Mag-log in“จะไม่นั่ง??"
“ไม่ค่ะ”“เอาล่ะ เข้าเรื่องเลยนะ ต้องการเท่าไหร่”
“เอ่อ คือ ลินแค่ขึ้นมาตามคำสั่งของเจ้านายค่ะ ไม่ได้รับงานนอก"
"ชื่ออะไรนะ?"
"อลินค่ะ"
“จะโก่งค่าตัว ว่างั้น”
“ไม่ใช่ค่ะ”
“ปกติรับจ๊อบมากสุดเท่าไหร่?”
ประโยคนี้อลินแทบจะกรีดร้องออกมาให้รู้แล้วรู้รอด ทำไมเขาถึงได้ดูถูกเธอขนาดนี้ เธอแค่ทำงานกลางคืนนะ ไม่ใช่ขายตัว แต่ก็ทำอะไรไม่ได้มากกว่าการยืนก้มหน้าบีบมือเข้าหากันแน่น ตั้งสติเอาไว้ เธอจะใช้มุขเก่าดังที่เคยหลอกพวกเสี่ยที่เคยถามเธอแบบนี้แล้วกัน
“ฉันขายเป็นครั้ง ครั้งละ1ล้านบาทต่อน้ำแตก1ครั้งค่ะ”
; เยส ในที่สุดเธอก็สามารถโพล่งคำที่เธอเคยเสนอพวกเสี่ยบ้ากาม ที่หลังจากได้ฟังค่าตัวเธอแล้วเป็นต้องถอยหนี
คนบ้าที่ไหนเล่า จะยอมจ่ายเงินเป็นล้านเพื่อแลกกับเซ็กส์แค่ครั้งเดียว
แต่รายนี้ เธอค่อนข้างจะปริปากยากเสียหน่อย เพราะเขาหล่อเหลือเกิน ยิ่งได้มีโอกาศยืนมองเขาใกล้ๆสองต่อสองแบบนี้ โอย แม่เจ้า ..
“ได้” แดเนียลมองสาวเอเชียใบหน้าสวยแกมเหยียด แม่นี่ สวยเสียเปล่า ช่างหน้าเงินเสียเหลือเกินคาดว่าคงไม่เคยได้ค่าตัวมากขนาดนี้แน่นอน สงสัยคงเก๋าเกมส์มากพอตัว
“ห๊ะ!?..." เมื่อเขาตอบรับ อลินหุบยิ้มทันที
เมื่อกี้เธอฟังไม่ผิดใช่ไหม
“คืนนี้ฉันเดินทางมาเหนื่อย คาดว่าน่าจะสักสองสามล้าน”
“เอ่อ ขอโทษค่ะ เมื่อกี้ฉันพูดเล่น ฉันไม่รับงานขายตัว ขอตัวนะคะ”
ร่างเล็กเตรียมวิ่งหนีออกจากห้องนี้ทันทีเมื่อเขาเอาจริง
“ห้าล้าน”
“............!!"
“หึ ฉันให้ห้าล้าน แลกกับ1น้ำ” ดานิโล่ลุกขึ้นยืนเต็มความสูงก้าวเท้าเข้าหาหล่อนที่กำลังยืนหันหลังอย่างชั่งใจช้าๆ
“ไง สนมั้ย” เมื่อเขากระซิบข้างใบหูจนเธอตื่นตระหนกหันกลับไปปะทะใบหน้าหล่อเหลาใกล้ไม่ถึงคืบ ร่างเล็กรีบถอยร่นออกทันที
“ขอโทษค่ะ วันนี้ฉันไม่สะดวก ฉันเป็นประจำเดือน ขอตัว”
อลินรีบจ้ำอ้าวออกจากห้องนั้นโดยเร็ว โดยไม่คิดจะหันหลังกลับ
บ้าเอ๊ย ยัยลิน เกือบอ่อนระทวยมั้ยเล่า แค่เค้าเข้าใกล้แค่นี้ ก็แทบจะเป็นลมแล้ว แต่ก่อนไม่ยักจะชายตาแลเธอเลยสักครั้ง คืนนี้เขาคงจะเมามากจนตาพร่ามัว คาดว่าวันหลังเขาคงลืม ใครจะไปคิดเล่า ว่าเขาจะกล้าจ่ายเงินเป็นล้านขนาดนั้น
อลินรีบโบกแท็กซี่กลับห้องพักทันทีหลังจากที่เดินตามหาน้ำหวานจนทั่วร้านแล้วไม่พบ โทรหาก็ไม่รับ แสดงว่าหล่อนคงจะติดแขกแน่นอน
เมื่อโดนอลินเล่นตลกวิ่งหนีจากเขาไปดื้อๆ คืนนี้ดานิโล่จึงหิ้วสาวสวยหุ่นอวบไปบำบัดความใคร่ที่เซฟเฮ้าส์
พั่บ พั่บ พั่บ พั่บ
“อ๊า อู๊วว ...ซู้ดด” แม่สาวเอเชียร่างอวบอั๋นนอนถ่างขาครางเสียงดังลั่นเมื่อโดนความอวบใหญ่ตอกเข้ามแต่ละทีแบบไม่ปราณีปราศัย มีเพียงการสอดใส่และกระหน่ำแทง ไร้การเล้าโลมใดๆนอกเหนือจากให้เธอดูดและสวมถุงยางให้
“ว้าย คะ คุรแดเนียล หนูใกล้เสร็จแล้วค่ะ .อุ๊ย”
ดานิโล่คว่ำร่างหล่อนหลงอย่างแรงแล้วจับบั้นท้ายให้กระดกขึ้น ตามด้วยท่อนเอ็นที่เสียบเข้าไปจนสุดลำ
“อู้ววววว” เสียบเข้ามาแต่ละที เล่นเอาเธอจุกไปหมด
“อย่าเรียกชื่อฉันอีก ซี้ดด”
พั่บๆๆๆๆ มือใหญ่ขยุ้มผมอย่างแรงจนหล่อนหน้าแหงนเสียงเนื้อกระทบเนื้อดั่งตั่บๆ เจ้าหล่อนเสร็จไปหลายครั้งแล้วแต่เขายังคงไม่หยุดเสียที
“อ่าส์ ..ฮุวว ค่ะค่ะ”
ใบหน้าหล่อเหลาเหยเก กระหน่ำความเร็วขึ้นเป็นเท่าตัว จินตนาการถึงแม่สาวคนนั้นที่บังอาจปฏิเสธข้อเสนอของเขา มือใหญ่บีบหน้าอกแน่น
ตั่บ ตั่บ ตั่บ
“กรี๊ดดดด/ซี้ดดดด”
หลังจากเสร็จกิจ แม่สาวคนนั้นจำต้องหอบสังขารเดินขาถ่างออกจากห้องในยามเกือบรุ่งสาง เพราะเขาไม่ชอบนอนค้างคืนกับหญิงอื่นที่ไม่ใช่มิเชล ..
.........................................
อลินเดินมองดูรูปภาพในกรอบเล็กๆของคุณหมอคนหล่อภายในห้องของเขาระหว่างรอ วันนี้เธอมาเร็วกว่ากำหนดไป10นาที ร่างเล็กเดินก้มๆเงยๆมองดูรูปหมอวีรวัชรตอนเด็กๆแล้วยิ้มจนตาหยี
“หืม มีแววหล่อตั้งแต่เด็กเชียว”
เธอเดินผ่านโต๊ะทำงานไปทางด้านหลังพบเสื้อกราวที่ห้อยเอาไว้ แม่สาวจอมซุกซนก้มลงสูดดมกลิ่นน้ำหอมอ่อนๆบนปกเสื้อพอดีกับที่หมอวีเดินเข้ามาเห็น
“อะแฮ่มๆ”
“อุ้ย สวัสดีค่ะ” อลินรีบหันหลังขวับยกมือไหว้คุณหมอแล้วรีบกลับมานั่งเก้าอี้
“อืม กำหนดเรา พรุ่งนี้นี่นา”
“คือ... เมื่อคืน ลินได้ยินอีกแล้ว อาการก็เดิมๆ ไม่ดีขึ้นค่ะ”
“มีงานแต่งที่ผับ? หรือเค้าขอสาวแต่งงาน?"
“เค้าขอกันแต่งงานค่ะ เห้อ ทุกคนมีความสุขมาก แต่ฉันกลับรู้สึกเกลียดคนพวกนั้นทันทีที่เพลงนั้นดังขึ้น”
“นานกี่นาที”
“สี่นาทีห้าสิบสามวินาทีค่ะ”
“จำได้แม่นเชียว”
“ก็ลินนั่งนับเลขในใจตามที่หมอวีเคยบอก”
“ดีมาก”
พราะเดือนก่อนเธอเคยอาละวาดงานแต่งเพื่อนอย่างหนักโดนการกรีดร้องเสียงดังเพื่อนๆกันเอาไว้ไม่ให้เธอวิ่งขึ้นไปป่วนบนเวที ทั้งที่จริงเธอจงใจวิ่งหาเครื่องเสียงเพื่อปิดมัน สรุปคืนนั้น เธอโดนเจ้าสาวตัดขาดคำว่าเพื่อน ผู้คนในงานต่างคิดว่าเธอเป็นแฟนเก่าของเจ้าบ่าว แต่ยังดีที่เมื่อคืนเธอพอตั้งสติได้โดยการรีบวิ่งหนีเข้าไปควบคุมอารมณ์ในห้องน้ำ ชีวิตเธอตอนนี้มีแค่น้ำหวานเป็นเพื่อน
เหตุการณ์คืนนั้นเขาได้ออกไปกับนางแบบดาวรุ่งสาวสวยสังกัดชุดชั้นในแบรนด์ดังเข้าไปโรมรันกันในโรงแรมหรูและได้สำเร็จสมปรารถนาจริง หากแต่ใช้ลูกกระสุนเป็นเครื่องมือช่วยในการสำเร็จภารกิจนี้ หาใช่ใช้ร่างกายดังที่มาดามอลินเข้าใจผิด และความจริงแล้วผู้หญิงคนนั้นเป็นนักฆ่าที่แฝงตัวเองเข้ามาเป็นนางแบบมาแรมปีเพื่อกำจัดคนใดคนหนึ่งในกลุ่มดาร์ค และคืนนั้นดานิโล่เหมาะสุดที่จะออกไปอยู่สองต่อสองได้เพราะไร้เงาของภรรยาเดินควงแขนเข้างานเหมือนใครเพื่อน และต่อให้ฝั่งศัตรูจะเปลี่ยนแผนมาใช้ผู้หญิงเป็นตัวล่อในการกำจัด แต่ดาร์คก็ไม่มีวันจะพลาดท่าเอาได้ง่ายๆ เขาเหนี่ยวไกจบชีวิตสาวสวยสภาพนอนหงายสวมชุดคลุมอาบน้ำนอนตายอย่างอนาถบนเตียงหรู “แม่ร้องไห้ทำไมครับ?” ออร์แลนโดเดินเข้ามาประคองสองแก้มนิ่มของมารดาพร้อมเอียงคอมองอย่างสงสัย“ก็ดูนี่สิ ฮึก.. เห็นแล้วก็กลั้นน้ำตาไม่ไหวทุกที” เธอหันหน้าจอไปให้ฝาแฝดผู้พี่ดูภาพเด็กยากไร้ที่ใช้กระดาษลังกล่องใหญ่เป็นที่กำบังแดดและกินนอนตรงนั้น“โถ แม่ผมสวยแล้วใจดีด้วย” ริคเข้ามาปาดน้ำตาให้เธอหันไปหอมแก้มลูกชายทั้งสองฟอดใหญ่“เราโชคดีที่สุดแล้วรู้มั้ย”“ใช่ฮะ
“นายแปลงสัญญาใหม่ได้ไง อีกอย่าง เลิกสั่งลูกน้องทำร้ายชาวบ้านได้แล้วพวกเค้าเดือดร้อนก็ควรปล่อยกู้ดอกเบี้ยที่ไม่โหดมากสิจะขูดเลือดขูดเนื้อไปถึงไหน”“โอ๊ย ถ้ามาเรื่องนี้คุยเป็นปีก็ไม่จบหรอกเจ๊ เอ๊ย มาดาม” เขาเน้นย้ำวาจายียวนน่าโมโหนัก เธอเพ่งมองนายโด่งอดีตคนเคยรู้จักที่ดูจะไม่เปลี่ยนแปลงอะไรไปมากกว่ารูปร่างที่ล่ำสันขึ้น แววตาดุดันกว่าเมื่อก่อน ออ ได้ข่าวว่าตอนนี้มีภรรยาและลูกสาวแล้วด้วย แต่ที่เปลี่ยนแปงไปอย่างชัดเจนคงไม่พ้นบ่อนขนาดใหญ่หรูหรากว่าที่เธอเคยมาเมื่อหลายปีก่อนนัก แต่ก็อย่างว่าเวลาผันผ่านทุกอย่างมันก็ต้องมีการพัฒนาขึ้นเป็นเรื่องธรรมดา ...... “สบายดีไหม” เขาเอ่ยเสียงแผ่ว สีหน้าเปลี่ยนมาเป็นยิ้มทักทาย ดวงตาทอประกายมองเธอด้วยความรู้สึกที่ลึกซึ้ง แล้วเรื่องราวในอดีตไหลเวียนเข้ามาในหัวมากมาย อาจจะมีเรื่องร้ายแต่เขาเลือกที่จะจดจำสิ่งดีๆและความรู้สึกดีที่เคยมีให้ “สบายดีค่ะ คุณล่ะ” เธอตอบเสียงอ่อน “ผมสบายดีแต่เริ่มมีตีนกาขึ้นบ้างแล้วไม่เหมือนคุณเลย ดูสิยังสวยเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนเลย อลินคนสวยของไอ้โด่ง” “นายโด่ง
ประเทศไทยสองแฝดวิ่งเข้าไปในเขตคฤหาสน์หลังใหญ่ของคุณตาชาตรีและคุณยายสิรีรัตน์ ทั้งสองอ้วนท้วนสมบูรณ์มีความสุขมากจนไม่คิดจะหวนคืนกลับไปเล่นการพนันขันต่ออีกแล้ว ที่ทางที่เคยตัดใจขายไปใช้หนี้ก็ได้กว้านซื้อคืนกลับมาจนหมดนับว่าชีวิตนี้โชคดีเหลือเกินที่ได้รับอลินเข้ามาเป็นบุตรบุญธรรม แถมยังมีหลานชายฝาแฝดจอมซนที่มาวิ่งเล่นรอบบ้านเรียกเสียงหัวเราะปีละครั้ง แต่มาคราวนี้ดูโตขึ้นและนิ่งขึ้นกว่าปีที่แล้วอยู่มากโข“พนมมือไว้ตรงอก โค้งหัวลงไหว้สวัสดีคุณตาคุณยายก่อนกอดสิลูก”เธอเดินตามหลังพลางพร่ำสอนถึงขนบธรรมเนียมไทยพร้อมทำให้ดูเป็นแบบอย่าง“เออน่าไม่เป็นไรยายกับตาไม่ถือ ไว้ปีหน้าค่อยแก้ตัวใหม่เนอะ ดูสิมาปีนี้หล่อเชียว ตัวจริงหล่อกว่าในรูปที่แม่เราส่งมาให้ดูอีกแน่ะ” เธอเอ่ยแกมตลกเงยหน้ามองหลานๆด้วยความปลื้มปิติเมื่อคนรับใช้ที่บ้านวิ่งเข้ามารับกระเป๋าจากเธอและเอาแต่ก้มหน้ามองพื้นอย่างมีพิรุธอลินจึงยื่นมือเชยคางขึ้น“หน้าไปโดนอะไรมาอีกล่ะคะพี่ดวงใจ อย่าบอกนะว่าพวกเก็บดอกเงินกู้ของเสี่ยโด่งอีกแล้ว?”“ค่ะ” เธอยิ้มแห้ง“เห้อ ยังไม่เข็ดอีกหรือคะเนี่ย โดนประจำขนาดนี้ยังจะกล้าไปยืมอีก เอาล่ะรอบนี้ลินจะช่ว
ดวงตาเข้มเพ่งเขม็งไปที่ประตูทางเข้า เจ้าหล่อนในชุดลำลองตุ๊กตาหมีสีน้ำตาลยืนกางแขนทำท่าเหมือนตนเองอยู่ทางเข้าสวนสนุกทำเอาสามีอย่างเขาหรี่ตามองพลางขมวดคิ้วขึ้น“วันนี้โคฟเวอร์เป็นเด็กหรือ?”“เปล๊า วันนี้มีตัวป่วนเพิ่มค่ะ”“หืม?”“ให้ทายว่าใครมา”“สองแสบหรือ? ไหนว่าพรุ่งนี้ให้พ่อไปรับล่ะ?”“ก็เซอร์ไพรส์ไงคะ”“แด๊ดดี๊”สองแสบวัยแปดขวบวิ่งแข่งกันเข้ามาถึงโต๊ะทำงานพ่อสับเท้าวิ่งหน้าตั้งยื่นแขนมาแตะให้ไวสุดใครถึงก่อนคนนั้นชนะ ดานิโล่รวบเอกสารไว้อย่างรอบคอบกลัวว่าเด็กๆจะทำหล่น“เย้”“บุญนำ บุญเหน่อ อย่ากวนพ่อสิลูก”“เรียกดีๆเถอะน่า” สามีโอดครวญพลางกรอกตามองบน ก็เธอมักเรียกชื่อลูกประหลาดๆแบบนี้เสมอ ซึ่งชื่อจริงของพวกเขาคือ ออร์แลนโด และริคคาร์โด ซึ่งแปลว่ากล้าหาญ และเขาเป็นคนตั้งเองแต่กลับถูกภรรยาตัวดีแอบล้อชื่อแปลกๆตลอด“จ้า พ่อริคและออร์แลนโด”“เยี่ยม” เขาคว้ามือภรรยามาจุมพิตแล้วหันมาสนใจเอกสารตรงหน้าต่อ หลังจากนั้นพวกเขาจะทำอะไรก็สุดตามแต่ใจ สายตาแอบช้อนขึ้นมองพลางลอบยิ้มอย่างมีความสุขที่วันนี้ครอบครัวได้อยู่กันพร้อมหน้าพ่อแม่และลูกแต่ทว่าพรุ่งนี้เธอและลูกๆจะไปเมืองไทยโดยไร้เขานี่สิ ใจหายอ
“ป่ะ กลับบ้านกัน ผัวจะจ้างน้ำละ100ล้าน”เห็นเมียหน้าเงินดีนัก จะจัดให้หนักๆเลย ทั้งเงินและบทสวาท..“บ้า”“ขอเด็ดดวงที่สุดเลยนะ”“ชิส์ ลินจะหาเงินค่านมลูกให้ได้หลายร้อยล้านเลยคืนนี้ คอยดูสิ”“สักพันสองพันล้าน ดีมะ?”เขายิ้มมุมปาก“บ้า”อลินหยุดยืนบิดอายจนตัวม้วนสักพักจึงรีบสาวเท้าตามสามีขึ้นรถไปมาเฟียหนุ่มขับรถไปพลางเอื้อมมือหนาลูบศีรษะภรรยาแสนรัก เขารู้ ว่าเธอไม่ได้อยู่กับเขาแค่ทรัพย์สมบัติ ภาพวันที่เธอลงรถแล้ววิ่งกลับมาหาเขา มันยังตราตรึงในใจ อีกภาพ คงหนีไม่พ้นตอนที่เธอรอเขาที่คฤหาสน์ทั้งที่ควรจะรีบหนีออกไปจากที่นั่นให้เร็วที่สุด แต่เธอไม่ไป และยังยืนยันว่าจะเจอเขาให้ได้ รับรู้ว่าเหนือสิ่งอื่นใดแล้ว ผู้หญิงคนนี้รัก และเป็นห่วงพร้อมจะฝ่าฝันอันตรายไปกับเขาไม่ว่าจะเสี่ยงตายแค่ไหน แค่ได้จับมือวิ่งไปด้วยกัน เธอไม่หวั่นกลัว..และสุดท้าย ที่จะลืมไม่ได้ คือขอบคุณแดเนียล ไอ้น้องชายตัวแสบของฉัน ที่นำพาให้เงาได้พบกับหญิงสาวชาวไทยคนนี้ ขอบคุณนะแดเนียล เธอสะดุดตาฉันตั้งแต่แรกพบ..แม้การพบกันมันจะอยู่ช่วงเวลาเดียวกันกับความสูญเสียหนึ่งชีวิตที่ยากจะทำใจไหว ทว่า เราไม่สามารถย้อนไปแก้ไขได้ ก็ต้องขอบค
ร่างใหญ่ทะมึนก้าวเท้าลงจากรถด้วยท่าทีน่าเกรงขามหลังกลับจากประชุมสำคัญในดาร์ค ต่อด้วยเคลียร์ธุรกิจในเครือมากมายจนต้องกลับบ้านในเช้าของอีกวันแว่นตาดำถูกถอดออกช้าๆ สายตาสอดส่องมองหาลูกๆที่เวลานี้ต้องได้ยินเสียงพวกเขาเล่นกันมีเสียงหัวเราะหรือไม่ก็ ร้องไห้แว่วมาต้อนรับผู้เป็นพ่อทุกครั้ง แต่ทำไมวันนี้เงียบกริบ..เมื่อเดินเข้าไปในห้องนอนของลูก ภาพของเด็กแฝดทั้งสองกำลังนอนหลับปุ๋ยจึงทำให้เขาคลี่ยิ้มออกมาอย่างโล่งใจ ใบหน้าหล่อก้มลงหอมแก้มก้นลูกๆฟอดใหญ่อย่างหมั่นเขี้ยวแล้วเดินออกจากห้องไปโดยไม่ลืมปิดประตูให้เบามือที่สุด“ที่ร้ากก !!.. อาบน้ำให้ผัวหน่อย”ดานิโล่ยิ้มกรุ้มกริ่มหลังจากร้องเรียกภรรยาสาวเมื่อก้าวเท้าเข้ามาในห้องนอน“ที่รัก..?"“....”“อยู่ไหน?"ดานิโล่เดินหาเธอจนทั่วห้อง จึงเริ่มรู้สึกแปลกใจ ปกติเธอจะออกมาต้อนรับเขาพร้อมเสริฟน้ำดื่มเย็นๆไม่เคยขาดตกบกพร่อง แต่วันนี้กลับไร้เงาของเธอตี๊ดดดดดร่างใหญ่รีบไปหยิบมือถือของอลินขึ้นมา หัวใจเขาแทบจะกระเด็นออกมาจากอก เมื่อได้อ่านเนื้อความจากเบอร์ปริศนาที่ส่งมา....ถ้าไม่อยากให้เมียตาย รีบมาที่โบสถ์ใจกลางเมืองซานตาริโน...ดานิโล่ไม่รอช้า รีบบึ่






![กรงรักเถื่อนสวาท NC25+ [พระเอกมาเฟีย โหด คลั่งรัก]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)
