บทที่ 7 — คนที่รัตนาเลือก

บันไดแห่งความปรารถนา

บทที่ 7 — คนที่รัตนาเลือก

หกโมงเย็นของวันนั้น กฤตขี่ Honda Nova Dash ออกจาก Vild Mechanical Co., Ltd. ช้ากว่าปกติเกือบครึ่งชั่วโมง เสื้อเชิ้ตสีขาวยังอยู่บนตัวเขาเหมือนตอนเช้า แม้ตรงปลายแขนจะมีรอยเปื้อนจากงานซ่อมอยู่เล็กน้อย เขาไม่ได้กลับห้องทันที เพราะรัตนาบอกให้ไปเจอเธอที่ร้านอาหารแห่งหนึ่งใกล้ย่านธุรกิจ และสิ่งที่ทำให้เขาสงสัยไม่ใช่เรื่องสถานที่ แต่เป็นคำพูดของเธอก่อนแยกกันตอนบ่าย “คืนนี้นายไม่ต้องทำตัวเป็นช่าง” กฤตคิดอยู่ตลอดทางว่า แล้วเขาต้องทำตัวเป็นอะไร

ร้านอาหารตั้งอยู่ชั้นสองของอาคารพาณิชย์เก่าที่ได้รับการปรับปรุงใหม่ ไม่มีป้ายหรูหรา ไม่มีพนักงานเปิดประตู แต่ด้านในกลับเต็มไปด้วยนักธุรกิจขนาดกลาง เจ้าของร้านค้า ผู้รับเหมา และคนที่กฤตเดาไม่ออกว่าทำอาชีพอะไร รัตนานั่งอยู่โต๊ะด้านในสุดกับชายสองคน เธอสวมเสื้อเชิ้ตแขนยาวสีเข้มกับกระโปรงเรียบง่าย ไม่มีเครื่องประดับมากนัก แต่กลับดึงสายตาได้มากกว่าคนแต่งตัวเต็มยศหลายคน เมื่อเธอเห็นกฤตเดินเข้ามา เธอไม่ได้โบกมือ เพียงขยับเก้าอี้ข้างตัวออกเล็กน้อย “มานั่งนี่” กฤตเดินเข้าไปนั่ง ชายวัยกลางคนที่นั่งตรงข้ามมองเขาแล้วถาม “นี่เด็กที่คุณรัตนาพูดถึง?” รัตนาตอบทันที “ไม่ใช่เด็ก เขาชื่อกฤต”

กฤตหันไปมองเธอเล็กน้อย ประโยคนั้นไม่ได้มีอะไรพิเศษ แต่เขากลับรู้สึกว่ารัตนากำลังปกป้องสถานะของเขา ชายคนนั้นหัวเราะ “ก็ยังหนุ่มอยู่ดี” รัตนายิ้ม “หนุ่มไม่ได้แปลว่าไม่มีประโยชน์” เธอเลื่อนแก้วน้ำไปให้กฤตแล้วพูด “ลองฟังพวกเขาคุยกันก่อน ไม่ต้องรีบพูด” กฤตพยักหน้า จากนั้นบทสนทนาก็เริ่มขึ้นเกี่ยวกับงานปรับปรุงอาคารแห่งหนึ่ง เจ้าของอาคารต้องการเปลี่ยนระบบปรับอากาศใหม่ แต่ผู้รับเหมาสองรายเสนอราคาต่างกันเกือบเท่าตัว ตัวเลขบนกระดาษดูเหมือนเรื่องของคนมีเงิน แต่กฤตกลับมองเห็นรายละเอียดบางอย่างที่คนอื่นกำลังมองข้าม

“ถ้าจะเปลี่ยนทั้งหมด ไม่ต้องเปลี่ยนขนาดนี้ครับ”

เสียงของกฤตทำให้โต๊ะเงียบลง รัตนาหันมามองเขาเหมือนรู้อยู่แล้วว่าเขาจะพูด ชายเจ้าของอาคารขมวดคิ้ว “หมายความว่าไง” กฤตหยิบกระดาษขึ้นมา “ระบบเดิมยังใช้ท่อหลักได้ครับ ถ้าเปลี่ยนเครื่องอย่างเดียวแล้วปรับชุดควบคุมใหม่ ค่าใช้จ่ายน่าจะลดลงเยอะ” ผู้รับเหมาที่นั่งอยู่ด้วยรีบพูดแทรก “แต่ถ้าใช้ของเดิม อายุระบบมัน—” “ผมไม่ได้บอกว่าใช้ของเดิมทั้งหมดครับ” กฤตตอบอย่างสุภาพ “ผมบอกว่าไม่จำเป็นต้องรื้อทั้งหมด”

รัตนานั่งฟังเงียบ ๆ เธอมองกฤตมากกว่าที่มองเอกสารด้วยซ้ำ ไม่ใช่เพราะคำตอบของเขาถูกทุกอย่าง แต่เพราะเขาเริ่มรู้จักพูดในเวลาที่ควรพูด และหยุดในเวลาที่ควรหยุด เมื่อก่อนกฤตมักพูดสิ่งที่รู้ทันทีโดยไม่คิดว่าคนฟังเป็นใคร แต่ตอนนี้เขาเริ่มมองหน้าคนก่อนพูด เริ่มจับน้ำเสียง เริ่มรู้ว่าควรใช้คำไหน และทั้งหมดนั้นเป็นสิ่งที่เธอสอนเขาเอง

การประชุมเล็ก ๆ จบลงเกือบสองทุ่ม เจ้าของอาคารขอให้กฤตกลับไปทำรายการประมาณการใหม่โดยใช้ข้อมูลจากหน้างานจริง เขารับปากโดยไม่ต่อรอง เมื่อทุกคนแยกย้าย รัตนาเดินลงบันไดมาพร้อมเขา “เป็นยังไง” เธอถาม “อะไรครับ” “โลกของคนมีเงิน” กฤตหัวเราะ “น่ากลัวกว่าที่คิด” รัตนาหันมามอง “กลัวเหรอ” “เปล่า” เขาตอบ “ผมแค่คิดว่า พวกเขาก็ไม่ได้รู้ทุกอย่างนี่ครับ” รัตนาหยุดเดินแล้วหันกลับมามองเขาเต็ม ๆ “จำประโยคนี้ไว้ให้ดี”

กฤตยิ้ม “ทำไมครับ” รัตนาพูดช้า ๆ “เพราะคนที่อยู่ข้างบนไม่ได้เก่งกว่าคนข้างล่างทุกคน บางคนแค่เกิดมาพร้อมบันไดที่สูงกว่า” กฤตมองเธอโดยไม่ตอบ รัตนาจึงพูดต่อ “แต่ถ้านายเรียนรู้ว่าจะสร้างบันไดเองยังไง วันหนึ่งนายก็ไม่ต้องรอให้ใครพาขึ้นไป”

คืนนั้นระหว่างทางกลับ กฤตไม่ได้คิดถึงเงินก้อนที่จะได้จากงานนี้เป็นอย่างแรก เขาคิดถึงคำว่า “สร้างบันไดเอง” มากกว่า เขาจอดรถหน้าร้านสะดวกซื้อ ซื้อบุหรี่หนึ่งซองกับสมุดโน้ตเล่มเล็ก แล้วนั่งเขียนรายการสิ่งที่ตัวเองทำได้ลงไปทีละข้อ ระบบน้ำ ระบบไฟ ปั๊ม เครื่องจักร งานซ่อม การตรวจงาน การคำนวณวัสดุ และตอนท้ายเขาเขียนเพิ่มอีกสามคำ

“ขาย — ต่อรอง — คน”

เขามองสามคำนั้นอยู่นาน ก่อนปิดสมุด

ในอีกด้านหนึ่ง รัตนากลับถึงบ้านช้ากว่าปกติ สามีของเธอนั่งดูโทรทัศน์อยู่ในห้องรับแขก ลูกหลับไปแล้ว เธอทักทายสามีสั้น ๆ แล้วเดินขึ้นห้องไปอาบน้ำ แต่ระหว่างที่กำลังถอดนาฬิกา สายตาของเธอกลับหยุดอยู่ที่เสื้อเชิ้ตสีขาวของกฤตในความทรงจำ ภาพเขานั่งอยู่ที่โต๊ะอาหาร พูดกับคนที่มีอำนาจโดยไม่ก้มหน้า และตอนที่เขาหันมาถามความเห็นของเธอ แววตานั้นไม่ได้เหมือนเด็กที่กำลังขอคำอนุญาตอีกแล้ว

รัตนาขมวดคิ้วกับตัวเอง

“ฉันกำลังคิดอะไรอยู่”

เธอไม่รู้ว่าทำไมคำถามนั้นถึงเกิดขึ้น เธอเดินไปเปิดตู้เสื้อผ้า หยิบเสื้อคลุมออกมาแล้วเปลี่ยนใจแขวนกลับที่เดิม จากนั้นนั่งลงหน้าโต๊ะเครื่องแป้ง เธอมองตัวเองในกระจกและพยายามคิดถึงเรื่องงานแทน

กฤตเก่งขึ้น

นั่นคือสิ่งที่เธอบอกตัวเอง

กฤตเริ่มมีอนาคต

นั่นก็เป็นเรื่องดี

และเธอเป็นคนทำให้มันเกิดขึ้น

รัตนาหยิบหวีขึ้นมาจัดผม ก่อนจะหยุดมือกลางอากาศเมื่อรู้ตัวว่าเธอกำลังยิ้ม

เธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองยิ้มเพราะอะไร

เช้าวันรุ่งขึ้น กฤตมาถึง Vild Mechanical ก่อนเวลาเจ็ดโมง เขาเดินเข้าห้องช่าง วางกระเป๋า และเปิดตู้เครื่องมือเหมือนทุกวัน แต่วันนี้เขาไม่ได้รู้สึกเหมือนเดิม ธนายืนมองเขาจากอีกฝั่งหนึ่งของห้องแล้วพูดขึ้น “มึงนี่ช่วงนี้แปลก ๆ นะ”

กฤตหัวเราะ “แปลกยังไง”

“เหมือนมึงกำลังจะไปไหนสักที่”

กฤตหยุดมือ

เขาไม่ตอบ เพราะเป็นครั้งแรกที่มีคนอื่นพูดสิ่งที่ตัวเขาเองกำลังคิด

ไม่ถึงสิบนาที รัตนาเดินเข้ามาในห้อง เธอถือแฟ้มหนึ่งเล่มและซองเอกสารสีน้ำตาล เมื่อเห็นกฤต เธอส่งแฟ้มให้ทันที “งานเมื่อคืน”

กฤตรับมา “ครับ”

“และนี่” เธอยื่นซองอีกใบให้ “เงินมัดจำงาน”

กฤตเปิดดูตัวเลขแล้วชะงัก

มันมากกว่าเงินเดือนเขาหลายสัปดาห์

รัตนามองสีหน้าของเขาแล้วพูดเรียบ ๆ “อย่าเพิ่งดีใจ นายยังต้องทำงานแลกมัน”

กฤตยิ้ม “ผมรู้ครับ”

“ดี”

เธอกำลังจะเดินออกไป แต่กฤตเรียกไว้ “คุณรัตนา”

เธอหันกลับมา

“ขอบคุณครับ”

รัตนานิ่งไปครู่หนึ่ง เธออยากตอบเพียงว่าไม่เป็นไร แต่กลับพูดออกไปว่า

“ถ้านายจะขอบคุณฉันจริง ๆ ก็อย่าทำให้ฉันเสียเวลา”

กฤตยิ้ม

“ครับ”

รัตนาเดินออกจากห้องไปแล้ว แต่เธอกลับเดินช้าลงโดยไม่รู้ตัว

และเป็นครั้งแรกที่เธอเริ่มเข้าใจว่า สิ่งที่เธอกำลังทำกับกฤตอาจไม่ได้เป็นเพียงการปั้นคนเก่งอีกต่อไป

ปัญหาคือเธอยังไม่รู้ว่า

**คนที่กำลังเปลี่ยนไปจริง ๆ นั้น ไม่ใช่กฤตเพียงคนเดียว**