7. แขกผู้มาเยือน

[ขอให้สนุกกับการอ่านนะครับ] • [Have fun reading]

Part : แขกผู้มาเยือน

--------------------------------------------------------------------------

เย็นวันรุ่งขึ้น...

ติ๊งต่อง!

แสนดีที่กำลังเตรียมอาหารเย็นอยู่ในครัว เมื่อได้ยินเสียงกดกริ่งน้ำตาก็แทบไหลเพราะรู้ว่าแขกที่มาหาเธอคือพี่สาวและหมอเซฟ

“เดี๋ยวป๊าไปเปิดประตูเองครับ” หมอปืนลุกจากโซฟาไปเปิดประตูต้อนรับแขก

และทันทีที่ประตูเปิดออก หมอเซฟก็ได้เห็นว่าสภาพของหมอปืนดูดีขึ้น ทั้งผมเผ้าหนวดเคราสีหน้าแววตา รูปร่างที่ดูแข็งแรงขึ้นจนทำคนที่เป็นห่วงตื้นตันกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่พุ่งเข้าสวมกอดคนพี่ทันที

“ฮือ พี่ปืน”

“เป็นอะไรของมึงเนี่ย มากอดกูทำไมปล่อย” หมอปืนผลักร่างหมอเซฟออก เพราะตกใจที่จู่ ๆ เขาก็โดนกอดรัดจากคนที่ไม่เคยแสดงออกเช่นนั้นอย่างหมอเซฟ

“ผมเป็นห่วงพี่มากเลยรู้หรือเปล่า ยอมให้รักษาสักทีนะ” หมอเซฟเป็นห่วงจนเผลอหลุดปากพูด

“พูดอะไรของมึง?”

“ช่วงนี้เซฟสติไม่ค่อยดีน่ะค่ะหมอปืน ชอบพูดอะไรเรื่อยเปื่อยอยู่ตลอด” หมอเซฟถูกแฟนสาวของเขาดุผ่านคำพูดและสายตา โทษฐานที่เกือบหลุดพูดเรื่องต้องห้ามนั้น

“พี่แสนรัก” แสนดีรีบวิ่งเข้ามากอดพี่สาวเมื่อเห็นว่าเธอเดินเข้ามาในบ้าน

“แสน...” แสนรักเงยหน้าขึ้นมองหน้าหมอปืนก่อนจะนึกได้ว่าเวลานี้แสนดีนั้นกลายเป็นญะญ๋าไปแล้ว “เอ่อ...ญ๋า เป็นไงบ้าง?”

เธอเบะปากทำท่าจะร้องไห้และส่ายหัวใส่พี่สาว เพื่อบอกว่าเธอไม่ไหวแต่ก็ต้องสู้ต่อเพราะไม่มีทางเลือก

“สู้ ๆ นะ เดี๋ยวทุกอย่างก็ดีขึ้น”

“กินข้าวเย็นกันมาหรือยัง?” หมอปืนเอ่ยถามแขกที่มาเยือนเพราะจะชวนทานข้าวเย็นด้วยกัน

“ยังเลยค่ะ เราตั้งใจว่าจะมากินข้าวเย็นที่นี่ ฝากท้องด้วยนะคะหมอปืน” แสนรักพูดบอกคนไข้เจ้าของบ้าน ที่ไม่รู้ตัวเลยว่าทุกคนกำลังวุ่นวายเพราะอาการป่วยของตน

โต๊ะทานข้าว...

“พี่เป็นไงบ้าง?” หมอเซฟเอ่ยถามหมอปืน

“เป็นไงอะไร กูก็ปกติดี มึงอ่ะเป็นอะไรของมึง” หมอปืนตอบกลับโดยที่ทั้งสามคนที่นั่งร่วมโต๊ะเงยหน้ามองกันด้วยความท้อใจ เพราะความปกติที่เขาว่านั้นหมายความว่ายังไม่ปกติดี

“เมียกูทำกับข้าวให้กูกินทุกวัน ชีวิตมีความสุขดี” หมอปืนพูดพรางหันมองหน้าสาวสวยผมสั้นที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ก่อนจะลูบหัวเธอด้วยความรักและฟัดแก้มเธอโชว์แขกทั้งสอง

ฟอด

“น่ารักจริง ๆ เลย เมียใครก็ไม่รู้^^”

จากที่เธอสะดุ้งตกใจในช่วงแรก ๆ เพราะการกระทำนั้น เวลานี้แสนดีก็ทำได้เพียงแค่ยิ้มแห้ง ๆ เวลาโดนหมอปืนขโมยหอม เพราะหากแสดงท่าทางขัดขืนมากกว่านั้นก็พานทำคนไข้ของเธออารมณ์เสีย ซึ่งเธอเดาทางของเขาไม่ออกจริง ๆ เวลาที่เขาอารมณ์เสียเขาจะเป็นเหมือนคนไข้จิตเวชคนอื่นหรือเปล่า เพราะหากเป็นเช่นนั้นผู้หญิงตัวเล็ก ๆ อย่างเธอคนเดียวคงเอาเขาไม่อยู่

ซึ่งหลังจากทานข้าวเสร็จคนไข้ของคุณหมอแสนดีก็หาเรื่องชวนแขกดื่ม โดยการหยิบขวดเหล้าราคาแพงมาอวดหมอเซฟรุ่นน้อง ซึ่งคอเหล้าอย่างแสนดีเห็นยังต้องตลึง เพราะนั่นเป็นเหล้าหายากและราคาสูงมาก

“แมคคัลแลน ปี1926 ขวดนี้เป็นซิงเกิ้ลมอลต์ที่เก่าแก่ที่สุดในคอลเลคชั่นของแบรนด์แมคคัลแลน มีแค่สี่สิบขวดในโลก สนนราคาอยู่ที่ 2,268,750บาท”

“ไม่ได้ค่ะ” แสนดีค้านหมอปืนแม้ว่าในใจเธอเองก็อยากจะตั้งวงดื่มเหล้าและลองชิมมันสักครั้งในชีวิต แต่สุดท้ายเธอก็ต้องเลือกทำสิ่งที่ควร

“กินนี่ดีกว่าค่ะ วิตามินบำรุงร่างกายตัวใหม่ แสนดีฝากพี่แสนรักมาให้”

เธอพูดอ้างถึงตัวเองและยื่นยาที่หมอปืนควรจะทานหลังอาหารให้กับเขาแทนที่จะเป็นขวดเหล้าที่เขาถือมา ซึ่งนี้ก็เป็นยาตัวใหม่ที่เธอเลือกสูตรให้เขาลองเปลี่ยนทาน เพราะมันเป็นยาที่ออกฤทธิ์แรงกว่าเดิมและน่าจะเห็นผลเร็วขึ้น

“ป๊าต้องกินยาแบบนี้ไปถึงเมื่อไหร่ครับ?”

“กินไปเถอะค่ะ”

“ถ้ากินเสร็จ ป๊าขอดื่ม...”

“ไม่”

“ทำไมล่ะบี๋ ไอเซฟมาทั้งทีให้ป๊าดื่มหน่อยเถอะนะครับ ป๊าไม่ได้ดื่มนานแล้วนะครับ นะ~”

หมอปืนลุกอ้อนสาวสวยที่จู่ ๆ ก็มาดึงขวดเหล้าออกจากมือของเขาไปอย่างไม่ทันตั้งตัว ซึ่งเธอก็มีเหตุผลที่ทำเช่นนั้น หนึ่งคือเขายังป่วยอยู่และการให้ผู้ป่วยดื่มเหล้านั้นไม่ใช่เรื่องที่ควร

สองคือเธอกลัวว่าตัวเองจะห้ามใจไม่ไหวร่วมวงดื่มด้วย และเธอก็ไม่อยากให้เป็นเช่นนั้นเพราะเธอเลิกเหล้ามาได้เป็นปีแล้ว และก็ไม่อยากกลับไปติดมันอีก

แสนดีกลายเป็นคนติดเหล้าหลังจากที่ญะญ๋าจากไป เธอทั้งดื่มทั้งสูบเพื่อล้างความเศร้าในใจจนกลายเป็นเริ่มศึกษายี่ห้อของเหล้าแต่ละยี่ห้อ แม้จะรู้ว่าของพวกนั้นเป็นสิ่งไม่ดีต่อร่างกายแต่เธอก็เสพติดมันอยู่ช่วงนึง

และได้พี่สาวอย่างแสนรักมาช่วยบำบัดพาเธอออกไปทำงานจิตอาสาเพื่อช่วยเหลือคน ในตอนนั้นเธอจึงคิดได้ว่าตัวเธอมีประโยชน์มากกว่าจะมานั่งติดเหล้าติดยา จึงสานต่อการเรียนจิตแพทย์ที่เธอตั้งใจจนประสบความสำเร็จ และเลิกติดเหล้าได้ในที่สุด

“บี๋ครับ~” หมอปืนอ้อนสาวสวยใจแข็งที่เดินถือขวดเหล้าหนีตนเข้าห้องไป แต่ก็ไม่เป็นผลเพราะเธอไม่ยอมใจอ่อนให้เขาง่าย ๆ

ภายในห้องนอนหมอปืน...

“แอบไว้ตรงไหนดีเนี่ย?” เธอมองหาที่แอบขวดเหล้าที่หมอปืนจะไม่สามารถหาเจอ แต่จู่ ๆ เธอก็หันมาดุขวดเหล้าเสียงดังอย่างไม่มีสาเหตุ

“อย่ามาเรียกฉันนะ!”

“หุบปากเดี๋ยวนี้เลย!”

ทั้งที่ในห้องมีเพียงแค่เธอ และไม่มีเสียงใครนอกจากเธอที่กำลังพูดอยู่ แต่เธอกลับเป็นผู้เดียวที่ได้ยินเสียงขวดเหล้าสุดพรีเมียมเรียกหาเธอไม่หยุด

“ฉันจะไม่กินแกเด็ดขาด อยู่นี่ไปก่อนแล้วกันนะ” เธอพูดบอกกับขวดเหล้าที่เธอวางมันแอบไว้ในตู้ เพื่อหลบคนไข้ของเธอรวมถึงตัวเธอเองด้วย

แสนดีเดินออกจากห้องด้วยการใช้ความอดทนขั้นสุดที่จะไม่แตะต้องมัน แม้ในเวลานี้จะเป็นเวลาที่เธอเครียดจนอยากจะซดมันเข้าปากใจจะขาด

ภายนอกห้อง...

“อย่ามาทำหน้างอแบบนั้นนะคะ ที่บี๋ทำแบบนี้ก็เพราะ...” เธอยังพูดไม่ทันจบก็โดนคนไข้พูดสวนกลับ

“ป๊าไม่ได้ป่วยนะครับ บี๋ต่างหากที่ป่วย” หมอปืนยังเข้าใจแบบนั้น และคิดว่าตนคือคนปกติแต่แฟนสาวของเขาคือคนที่น่าเป็นห่วง

“ไม่ได้ก็คือไม่ได้ค่ะ” แสนดีพูดตัดบทเพื่อไม่ให้คนไข้ของเธอหาเรื่องทักท้วงขึ้นมาได้อีก

“ใจร้าย!” หมอปืนนั่งกอดอกหน้าบึ้งไม่ถึงห้าวินาทีก็ต้องหันมากอดอ้อนสาวสวยผมสั้นที่นั่งทำตาขวางอยู่ใกล้ ๆ เพราะเขาไม่สามารถโกรธเธอผู้เป็นที่รักได้นานไปกว่านั้น

“ครับ ไม่กินก็ไม่กิน”

“จะโหดอะไรขนาดนั้น เธอก็รู้อยู่ว่าพี่เขา...” หมอเซฟพูดดุแสนดีที่เธอโหดใส่เขาเกินไปทั้งที่รู้ว่าเขาเป็นผู้ป่วยจิต

“เห้ย! อย่ามาว่าเมียกูนะ”

ทุกครั้งที่เธอได้ยินเขาบอกคนอื่นว่าเธอเป็นเมีย มันไม่เพียงแค่รู้สึกไม่ชอบใจแต่มันยังรู้สึกเครียดและหนักอกมากอีกด้วย แม้จะอยากหลุดพ้นแต่ก็ยังไม่ใช่เวลาที่สมควร

อดทนนะแสนดี อดทนไว้...

--------------------------------------------------------------------------

[ติดตามตอนต่อไป] • [Follow the next episode]

• เพิ่มเข้าชั้น • กดหัวใจ • คอมเมนท์ •กดติดตาม และฝากซัพพอร์ตนักเขียนด้วยนะครับ~