บทที่ 3

ความชะงักงันของเสิ่นไหวเยี่ยนเกิดขึ้นเพียงชั่วอึดใจเดียวเท่านั้น

ไม่นานนัก เขาก็กลับคืนสู่สีหน้ายโสโอหังดังเดิม

“จับกุมสายลับพรรคพวกกบฏ ตัวข้ามีอำนาจประหารก่อนแล้วค่อยทูลรายงานได้”

ข้าเอนกายพิงพนักเก้าอี้เล็กน้อย “เช่นนั้นหลักฐานว่าข้าเป็นกบฏเล่าอยู่ที่ใด?”

เสิ่นฝูจูรีบโพล่งขึ้นทันที “เจ้าหยามหมิ่นตระกูลเสิ่น ทั้งยังสวมชุดบุรุษด้วยท่าทางน่าขยะแขยง เพียงเท่านี้ยังน่าสงสัยไม่พออีกหรือ?”

ข้าเหลือบมองนาง แล้วแค่นเสียงหัวเราะเยาะออกมาเบา ๆ “พวกเจ้าตระกูลเสิ่นตัดสินคนเป็นกบฏ ดูจากหน้าตาหรือ? ผู้ใดหน้าตาไม่ถูกใจพวกเจ้า ก็คือพรรคพวกกบฏหมดอย่างนั้นสินะ?”

ภายในโรงชา มีผู้คนหลุดเสียงหัวเราะออกมาอีกครั้ง

ทว่าเสียงหัวเราะครานี้สั้นยิ่งนัก ถูกสายตาของเสิ่นไหวเยี่ยนกวาดตามองจนต้องเงียบเสียงลงอย่างรวดเร็ว

สีหน้าของเขาบึ้งตึงน่าเกลียด ชักกระบี่ที่คาดเอวออกมาทันที

“ฝีปากกล้าดีนี่”

“พาตัวไป”

ในที่สุดเสวียนชิงก็ทนไม่ไหว เอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ “เสิ่นไหวเยี่ยน เจ้ารู้ตัวหรือไม่ว่ากำลังทำอะไรอยู่?”

เสิ่นไหวเยี่ยนขมวดคิ้ว

“เจ้ารู้จักข้าด้วยหรือ?”

เสวียนชิงนิ่งเงียบไป

ข้ารู้ดีว่าเขาไม่กล้าเปิดเผยฐานะ วันนี้ข้าแอบหลบหนีออกจากวัง แม้แต่หน่วยองครักษ์เงาติดตามก็ยังพกมาเพียงแค่หนึ่งกองกำลังชุดเล็กเท่านั้น หากในเวลานี้เปิดเผยฐานะในโรงชา การปลอมตัวออกนอกวังเที่ยวนี้ก็ถือว่าเสียเปล่า

สิ่งที่ข้าต้องการจะเห็น หาใช่การที่พวกเขาคุกเข่าลงโขกศีรษะยามพบหน้าจักรพรรดิไม่

แต่สิ่งที่ข้าอยากเห็น คือยามที่พวกเขาพบเจอกับสามัญชนคนธรรมดาคนหนึ่ง พวกเขาจะรู้จักเคารพกฎเกณฑ์บ้านเมืองหรือไม่ต่างหาก

คำตอบที่ได้เห็น ช่างน่าผิดหวังยิ่งนัก

เสิ่นฝูจูก้าวเข้ามาใกล้ข้า โน้มตัวกระซิบด้วยน้ำเสียงต่ำ “ตอนนี้เจ้ารู้สึกนึกเสียใจ ตอนนี้ก็ยังทันนะ”

ข้าเอ่ยถาม “เสียใจเรื่องอันใด?”

นางหัวเราะออกมาอย่างชั่วร้าย

“เสียใจที่ดันเกิดมามีหน้าตาที่แบ่งแยกไม่ออกระหว่างชายหญิงเช่นนี้สะสิ”

นางยื่นมือหมายจะตบเข้าที่ใบหน้าของข้า

เสวียนชิงเพิ่งจะขยับกาย ทว่าข้ากลับรวบข้อมือของนางไว้เสียก่อน

เสิ่นฝูจูเจ็บจนกรีดร้องออกมาลั่น

ข้าจ้องมองนางพลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “คุณหนูเสิ่น ใบหน้าของข้าจะเหมือนบุรุษหรือไม่ หาต้องรบกวนให้เจ้ามาใส่ใจไม่”

“ทว่าปากของเจ้านี่สิสมควรได้รับการสั่งสอนเสียบ้าง”

เสิ่นไหวเยี่ยนโกรธเกรี้ยวจนสติหลุด

“สามหาว!”

เขายกกระบี่พุ่งตรงเข้ามา

ในจังหวะนั้นเอง บริเวณปากบันไดก็พลันมีเสียงชราภาพ ทว่าเปี่ยมด้วยอำนาจดังขึ้นมาสายหนึ่ง

“ผู้ใดบังอาจชักกระบี่ในหอไท่ผิง!”

ทุกคนหันกลับไปมองตามเสียง

เซี่ยกวนหนาน ผู้ว่าการนครจิงเฉิงนำตัวเหล่าเจ้าหน้าที่ทางการก้าวขึ้นมา

เขามีอายุเกือบห้าสิบปีแล้ว ชุดข้าราชการสวมใส่อย่างเป็นระเบียบเรียบร้อยไม่บกพร่องแม้แต่น้อย ยามที่เห็นกระบี่ในมือของเสิ่นไหวเยี่ยน หัวคิ้วของเขาก็ขมวดเข้าหากันอย่างรุนแรง

“รองแม่ทัพเสิ่น กระบี่ขององครักษ์หลวง ไม่สมควรปรากฏขึ้น ณ ที่แห่งนี้”

สีหน้าของเสิ่นไหวเยี่ยนเปลี่ยนไปเล็กน้อย

“ใต้เท้าเซี่ย คนผู้นี้มีพฤติกรรมน่าสงสัยคล้ายพรรคพวกกบฏ ข้าได้รับคำสั่งให้มาจับกุมตัว”

เซี่ยกวนหนานเอ่ยถาม “รับคำสั่งผู้ใด?”

เสิ่นไหวเยี่ยนนิ่งเงียบไปชั่วอึดใจ

เสิ่นฝูจูเอ่ยแทรกขึ้นมาด้วยความไม่พอใจ “ใต้เท้าเซี่ย พี่ชายของข้าจะจับกุมคน ยังต้องมารายงานต่อท่านด้วยหรือ?”

เซี่ยกวนหนานเหลือบสายตามองนางแวบหนึ่ง

“ในเขตอำนาจศาลของศาลาว่าการนคนจิงเฉิงย่อมต้องรายงาน”

เสิ่นฝูจูแค่นเสียงหัวเราะเยาะ

“บิดาของข้าและใต้เท้าเซี่ยต่างเป็นขุนนางร่วมราชสำนักมาหลายปี ใต้เท้าเซี่ยวันนี้ถึงกับยอมแตกหักกับตระกูลเสิ่น เพื่อเห็นแก่ตัวไร้เพศไม่สมประกอบผู้หนึ่งอย่างนั้นหรือ?”

สีหน้าของเซี่ยกวนหนานดิ่งลงเย็นชาทันที

“คุณหนูเสิ่นโปรดระมัดระวังวาจา”

ทว่านางกลับไม่รู้สึกว่าตนเองกล่าวสิ่งใดผิดพลาด กลับหันหน้ากลับมามองข้า

“เจ้าเห็นแล้วหรือยัง ต่อให้ผู้ว่าการนครจิงเฉิงมาด้วยตนเอง ก็ไม่มีผู้ใดช่วยเจ้าได้”

“ตระกูลเสิ่นของพวกเราในนคนจิงเฉิงแห่งนี้ อยากให้ผู้ใดก้มหัว ผู้นั้นก็ต้องก้มหัว”

เซี่ยกวนหนานขมวดคิ้วแน่น กำลังจะเอ่ยปากพูด ทว่าเสิ่นไหวเยี่ยนกลับก้าวเข้าไปหยุดอยู่เบื้องหน้าเขาเสียก่อน

“ใต้เท้าเซี่ย เรื่องนี้ข้าจะรายงานต่อสำนักองครักษ์หลวงด้วยตนเอง หากท่านขัดขวาง ย่อมถือว่าขัดขวางกิจการทหาร”

สีหน้าของเซี่ยกวนหนานย่ำแย่ถึงขีดสุด

ข้าใช้นิ้วเขี่ยวงแหวนหยกบนนิ้วหัวแม่มือเล่น “ใต้เท้าเซี่ยหวาดกลัวตระกูลเสิ่นงั้นหรือ?”

เซี่ยกวนหนานชะงักไปเล็กน้อย หันกลับมามองข้า

สายตาของเขาตวัดผ่านคิ้วและดวงตาของข้า แล้วชะงักค้างไป

วันนี้ข้าไม่ได้สวมกวานหมวก เพียงใช้ปิ่นหยกเนื้อเกลี้ยงเกลาปักรวบผมเอาไว้ เขาย่อมไม่อาจจดจำข้าได้ในทันที ทว่าขุนนางชราในราชสำนักต่างเคยพบหน้าข้ามานับครั้งไม่ถ้วน โดยเฉพาะคนละเอียดรอบคอบอย่างเซี่ยกวนหนาน

เขามองจ้องข้า รูม่านตาหดเกร็งลงเล็กน้อย

ข้าส่ายหน้าแผ่วเบา

เซี่ยกวนหนานรีบหลบสายตาลงทันที เม็ดเหงื่อผุดพรายขึ้นที่ขมับ ก้มศีรษะลงต่ำลึก “ข้ามิได้หวาดกลัวตระกูลเสิ่น ทว่าเกรงกลัวต่อกฎหมายบ้านเมืองต่างหาก”

ข้าแย้มยิ้ม

“เช่นนั้นก็จงจัดการตามกฎหมายเถอะ”

สีหน้าของเสิ่นฝูจูเปลี่ยนสีทันที

“จัดการตามกฎหมายอันใดกัน?”

เซี่ยกวนหนานหมุนตัวกลับ เอ่ยด้วยน้ำเสียงหนักแน่นมั่นคง

“องครักษ์หลวงฝ่าฝืนออกจากเขตพระราชฐานโดยพลการ ทั้งยังพกพาอาวุธทหารเข้ามาในย่านการค้า ยึดอาวุธเหล่านั้นมาก่อน ส่วนคุณหนูเสิ่นกระทำความผิดฐานดูหมิ่นผู้อื่นในที่สาธารณะ แย่งชิงร้านค้าโดยพลการ และใช้ญาติมิตรข่มเหงราษฎร ให้นำตัวกลับไปสอบสวนที่ศาลาว่าการนคนจิงเฉิงทั้งหมด”

เสิ่นฝูจูกรีดร้องขึ้นมาทันที

“เจ้ากล้าหรือ!”

สีหน้าของเสิ่นไหวเยี่ยนมืดครึ้มลงเช่นกัน

“เซี่ยกวนหนาน เจ้าจงคิดให้ดีเสียก่อน”

เซี่ยกวนหนานยกมือขึ้นเป็นคำสั่ง

เหล่าเจ้าหน้าที่ทางการก้าวเท้าพรวดพราดเข้าไปข้างหน้า

บรรยากาศภายในโรงชาตึงเครียดขึ้นมาจนถึงขีดสุด

เสิ่นไหวเยี่ยนกำด้ามกระบี่แน่น เหล่าองครักษ์หลวงต่างกุมอาวุธในมือพร้อมปะทะ

เสวียนชิงยืนอยู่ข้างกายข้า ประกายความเย็นเยียบในแววตาราวกับเกล็ดน้ำแข็ง

ยามที่ข้ากำลังจะเอ่ยปาก ด้านนอกกลับพลันมีเสียงฝีเท้าควบม้าดังขึ้นมาคราหนึ่ง

มีเสียงขันทุ้มกังวานดังแว่วมาจากด้านนอก

“เจิ้นกั๋วกงมาถึงแล้ว!”

สีหน้าของเสิ่นฝูจูสว่างวาบขึ้นมาในพริบตา

นางหันกลับมามองข้า แววตาลุกโชนด้วยความลำพองใจอีกครั้ง

“ครานี้ ข้าอยากรู้นักว่าผู้ใดจะกล้าเหิมเกินข้าอีก”