บทที่5

ร่างสูงโปร่งที่กลับมาถึงบ้านก็พบน้องชายที่กำลังนั่งทำอะไรบางอย่างอยู่ที่โต๊ะญี่ปุ่นอย่างตั้งใจ จนได้ยินเสียงเขาเปิดประตูเข้ามาร่างเล็กจึงหันมองหน้าเขาเล็กน้อย

“คราวหลังถ้าพี่จะไม่กลับบ้านต้องบอกผมสิ” คนน้องพูดอย่างน้อยใจผู้เป็นพี่ชายที่ทำให้เขาเป็นห่วง

“ทราบแล้วครับ” เขาพูดแซวน้องชายที่เป็นห่วงเขาเกินไป

“ดีครับ” เขาว่าด้วยสีหน้ายิ้มแย้มเมื่อพี่ชายรับปากจะทำอย่างที่พูด

“แล้วนี่เรากำลังทำอะไรอยู่เหรอ!?” เขาถามน้องชายที่กำลังตั้งใจทำอะไรบางอย่างมาตั้งแต่เมื่อวานแล้ว

“ผมว่าผมอยากจะสอบเข้าที่นี่” เขาชี้ให้พี่ชายดูมหาลัยที่เขาอยากจะเข้าเรียนและกำลังตั้งใจที่จะทำการสอบชิงทุนของที่นี่ให้ได้

“จะสอบชิงทุนเหรอ!?”

ร่างเล็กทำเพียงพยักหน้าเล็กน้อย

“งั้นก็สู้ๆ นะ ถ้าสอบไม่ผ่านก็ไม่เป็นไร” เขาที่ไม่อยากให้คนน้องต้องเครียดจนเกินไป ทั้งเขาคิดว่ายังไงเขาก็สามารถเก็บเงินส่งน้องชายเรียนได้อย่างสบาย

“รู้แล้ว พี่เข้าไปพักเถอะ”

ชัตเตอร์ทำเพียงแค่ส่งยิ้มอบอุ่นให้น้องชาย ก่อนที่จะเดินเข้าไปในห้องของตัวเองเพื่อพักผ่อน ถึงเขาจะได้พักงานสามวันแต่เงินที่ได้มาเมื่อคืนก็ย่อมดีกว่าเป็นไหนๆ

เขาที่ติดการใช้ชีวิตในเวลากลางคืนจึงได้มาโผล่อยู่ร้านปิ้งย่างเกาหลีที่เขาอยากกินแต่ไม่มีเวลามากินสักที วันนี้จึงได้มีโอกาสมานั่งกินให้สบายใจ แต่น้องชายเขาดันมีเรียนพรุ่งนี้เลยขออยู่บ้านเนี่ยสิ

“นายมาทำอะไรที่นี่”

ต้นลมที่ต้องมาตรวจความเรียบร้อยในห้างให้พอเป็นพิธี แต่เขาต้องหยุดฝีเท้าลงเมื่อเจอเข้ากับร่างแสนคุ้นตากำลังนั่งกินปิ้งย่างอย่างสบายอารมณ์อยู่คนเดียว

“นี่ขนาดไม่ใช่ร้านเหล้ายังเจออีกเหรอเนี่ย” เขางึมงำกับตัวเอง แต่ก็เป็นเสียงที่คนที่ยืนอยู่ทั้งสองคนได้ยินชัดทุกประโยค

เขาตัดสินใจนั่งลงยังฝั่งตรงข้ามโดยไม่ต้องรอให้เจ้าของโต๊ะเอ่ยชวนกันแต่อย่างใด “วันนี้เลิกงานได้ นายกลับบ้านไปได้แล้ว” เขาหันไปบอกเลขาที่ยังคงยืนรอฟังคำสั่งของเขาอยู่

“ได้ครับคุณลม” เขาก้มศีรษะเล็กน้อยก่อนที่จะหมุนตัวเดินออกจากร้านไป

ใครเชิญคุณนั่งกันเนี่ย!!

พนักงานที่รู้จักเจ้าของห้างสรรพสินค้าเป็นอย่างดีรีบวิ่งเข้ามาตอนรับพร้อมกับหยิบถ้วยชามอีกหนึ่งชุดมาให้แก่ชายหนุ่มอย่างลนลาน

“ทำไมถึงได้อยู่ที่นี่ครับ” เขายังคงถามเรื่องที่ถามค้างเอาไว้

“ผมถูกพักงานสามวันน่ะสิครับ” เขายังคงตอบด้วยท่าทีสบายๆ ไม่ได้รู้สึกทุกข์ร้อนกับสิ่งที่เกิดขึ้นแต่อย่างใด

“แค่เพราะเลิกงานก่อนเวลาเหรอครับ!?” เขาถามต่อ เพราะจากที่อ่านมาคือแค่โดนหักเงินในกรณีที่ต้องดื่มเหล้าที่ลูกค้าให้จนทำงานไม่ไหว แต่นี่ไม่เห็นจะมีในข้อตกลงเลยที่เขาจำได้

“ครับ ผู้จัดการบ้าอำนาจนะครับ” เขาว่าอย่างติดตลกก่อนจะเอ่ยต่อ “เมื่อก่อนจะมีผู้จัดการสองคนเพื่อดูแลคนละโซน แต่หลังจากที่คนเก่าลาออกไปก็เลยให้มีแค่คนเดียวนะครับ”

“อ๋อ เข้าใจแล้วครับแค่ทำให้มีสองคนเหมือนเดิมก็จบแล้วสินะครับ”

“ก็คงงั้นมั้งครับ” เขายังคงตั้งใจย่างหมูสามชั้นอย่างขะมักเขม้นทั้งยังคีบให้กับร่างสูงที่นั่งตรงกันข้ามด้วยอีกต่างหาก

หลังจากที่ทั้งสองทานของบนโต๊ะจนหมดชายหนุ่มก็เรียกพนักงานเช็คบิลแล้วเป็นคนจ่ายอาหารมื้อนี้ให้แก่ร่างเล็กที่กำลังจะหยิบเงินออกมา

“ขอบคุณที่เลี้ยงกันอีกแล้วนะครับ”

“แล้วคุณจะไปไหนต่อหรือเปล่าครับ!?” เขาเอ่ยถามอีกฝ่ายที่กำลังจะเดินแยกไปอีกทาง

“เปล่าครับ ผมว่าจะกลับบ้านเลย”

“งั้นไว้เจอกันที่ร้านนะครับ”

ชัตเตอร์ทำเพียงพยักหน้ารับ ก่อนที่จะเดินไปรอรถเมล์เพื่อที่จะเดินทางกลับบ้านไปพักผ่อนให้สบายใจ เพราะเขาทำงานมาหนักมากจริงๆ

“ว่าไง ฟ้าโทรหาพี่เวลานี้” กดรับสายพร้อมกับยิงคำถามใส่อีกฝ่ายทันที

[พี่ พรุ่งนี้พี่กลับมาทำงานได้เลยนะ] เขาว่าด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นจนต้องรีบโทรหาอีกฝ่ายทันที เมื่อทราบข่าว

“ทำไมล่ะหรือไอ้ผู้จัดการนั่นถูกไล่ออกแล้ว!?”

[เปล่าพี่ แต่โซนบาร์ของเรากำลังจะมีผู้จัดการคนใหม่]

“...” ใครอีกวะเนี่ย

[ยินดีด้วยนะพี่เตอร์ พี่ได้รับเลือกให้เป็นผู้จัดการคนใหม่ของโซนเรา] น้ำเสียงแสดงความยินดีถูกส่งผ่านออกมาทางบทสนทนา

“ห้ะ จริงเหรอฉันเนี่ยนะ” เขาถามออกไปราวกับไม่เชื่อหูตัวเองในสิ่งที่ได้ยิน

[พี่ไปดูที่แชตกลุ่มได้เลย]

ชัตเตอร์ที่ได้ฟังแบบนั้นก็รีบกดเข้าไปดูในกลุ่มทันทีและสิ่งที่เห็นคือมีชื่อของเขาเป็นผู้จัดการโซนเครื่องดื่มเป็นที่เรียบร้อย

“ชื่อฉันจริงๆ ด้วยว่ะ” เขาว่าอย่างดีใจก่อนที่ทั้งสองจะพูดคุยกันอยู่พักหนึ่งและคนน้องต้องกลับไปทำงานต่อ

เขารีบเอาเรื่องน่ายินดีไปบอกน้องชาย เพราะไม่ใช่แค่ชีวิตที่จะดีขึ้นแต่เขาไม่ต้องไปทำงานหนักเหมือนเมื่อก่อนอีกแค่คอยตรวจความเรียบร้อยภายในร้านและนั่งอยู่ในห้องแอร์สบายๆ ทั้งคนในแผนกกาสิโนก็จะไม่ได้กล้ามายุ่งกับพวกเขาอีกถ้าไม่มีความจำเป็น

“พี่เตอร์เก่งที่สุดเลย” ร่างเล็กเอ่ยบอกกับผู้เป็นพี่ชายและนั่งคุยกันอยู่พักหนึ่ง ก่อนที่เขาจะต้องขอตัวไปนอน

“ฝันดีกัส” เขาที่มีความสุขจึงได้แต่อดใจรอวันพรุ่งนี้ที่จะได้เลื่อนตำแหน่งอย่างเป็นทางการไม่ไหว

ทั้งเขายังได้ยินมาอีกว่าเจ้าของร้านคนใหม่จะเข้ามาแนะนำตัวกับพนักงานทุกคนในวันพรุ่งนี้ นับว่าเจ้าของร้านเขายังฉลาดอยู่บ้างที่โอกาสเขาได้รับหน้าที่ที่ยิ่งใหญ่นี้

ด้วยความที่เขานอนเร็วกว่าปกติ ทำให้ตื่นเช้าจนทันไปซื้อข้าวมาไว้ให้น้องชายทรนก่อนไปโรงเรียน เขาแกะข้าวต้มใส่ชามไว้รอน้องชายที่กำลังแต่งตัวอยู่ พร้อมกับตักในชามของตัวเองเข้าปากอย่างเอร็ดอร่อย

“นี่เงินของอาทิตย์นี้ ถ้าเสาร์อาทิตย์มีไปเที่ยวกับเพื่อนก็ขอเงินพี่เพิ่มได้นะถ้าไม่พอ” เขาวางเงินสองพันลงบนโต๊ะ

“เสาร์นี้ผมมีไปติวที่บ้านเพื่อนแล้วต้องนอนค้าง พี่ให้ผมไปค้างได้ไหม!?” โฟกัสเอ่ยถามพี่ชายด้วยความหวาดหวั่นกลัวพี่ชายจะไม่อนุญาต

“มีแต่โอเมก้าใช่ไหม!?” เขาต้องถามย้ำอีกครั้ง เพราะถึงโรงเรียนที่น้องเรียนจะเป็นโรงเรียนของโอเมก้าล้วน แต่เขาก็ไม่ได้บังคับให้น้องต้องคบเพื่อนทุกเพศเช่นกัน

“ใช่ครับ กัสจะไม่ทำให้พี่ผิดหวังในตัวกัสแน่นอน” เด็กหนุ่มว่าขึ้นด้วยน้ำเสียงจริงจัง

“พี่ไม่ได้ห้ามถ้าเราจะมีแฟน แต่อยากให้รู้จักป้องกัน...”

“พูดอะไรของพี่เนี่ย ผมรู้แล้วน่า...ไปเรียนแล้วสวัสดีครับ” เขามีใบหน้าขึ้นสีแดงเรื่อเมื่อรู้ว่าพี่ชายกำลังจะสื่ออะไรกับเขา แต่เขายังไม่เคยได้คิดเรื่องพวกนั้นเลยสักครั้งเดียว

“ตั้งใจเรียนล่ะ” เขาตะโกนไล่หลังร่างเล็กที่เขินอายในสิ่งที่เขาพูดจนต้องรีบหนี

เขาที่มีเวลาว่างจนออกไปซื้อของสดมาไว้ในตู้เย็น เวลาที่เขาไม่อยู่น้องจะได้มีของไว้ทำกิน

“พี่เตอร์ มาซื้อของแถวนี้เหรอพี่” ปลายฟ้าที่พักอยู่หอพักใกล้มหา’ลัย เขาจึงได้แวะมาซื้อของที่นี่ก่อนที่จะเข้าห้องเพื่อไปพักผ่อน เพราะอีกไม่กี่ชั่วโมงก็ใกล้ได้เวลาเข้างานแล้ว

“ห้องพี่อยู่แถวนี้ ก็เลยว่าจะซื้อของไปแช่ให้เต็มตู้สักหน่อย” เพราะการซื้อของทำกินเองย่อมดีกว่าซื้อกินข้างนอก

“จริงเหรอพี่ ผมก็พักอยู่หอตรงข้ามมหา’ลัย” เขาพูดด้วยสีหน้ายิ้มแย้มก่อนจะแยกตัวออกไปซื้อของเข้าห้อง

เมื่อเขากลับมาถึงห้องและจัดของทุกอย่างใส่ตู้เรียบร้อยก็เป็นเวลาเกือบบ่ายโมง เขาจึงได้กลับเข้าไปนอนพักผ่อนต่อจนใกล้ถึงเวลาเข้างานเขาจึงรีบตื่นขึ้นมาแต่งตัวเพื่อไปเข้างานก่อนเวลาเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา