6. ฮือ~ อยากกลับบ้าน

[ขอให้สนุกกับการอ่านนะครับ] • [Have fun reading]

Part : ฮือ~ อยากกลับบ้าน

--------------------------------------------------------------------------

หนึ่งอาทิตย์ผ่านไป...

แม้หมอปืนจะมีคำถามมากมายเกี่ยวกับญะญ๋าของเขาที่ดูเปลี่ยนไปไม่เหมือนเดิม แต่เขาก็พยายามปรับตัวเพราะคิดว่าเธอป่วยซึมเศร้าแพนิคอยู่ ควรตามใจและไม่ขัดในสิ่งที่เธอขอให้ทำ

“ขึ้นตาชั่งสิคะ” แสนดีพูดบอกคนไข้ของเธอ ในมือก็ถือสมุดกับปากกาเพื่อเตรียมจดบันทึกพัฒนาการของหมอปืน ที่เวลานี้กลายเป็นคนไข้ป่วยจิต

“ทำไมบี๋ทำเหมือนว่าป๊าเป็นคนไข้เลย ต้องมาคอยชั่งน้ำหนักอยู่ทุกวัน” เขาเริ่มพูดบ่นเมื่อเห็นท่าทางที่เข้มงวดของเธอ บังคับให้เขากินข้าวครบทั้งสามมื้อ แถมยังเป็นมื้ออาหารที่มากเกินกว่าความต้องการของเขา ทั้งพากินเยอะ กินจุกกินจิกกินของที่ไม่มีประโยชน์บ้าง และจบที่หมูกระทะเป็นมื้อดึกของทุกวัน

“ก็ดูป๊าสิคะ ผอมจนไม่มีแรงจะเดินอยู่แล้วมันต่างจากคนป่วยตรงไหนคะ”

“แต่...”

“เป็นหมอแบบไหน ถึงไม่ดูแลตัวเองเลยคะ ส่วนสูงร้อยแปดสิบห้าน้ำหนักตามเกณฑ์ควรอยู่ที่เท่าไหร่คะ?”

“เอ่อ...”

“บี๋ถามว่าเท่าไหร่คะ?” เธอทำเสียงดุคนไข้ของเธอที่ทำท่างอแงจะไม่ให้ความร่วมมือ

“เจ็ดสิบสาม ถึง เจ็ดสิบ..เอ่อ เจ็ดสิบแปด”

“เจ็ดสิบเก้าค่ะ แล้วน้ำหนักที่ชั่งครั้งแรกเมื่ออาทิตย์ที่แล้วก็หนักแค่ห้าสิบเก้า แบบนี้จะไม่ให้บี๋เข้มงวดได้ไงคะ?” แสนดีพูดเสียงเข้มหน้าดุ

“ครับ”

“ทีนี้ จะขึ้นตาชั่งได้หรือยังคะ”

“ครับ” หมอปืนขานรับคำสั่ง และก้าวขาขึ้นตาชั่งหน้าหงอย

“หกสิบห้าจุดสองสาม นี่แหละความพยายามของฉัน” คุณหมอแสนดีเริ่มยิ้มออก เมื่อเธอสามารถทำให้น้ำหนักคนไข้ของเธอขึ้นมาหกกิโลได้ ภายในหนึ่งอาทิตย์

จากที่ตอนแรกหมอปืนดูผอมจนเห็นกระดูก ตอนนี้ก็เริ่มมีเนื้อขึ้นมาให้เห็น หากว่าน้ำหนักขึ้นมาอีกห้ากิโลคงจะดูเป็นผู้เป็นคนมากขึ้น

“วันนี้ป๊าต้องกินข้าวเหมือนหมูอีกหรือเปล่าครับ”

“ไม่แล้วค่ะช่วงนี้หมอจะให้บี๋ เอ้ย!บี๋จะให้หมอ เอ้ย!บี๋จะให้ป๊าเลิกกินจุกจิกแล้วก็เลิกกินดึก แต่ต้องทานอาหารให้ครบสามมื้อต่อวันเหมือนเดิมนะคะ”

“ฮ่า ๆ บี๋ตลกจัง^^” เขาขำที่เธอพูดผิดพูดถูกอยู่บ่อย แต่หารู้ไม่ว่านั้นไม่ใช่มุขที่ทำเพื่อให้เขาขำ แต่เป็นการฝืนใจทำในสิ่งที่ไม่ได้เป็นตัวเธอและยังปรับตัวกับคำเรียกนั้นไม่ได้เหมือนกับเขา

“ขำเหรอคะ แฮะ ขำได้ก็ดีแล้วล่ะค่ะ”

แสนดีขำแห้งใส่หมอปืนก่อนจะเดินหนีเข้ามาด้านในห้องนอนเพื่อเตรียมตัวอาบน้ำและออกมารับมือกับคนไข้ของเธอต่อเหมือนกับทุกวัน ซึ่งมันไม่ใช่เรื่องยากเลยที่เธอต้องเปลี่ยนตัวเองเป็นญะญ๋าเพราะในทุก ๆ คืนก่อนนอนเธอจะต้องพบเจอกับเรื่องไม่คาดฝันอยู่ตลอด กว่าจะเอาตัวลอดไปได้ในแต่ละวัน และล่าสุดเธอก็เพิ่งโกหกหมอปืนว่าเธอเป็นประจำเดือน เพราะเหมือนว่าเขาจะอยากทำเรื่องที่เคยทำกับญะญ๋าขึ้นมา

ห้องแต่งตัว...

หลังจากที่แสนดีอาบน้ำเสร็จ เธอก็นุ่งผ้าขนหนูเดินวนอยู่ในห้องแต่งตัว เพราะไม่รู้ว่าจะใส่เสื้อผ้าชุดไหนของญ๋า แสนดีเป็นคนไม่ชอบใส่กระโปรงต่างจากญะญ๋าที่มีแต่ชุดเดรสเต็มตู้

“เหลือแต่ชุดกระโปรงแล้วเหรอ ทำไมกางเกงน้อยจัง”

เมื่อเลือกมากไม่ได้เธอจึงหยิบชุดเดรสยาวสีครีมมาใส่ แต่ยังไม่ทันที่จะถอดชุดออกจากไม้แขวน เธอก็โดนจู่โจมจากคนที่แอบย่องเข้ามาด้านหลัง

หมับ!

สาวร่างเล็กที่หันกลับมาด้วยความตกใจ ถูกชายร่างสูงดันหลังเข้าแนบชิดกับตู้เสื้อผ้า จังหวะที่เขากำลังจะโน้มหน้าลงมาจูบเธอ แสนดีดึงมือขึ้นมาปิดไว้ทันทำให้หลังมือสวยของเธอถูกจูบเข้าจัง ๆ

ดวงตาคมมองสบตาคู่สวยที่สั่นไหวเพราะความตกใจ เขาเขยิบหน้าออกเพียงเล็กน้อยเพื่อให้มองหน้าสวย ๆ ของเธอได้ถนัดยิ่งขึ้น

“ป๊าตามใจบี๋ทุกอย่างแล้ว แต่ทำไมยังไม่เลิกทำแบบนี้อีกล่ะครับ เดี๋ยวนี้แค่จะจูบเมียมันยากลำบากขนาดนี้เลยเหรอ” เขามองเธออย่างไม่เข้าใจ และกระชับกอดร่างของเธอแน่นขึ้นอย่างหงุดหงิด

“ก็...ป๊าชอบทำให้บี๋ตกใจอยู่เรื่อยหนิคะ”

“แล้วตอนนี้หายตกใจหรือยังครับ”

“...”

“ถ้าหายแล้ว อยู่เฉย ๆ ให้ป๊าจูบหน่อยนะ เพราะไม่งั้นป๊าจะจับบี๋เอาทั้งที่เป็นประจำเดือนนี่แหละ”

คำขู่ของหมอปืนทำแสนดีเริ่มกลัวว่าเขาจะทำจริงกับสิ่งที่พูด เพราะช่วงล่างที่เบียดเข้าหาท้องน้อยของเธอกำลังขยายตัวแข็งขึ้นเรื่อย ๆ จนน่าตกใจ

หมอปืนค่อย ๆ โน้มหน้าลงมาจูบแสนดีอย่างระวัง เพื่อให้แน่ใจว่าเธอจะไม่หลบหน้าหนีเพราะถ้าเป็นเช่นนั้นเขาคงได้ปล้ำเธออย่างที่พูดขู่จริง ๆ และนั่นก็เป็นสิ่งที่เขาต้องการที่สุดหลังจากได้ญะญ๋ากลับคืน

จ๊วบ ๆ~

“อืออ” หมอปืนครางเสียงออกมาอย่างพอใจเมื่อเธอยอมอยู่นิ่งให้เขาระบายจูบที่โหยหานั้นอยู่นานเป็นนาที

“...” ขอโทษนะญ๋า แฟนแกเสียสติเขาเลยทำแบบนี้ ส่วนฉันก็เลี่ยงไม่ได้ ไม่งั้นคงเกิดเรื่องใหญ่มากกว่านี้ขึ้นแน่ ๆ

แสนดีพูดขอโทษญะญ๋าเพื่อนรักในความคิด พรางหลับตาปี๋ปล่อยให้ทุกอย่างมันเกิดขึ้น

“หมดเมนส์เจอกันนะครับ ไอหลามมันคิดถึงญ๋ามากเลย” หมอปืนลากมือน้อยไปจับไอหลามลูกรักของตน และบังคับให้มือของเธอบีบความแข็งของลำโตนั้น

หลังจากที่หมอปืนยอมถอยออกจากห้องแต่งตัวไป แสนดีที่ยืนเหม่อลอยอยู่ก็ขนหัวลุกขึ้นทรุดตัวลงนั่งที่พื้น เพราะความเป็นชายของเขาที่ได้สัมผัสเมื่อครู่ มันดูอันตรายและน่ากลัวมากจริง ๆ

“อยากกลับบ้าน ฮึก ฉันอยากกลับบ้าน”

แสนดีเริ่มงอแงเมื่อเธอเจอคำพูดกดดันเช่นนั้นจากคนไข้ และนั่นไม่ใช่เพียงแค่รอบแรกเท่านั้นที่เขาทำกับมือน้อยของเธอแบบนี้

เธอรีบต่อสายหาพี่สาวเพื่อขอความช่วยเหลือแบบเร่งด่วน...

“พี่แสนรักช่วยด้วย”

“มีอะไรแสนดี?”

“หนูอยากกลับบ้านหนูไม่อยากอยู่ที่นี่แล้ว หมอปืนหาเรื่องจ้องแต่จะเอาหนู หนูไม่อยากทำแล้วไม่เอาแล้ว” เธอพูดงอแงกับพี่สาวเพราะทนรับสิ่งที่เจอไม่ไหว หนำซ้ำคนไข้ที่เธอต้องรักษานั้นเป็นแฟนของญะญ๋าที่เป็นเพื่อนรักและคนรักของเธอ หากให้โดนกระทำแบบนั้นบ่อย ๆ เธอกลัวว่าจะป่วยจิตไม่ต่างกันกับเขา

“ถ้าแสนดีไม่ทำแล้วใครจะรักษาหมอปืนล่ะ?”

“ใครก็ได้ที่ไม่ใช่หนู หนูไม่ทำแล้ว”

“ใจเย็น ๆ สิแสนดี คิดซะว่าทำเพื่อญะญ๋านะ”

“...” นั้นเป็นคำพูดที่ฉันพูดปลอบใจตัวเองอยู่ตลอดในช่วงนี้ ว่าทุกสิ่งที่ทำก็เพื่อญะญ๋า แต่ตอนนี้มันทนไม่ไหวแล้วจริง ๆ

“อดทนหน่อยนะ เดี๋ยวพี่กับพี่เซฟหาเวลาไปเยี่ยมบ่อย ๆ โอเคไหม”

“...” แสนดีเอาแต่เงียบและไม่พูดตอบกลับอะไรพี่สาวของเธอ เพราะเธอถอดใจไปแล้ว

“หมอปืนเขาไม่มีใคร ไม่มีญาติที่ไหนคอยดูแล ถ้าเกิดว่าเขายังไม่หายเราก็คงต้องคอยผลัดกันไปดูแลเขาเรื่อย ๆ อยู่แบบนี้ แต่ถ้าเขาหายดีพอจะดูแลตัวเองได้ มันก็ดีกว่าไม่ใช่เหรอ ญ๋าจะได้ไม่ต้องมีห่วงด้วย...”

“เฮ้อ ถ้าพรุ่งนี้พี่แสนรักกับพี่เซฟไม่มาหาหนูจะกลับบ้านจริง ๆ”

“โอเค ๆ เดี๋ยวพรุ่งนี้เจอกันนะ” แสนรักรีบตอบรับคำขอของน้องสาว เพราะไม่อยากให้แสนดีถอดใจเรื่องรักษาหมอปืน และหากว่าเธอไม่ทำต่อก็คงไม่มีหมอคนไหนทำได้ ซึ่งความหวังสุดท้ายที่หมอปืนจะหายก็อยู่ที่แสนดีเท่านั้น

--------------------------------------------------------------------------

[ติดตามตอนต่อไป] • [Follow the next episode]

• เพิ่มเข้าชั้น • กดหัวใจ • คอมเมนท์ •กดติดตาม และฝากซัพพอร์ตนักเขียนด้วยนะครับ~