน้าของอาคาร ชายหนุ่มในเสื้อเชิ้ตสีขาวคนเดิมยืนอยู่ตรงนั้น แต่วันนี้เขาไม่ได้รู้สึกว่าตัวเองกำลังปลอมตัวเป็นคนอื่น เขากำลังเริ่มสงสัยว่า บางทีชีวิตของเขาอาจใหญ่กว่าที่เคยคิดจริง ๆ

“มองอะไรอยู่”

เสียงรัตนาดังจากด้านหลัง กฤตหันกลับไป เธอยืนถือแก้วกาแฟอยู่ห่างออกไปไม่กี่ก้าว “มองตัวเองครับ” เขาตอบ รัตนาหัวเราะเบา ๆ “แล้วเห็นอะไร” กฤตมองกระจกอีกครั้ง “เห็นว่าผมยังไม่รู้ว่าตัวเองจะไปได้ไกลแค่ไหน” รัตนานิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนพูดว่า “ดี” กฤตหันมอง “ดีตรงไหนครับ” เธอยกกาแฟขึ้นจิบ “เพราะถ้านายคิดว่ารู้แล้ว นายจะหยุดเดิน”

เธอเดินผ่านเขาไปสองก้าวแล้วหยุด “เย็นนี้ว่างไหม” กฤตหันกลับ “มีอะไรครับ” รัตนาหันมามองด้วยสายตาเดิม สายตาที่เขาเริ่มอ่านออกมากขึ้นทุกวัน “ฉันจะพานายไปเจอคนอีกกลุ่มหนึ่ง” กฤตถาม “เรื่องงาน?” รัตนายิ้มบาง ๆ “เรื่องเงิน”

คำเดียวทำให้กฤตเงียบ

รัตนาเดินต่อโดยไม่รอคำตอบ ส่วนกฤตยืนอยู่หน้าโรงแรมอีกครั้ง นามบัตรของชาญยังอยู่ในกระเป๋าเสื้อ และโทรศัพท์บ้านของเก๋คงดังขึ้นเย็นนี้หากเขากลับช้าเหมือนทุกวัน เขารู้ดีว่าความลับหนึ่งกำลังเพิ่มขึ้นอีกเรื่อง แต่สิ่งที่น่ากลัวกว่าความลับคือความจริงที่ว่า เขาไม่ได้รู้สึกอยากหยุดมันอีกแล้ว

กฤตล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าแตะนามบัตรของชาญเบา ๆ แล้วเงยหน้ามองบันไดหินอ่อนที่ทอดขึ้นไปยังชั้นบนของโรงแรม เขาเพิ่งเข้าใจในวันนั้นเองว่า บันไดไม่ได้มีไว้สำหรับคนที่รู้ว่าจะไปถึงไหน

มันมีไว้สำหรับคนที่ ยอมจ่ายราคาของการขึ้นไปทีละขั้น

และเขาเพิ่งก้าวขึ้นมาอีกหนึ่งขั้นแล้ว