บทที่ 3

เสียงดนตรีเพลงCanon ซึ่งเป็นเพลงสุดคลาสสิคที่คนมักเปิดในงานแต่งมายาวนานจนถึงปัจจุบันและในค่ำคืนนี้ก็เช่นกัน ชายหนุ่มนักธุรกิจจัดเตรียมวางแผนเซอร์ไพรส์แฟนสาวด้วยการขอเธอแต่งงานที่ผับแห่งนี้ เมื่อดนตรีเพลงเปิดดังก้องกังวาน ผู้คนต่างร่วมกันยินดีกับว่าที่บ่าวสาว ในขณะที่อลินนั่งชันเข่าเอามืออุดหูอยู่ในห้องน้ำ

“ฮึก..ฮึก”

..มันกำเริบขึ้นมาอีกแล้ว

เธอคงไม่มีโอกาสหายใช่ไหม?

เมื่อไหร่เพลงนี้จะจบซะที....

“ฮึก ฮือๆๆ”

เธอยังคงนั่งอยู่ในห้องน้ำขณะที่ผู้คนด้านนอกต่างปรบมือส่งเสียงเชียร์หญิงสาวให้ตอบรับกันเกรียวกราว

“ก๊อกๆๆ/ ยัยลิน แกอยู่ข้างในใช่มั้ย” น้ำหวานเพื่อนสนิทรีบวิ่งตามเพื่อนเข้ามาในห้องน้ำอย่างเป็นห่วง

“เห้อ” เธอยืนกอดอกพิงประตูห้องน้ำรอเพื่อนสาวหลังจากที่ก้มลงมองรองเท้าของคนในห้องน้ำที่ไม่ยอมตอบ จนแน่ใจว่าเป็นรองเท้าของอลินจริงๆ

“เวรกรรมเหอะ ได้ยินแล้วอาการเหมือนผีกลัวเสียงสวดขนาดนี้ ยัยลินเอ๊ย”

อลินหยิบมือถือขึ้นมาตั้งใจจะกดเบอร์โทรหาหมอวี แต่โชคดี ที่เพลงนั้นปิดแล้ว

“ฟู่ววว เกือบไม่รอดแล้วลิน” ใบหน้าเรียวสวยมีเหงื่อผุดขึ้นเต็มไปหมด เธอรีบลุกขึ้นไปเปิดประตูแล้วโผกอดเพื่อนสาวทั้งน้ำตา ท่ามกลางสายตาของนักท่องราตรีที่มองว่าเป็นเรื่องของผู้หญิงอกหักแล้วคงเมามาก กว่าที่อลินจะกลับมาเป็นปกติได้ใช้เวลาเกือบชั่วโมงจึงเดินออกมาจากห้องน้ำ

“ว้าย นังลิน ดูสิคุณแดเนียล พ่อเทพบุตรของเรามาแล้ว” น้ำหวานสะกิดเพื่อนสาวให้มองตรงทางเข้าในผับมีมาเฟียหนุ่มหล่อซึ่งสนิทกับเจ้าของที่นี่ เมื่อเจอแดเนียลทีไร ทำเอาหัวใจของหล่อนเต้นไม่เป็นส่ำ สาบานได้ ถ้าเขาเป็นแค่คนธรรมดาเธอจะแกล้งเดินชนให้ได้สัมผัสเขาสักครั้งให้หัวใจกระชุ่มกระชวย แต่ความจริงที่แสนน่ากลัวภายใต้ใบหน้าหล่อเหลาสั่งให้เธอต้องอยู่ห่างเขาเข้าไว้ แม้จะไม่ทราบอะไรเกี่ยวกับเขามากมาย แต่สังเกตดูเหล่าบอดี้การ์ดที่ห้อมล้อมแล้วเธอควรหยุดคิด และเธอก็ไม่เคยจะอยู่ในสายตาของเขาเลยสักครั้ง ฮือ นี่สิที่เจ็บปวดรวดร้าว

มาเฟียหนุ่มเดินนำหน้าลูกน้องนับสิบเข้ามาด้านในผับหรูกลางกรุง โดยมีพอล น้องชายอันเดรียเป็นผู้บริหาร หลังจากที่บรรดาลูกน้องและคนสนิทอย่างเควินไม่ได้เจอหน้าค่าตาเจ้านายหนุ่มมาเกือบเดือน ตอนนี้แดเนียลกลับมาพร้อมกับลูกน้องคนใหม่อีกหนึ่งคน นามว่า วิลเลี่ยม

วิลเลี่ยมเป็นลูกน้องคนสนิทของดานิโน่มาหลายปี ตอนนี้เขาไม่ไว้ใจใครทั้งสิ้น และวิลเลี่ยมเต็มใจที่จะดูแลเจ้านายหนุ่มอยู่แล้ว การแสดงออกถึงท่าทางการสนทนาของเขากับลูกน้องและคนสนิทยังคงเนียบเนียนดี ทุกครั้งที่แดเนียลมาที่เมืองไทย ผับสกายเป็นที่แรกที่เขาจะไม่มีทางพลาด

ดานิโล่ที่สวมบทบาทเป็นแดเนียลได้อย่างปกติจนพอลไม่รู้สึกเอะใจเลยสักนิด คืนนี้เขานั่งจิบเบียร์อยู่บนชั้นสองกับพอล

“ไงพี่ชาย คืนนี้ถูกใจสาวคนไหนบ้างรึยัง ถ้ายังบอกผมได้นะ เดี๋ยวจะหาสาวสวยลีลาเด็ดมาให้”

“หึ ขอเด็ดๆเลยนะเว้ยไอ้พอล”

“แหม่ จะว่าไป ผมชอบพี่ในลุคมาดขรึมยืนเคียงข้างวิเวียนในงานแต่งพี่ชายผมที่ญี่ปุ่น มันเหมาะกว่านะ”

; “ฮ่าๆๆ จุๆๆ ไอ้พอล มึงหุบปากเถอะน่า ถึงยังไง กูก็รักแค่วิเวียนคนเดียว ต้องรีบๆสนุกให้เต็มที่ เดี๋ยวแต่งงานแล้วจะทำไม่ได้”ดานิโล่พยายามเลียนแบบการพูดจาของน้องชายให้เหมือนที่สุดจะได้ไม่เป็นพิรุธ เขาฝืนยิ้มฝืนหัวเราะออกมาทั้งที่ในใจของเขาร้อนรุ่มแทบแย่ ยิ่งได้รู้ว่าครั้งสุดท้ายที่สัญญาณจีพีเอสในตัวเขาหาย คือที่นี่..

“ก็แหงล่ะ เวลาวิเวียนจิกสายตาใส่พี่ที ทำเอาพ่อเสือร้ายหงอยเชียว”

“หึ นี่มึงสังเกตกูขนาดนั้น?"

“ฮ่าๆๆ เอาน่าพี่ ผมแค่นึกถึงตอนพี่นั่งคลอเคลียสาวแล้วมันอดขำไม่ได้เมื่อเห็นพี่ทำตัวหงอยๆไม่หือไม่อือเวลาอยู่กับคนรักน่ะ”

“หึ”

มาเฟียหนุ่มกวาดสายตามองบรรยากาศชั้นล่าง สายตาคมสะดุดกับหญิงสาวเอวพริ้วใบหน้าเรียวสวย เธอกำลังร้องเพลงอยู่บนเวที เสียงหวานๆและการเอนเตอร์เทนคนดูมันทำให้เขามองจนเพลินตาไหนจะหน้าอกหน้าใจที่กระเพื่อมไปตามจังหวะการเต้นของเธอ แดเนียลทำเสียงจิจะเบาๆอย่างสนอกสนใจ

“สนใจเธอหรือครับ”

“อืมฮื้ม”

“เดี๋ยวจะลองให้ลูกน้องติดต่อให้”

“เธอรับงานอย่างว่าด้วยหรือ?"

“อืม ไม่แน่ใจ เพราะผมยังไม่เคยกินเธอเลย”

หลังจากที่อลินเดินลงจากเวที มีผู้จัดการเดินมาหาเธอพร้อมกระซิบข้างหู

“มีคนสนใจเธอ สนใจงานพิเศษมั้ย?

“ไม่ค่ะ ลินขอตัวกลับเลยแล้วกันนะคะ” อลินลอบบืนปากขณะที่ผู้จัดการกดมือถือคุยธุระหลังจากที่เธอปฏิเสธ

“ดะเดี๋ยวก่อนสิอลิน ฉันจะพาเธอไปหาเค้าอยู่ชั้นสอง ถ้าเธอเจอหน้ารับรองจะไม่เล่นตัวอย่างนี้แน่นอน”

“ต่อให้หล่อให้รวยแค่ไหน ลินก็ไม่ขายตัวค่ะผู้จัดการ”

“แต่คุณพอล เค้าสั่งให้เธอไปพบแขกที่ชั้นสอง แค่พบอลิน ถ้าตกลงไม่ได้เธอสามารถปฏิเสธได้ ขอร้องล่ะนะอลิน บอสเค้าสั่งมา ว่าให้เธอไปพบเพื่อนบอสให้ได้ ไม่งั้น ฉันจะโดนเล่นงาน”

“เห้อ ได้ค่ะ”

อลินยอมเดินตามผู้จัดการไปยังชั้นสองแต่โดยดี หญิงสาวขาอ่อนยวบเมื่อพบว่าด้านในห้องคือเขา