บทที่ 6

“ถ้าได้ยินอีกฉันจะโทรให้หมอไปหาที่ผับ”

“ก็เคยบอกแล้ว ว่าผมไม่ชอบที่แบบนั้น”

“ลินก็ไม่ชอบค่ะ แค่เงิน”

“เห้อ ก็ออกจากงานแบบนั้นซะสิ”

“เห้อ พูดยังกับงานดีๆบวกเงินดีสมัยนี้หาง่ายปานนั้น เกรดเฉลี่ยฉันก็ปานกลาง ไม่ได้เกียรตินิยมเหมือนหมอนี่นา”

“ว่างป่ะ? รอผมเคลียร์งานอีกสักครึ่งชั่วโมงจะพาไปกินไอศครีม” วีรวัชรนั่งเท้าคางจ้องใบหน้าหล่อน เธออาจจะไม่ใช่ผู้ป่วยอาการหนัก แต่เธอควรจะได้ผ่อนคลายไร้การพูดคุยแบบตึงเครียค่อยๆรักษาไปทีละนิด และเธอก็คงไม่รู้ตัว ว่าเขากำลังแอบรักคนไข้จอมซนคนนี้อยู่

“ว่างค่ะ... อืมหมอคะ ฉันเคยคิดว่า ฉันหายดีแล้ว เหมือนตอนนั้น ที่หมอพาฉันหลับตาแล้วเต้นรำด้วยเพลงนี้”

“ถ้าบังเอิญได้ยินอีก ก็หลับตาแล้วคิดถึงหน้าหมอ หรือไม่ก็ โทรหาผมเลย โอเค๊”

“แล้ว ยาล่ะคะ”

“คุณไม่จำเป็นต้องกินยารักษาอีกแล้ว มันขึ้นอยู่ที่ตรงนี้” วีรวัชรบอกกับเธอพลางชี้นิ้วลงที่หน้าอกด้านซ้ายของตัวเอง

“ที่ใจของหมอวี?"

“ฮ่าๆ ตลกแล้ว ผมหมายถึงนี่...ที่ใจคุณ” คุณหมอสุดหล่อเบนปลายนิ้วชี้ไปที่หน้าอกด้านซ้ายของหล่อน

“งืม... หอมพอๆกับเสื้อเลยแฮะ” อลินยื่นใบแก้มไปชิดพร้อมย่นจมูกสูดดมปลายนิ้วคุณหมอหนุ่ม ทำเอาวีรวัชรอมยิ้มจนหน้าแดง

“ฮ่าๆ จริงๆเลย”

...อลินนี่ ยังคงซุกซนไม่เปลี่ยนเลยจริงๆ..

“ฉันจะเอากลิ่นนี้ไปอวดยัยน้ำหวาน”

“ฮ่าๆ เอาล่ะ รอผมในห้องนี่แหละ เดี๋ยวมา” วีรวัชรก้มดูนาฬิกาบนข้อมือแล้วขยิบตาให้เธอหนึ่งทีออกจากห้อง

ตื๊ดดดด/เสียงมือถือของลินดังขึ้นหลังจากที่หมอวีออกจากห้องไปไม่นาน

“ค่ะแม่”

'ลิน แกรีบมาหาฉันด่วนเลย ฮือๆ'

“แม่ เป็นอะไร”

'ฮือๆ มาเดี๋ยวนี้ พ่อแม่แกกำลังมีปัญหา มาเร็วๆเลยนะมึง ฮึกๆ'

อลินรีบวิ่งออกจากห้องหมอวีโดยลืมเขียนโน้ตไว้ดังที่เคยทำเวลาที่เธอมีธุระด่วน เพราะเธอกับหมอวีรู้จักกันผ่านการรักษาที่แผนกจิตเวชเป็นเวลาเกือบห้าปีแล้วตั้งแต่คุณหมอเรียนจบใหม่ๆ ทั้งสองต้องเจอหน้ากันอาทิตย์ละครั้ง จึงเกิดความสนิทสนมเรื่อยๆกลายเป็นเพื่อนกันโดยปริยาย เธอชอบหยอกล้อหมอหนุ่มพอให้หัวใจที่แอบปลื้มได้กระชุ่มกระชวยและไม่คาดหวังหรอกนะว่าคุณหมอสุดหล่อคนนี้จะรักเธอ ใครกันจะรักผู้หญิงธรรมดาๆแถมไม่ปกติอีก

.....................................

อลินยืนมองพ่อแม่บุญธรรมที่กำลังนั่งกุมขมับอยู่กับพื้นบ้าน ตอนนี้เฟอร์นิเจอร์ทุกอย่างไม่เหลือสักชิ้น เพราะเจ้าหนี้นอกระบบรายใหญ่ได้สั่งให้ลูกน้องมาหอบเอาไปแทนดอกเบี้ยที่ต้องจ่าย ซ้ำยังขู่จะเอาชีวิตหากไม่รีบมาจ่ายเงินต้นเกือบสิบล้าน

“ฮือๆ เอาไงดียัยลินพ่อแม่มึง เราจะถูกฆ่าแล้ว”

“ไหนพ่อกับแม่บอกว่าจะเลิกทำโต๊ะหวยใต้ดินแล้วไง”

“กูกะพ่อกะจะกลับมาลองทำใหม่สักตั้งเผื่อกลับมารวย ฮือๆ ไอ้พวกชาวบ้านมันไปได้เลขเด็ดจากไหนไม่รู้ กูขาดทุนสามงวดซ้อนละเนี่ย”

“ก็เลิกทำซะสิแม่ถ้ามันขาดทุนเยอะขนาดนั้น ที่ทางตั้งหลายไร่ก็ขายซะเกลี้ยงเหลือแค่บ้านหลังเดียว เดี๋ยวบ้านก็โดนยึดจะเหลือแต่ตัวอีก”

“หนอย อย่ามาดูถูกอาชีพนี้ของพวกกูนะเว้ย ตอนเด็กๆมึงมีกินมีใช้อยากได้อะไรกูก็ซื้อให้ มันก็เงินโต๊ะหวยของกูนี่แหละ”

“ก็ถ้าดวงไม่มีแล้วก็ไปทำอย่างอื่นสิแม่”

“หยุดนะอิลิน กูไม่ได้เลี้ยงให้มึงมาด่ากูฉอดๆนะ รู้งี้กูปล่อยให้ไปอยู่บ้านเด็กกำพร้าแล้ว”

“เงียบน่าแม่” ชาตรีปรามภรรยาเบาๆ

“โถ่ พ่อแม่ เงินเดือนหนูแค่3หมื่นเอง บอกตรงๆเงินเก็บมีสองแสนกว่าจะไปพออะไรกัน”

“ก็เขาลือกันให้แซดว่ามึงน่ะไปขายตัวด้วย มึงต้องมีมากกว่านี้สิวะ หน้าตาสวยๆอย่างมึง ลองหาเสี่ยรวยๆขายตัวครั้งละแสนสิอิโง่ จะไปขายหลักพันหลักหมื่นให้ตายมึงก็ไม่รวย”

"แม่ หนูไม่เคยขายตัวนะ”

“ชิ อย่ามาโกหกกูอิลูกไม่รักดี ชาวบ้านบอกกูว่านังน้ำหวานเพื่อนมึงน่ะเลื่องชื่อจะตายมึงคงไปขายตัวด้วยกันอยู่แล้ว ไหนๆก็เสียคนแล้ว ก็ช่วยกูมั่งสิวะ”

“ฮึกๆ แม่”

“ไอ้เสี่ยดำมันจะยึดบ้านเราแล้ว มึงไม่เสียดายบ้านหลังนี้ที่มึงอยู่มาตั้งแต่เล็กเลยใช่มั้ย แถมมันยังตีราคาบ้านของเราแค่5ล้าน ที่ซุกหัวนอนก็จะไม่มีแถมจะเป็นหนี้อีกห้าล้าน ฮือๆ มันฆ่าพ่อแม่มึงตายแน่นังลิน”

อลินทรุดนั่งลงข้างๆพ่อแม่บุญธรรมอย่างคิดไม่ตก ไม่นึกว่าชีวิตท่านทั้งสองจะตกอับถึงเพียงนี้ แต่ก่อนชาตรีและสิรีรัตน์ เคยเป็นเจ้ามือโต๊ะหวยใต้ดินผู้ร่ำรวยแถมยังปล่อยกูให้ชาวบ้าน ทั้งสองสวมสร้อยคอทองคำเส้นใหญ่แถมสวมแหวนจนครบทุกนิ้ว เธอยังจำได้ติดตาตั้งแต่เล็ก ชีวิตของสองสามีภรรยาคู่นี้มีความสุขทุกอย่างยกเว้นการมีลูก เกิดเคราะห์ร้ายกับพ่อแม่ของอลินซึ่งเป็นเพื่อนสนิทของทั้งคู่ต้องด่วนตายจาก ด้วยความเอ็นดูทั้งสองจึงรับเลี้ยงอลินไว้ในบุตรบุญธรรม พอช่วงหลังโชคไม่ค่อยเข้าข้างทำให้ขาดทุนหนักจำต้องไปยืมเสี่ยเงินกู้รายใหญ่มาจ่ายค่าหวย แรกๆอาจจะพอหมุนทัน พอนานเข้าจากแค่ล้านสองล้านกลับกลายเป็น10ล้าน และตอนนี้บ้านกำลังจะถูกยึดซ้ำยังโดนพวกมันขู่จะเอาชีวิต เสี่ยดำยิ่งเลื่องลือในเรื่องทวงหนี้โหด ลูกหนี้หายสาปสูญไปตั้งกี่หลายแล้ว มันคิดว่าชาตรีและสิรีรัตน์แอบซุกเงินก้อนสุดท้ายเพื่อหนีไปที่อื่นไม่ยอมจ่ายหนี้ ทั้งที่จริงแล้วพ่อแม่เธอไม่เหลือตังค์เลยสักบาท ทั้งรู้สึกเห็นใจและเสียใจที่เธอตอบแทนท่านไม่ได้ เงินเป็นสิบล้านจะไปหาที่ไหน

..แต่เมื่อนึกถึงใบหน้าของแดเนียล!!!