ตอนที่ 7จุดเริ่มต้นของพันธนาการ

รถสปอร์ตสีดำสนิทของอัคนีเคลื่อนตัวออกไปจากหน้าหอพักอย่างรวดเร็ว ทิ้งไว้เพียงเสียงเครื่องยนต์ที่ยังคงดังสะท้อนอยู่ในโสตประสาทของจีน่า และสายตาของผู้คนที่ยังคงจับจ้องมาที่เธอไม่วางตา หญิงสาวรีบก้มหน้างุดแล้วเดินจ้ำอ้าวเข้าหอพักไปทันที ไม่ต้องการตอบคำถามหรือเผชิญหน้ากับความอยากรู้อยากเห็นของใครทั้งนั้น

เธอมีเวลาไม่มากนักในการเตรียมตัวไปมหาวิทยาลัย แต่ความคิดในหัวกลับวุ่นวายสับสนไปหมด ภาพเหตุการณ์เมื่อคืนยังคงฉายวนซ้ำไปซ้ำมาในหัว อ้อมกอดที่แข็งแกร่ง รสจูบที่ร้อนแรง และคำสัญญาที่เธอต้องไป ‘ชดใช้’ หลังเลิกเรียนในเย็นวันนี้

‘ขนาดค่าเรียน หนูยังต้องหาเงินจ่ายเองเลย...’

คำพูดของตัวเองยังคงดังก้องอยู่ในหู เธอไม่รู้ว่าพูดออกไปทำไม บางทีอาจเป็นเพราะบรรยากาศบนรถที่เงียบจนน่าอึดอัด หรืออาจจะเป็นเพราะสายตาของเขาที่มองสภาพหอพักของเธอ มันทำให้ความจริงอันแสนเจ็บปวดถูกกระตุ้นขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้

แต่ที่น่าแปลกใจคือปฏิกิริยาของเขาหลังจากที่เธอพูดจบ เขานิ่งไป... ไม่ได้พูดอะไรต่ออีกเลยจนกระทั่งส่งเธอลงจากรถ แววตาที่ซับซ้อนคู่นั้นคืออะไรกันแน่? ความสมเพช? ความประหลาดใจ? หรือ... อะไรบางอย่างที่เธอไม่อาจเข้าใจได้

จีน่าสะบัดหัวแรงๆ เพื่อไล่ความคิดฟุ้งซ่านออกไป ตอนนี้ไม่ใช่เวลามานั่งวิเคราะห์อารมณ์ของมาเฟียคนนั้น สิ่งที่สำคัญที่สุดคือการสอบย่อยในอีกไม่ถึงชั่วโมงข้างหน้า

เธอไปสอบภาคเช้า แม้จะไม่มีสมาธิแต่ก็ยังตั้งใจอย่างถึงที่สุด ตลอดเวลาในห้องสอบ ใบหน้าหล่อเหลาและดวงตาคมกริบของอัคนีมักจะลอยเข้ามาแทรกสมาธิเธอเป็นระยะๆ แต่ทุกครั้งเธอก็จะพยายามดึงตัวเองกลับมาจดจ่อกับข้อสอบตรงหน้าให้ได้ การเรียนคือสิ่งเดียวที่เธอเหลืออยู่ คือความหวังเดียวของยาย คือตั๋วใบเดียวที่จะพาเธอไปสู่ชีวิตที่ดีกว่านี้ได้ เธอจะปล่อยให้มันพังทลายลงเพราะเรื่องบ้าๆ นี่ไม่ได้

หญิงสาวกัดฟันสู้กับความว้าวุ่นในใจ บังคับสมองให้ขุดค้นทุกสิ่งที่เคยอ่านและท่องจำมาตลอดทั้งเทอมออกมาใช้ เธอมุ่งมั่นทำข้อสอบจนกระทั่งหมดเวลา แม้จะไม่มั่นใจเต็มร้อยเปอร์เซ็นต์เหมือนทุกครั้ง

หลังจากเรียนเสร็จ ในช่วงบ่าย จีน่าไม่ได้กลับหอพักทันทีเหมือนทุกวัน เธอยังไม่พร้อม... ยังไม่พร้อมที่จะเผชิญหน้ากับชะตากรรมที่รอเธออยู่ เธอเดินอย่างไร้จุดหมายไปเรื่อยๆ จนมาหยุดอยู่ที่สวนสาธารณะแห่งหนึ่งใกล้ๆ มหาวิทยาลัย ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งบนม้านั่งใต้ต้นไม้ใหญ่ ปล่อยให้ความคิดล่องลอยไปกับสายลมที่พัดเอื่อยๆ

เธอใช้เวลาอยู่ซักพักใหญ่... ในการทำใจ

ภาพของยายที่กำลังยิ้มอย่างอ่อนโยนลอยเข้ามาในความคิด น้ำเสียงที่เคยปลอบประโลมว่า ‘ไม่เป็นไรนะลูก สู้ๆ เดี๋ยวทุกอย่างก็ดีขึ้นเอง’ ยายคงจะเสียใจแค่ไหนถ้ารู้ว่าหลานสาวคนเดียวที่สู้ทนทำงานหาเงินส่งตัวเองเรียนมาตลอด กำลังจะก้าวเท้าเข้าสู่เส้นทางที่มืดมนเช่นนี้

แต่น้ำตาของเธอไม่ไหลออกมาอีกแล้ว บางทีเธออาจจะร้องไห้ไปจนหมดสิ้นแล้วเมื่อคืนนี้ หรือบางที... ส่วนลึกในใจของเธอก็เริ่มยอมรับชะตากรรมนี้แล้วจริงๆ

หนี้ก้อนมหาศาลที่เธอไม่มีวันชดใช้ได้คือโซ่ตรวนที่มองไม่เห็น อนาคตที่แขวนอยู่บนเส้นด้ายคือเครื่องต่อรองที่เธอไม่อาจปฏิเสธ และคำขู่ที่จะทำลายทุกสิ่งทุกอย่างของเธอก็คือคำพิพากษาที่เด็ดขาด

เธอไม่มีทางเลือกอื่นใดเลยจริงๆ

แต่ท่ามกลางความมืดมนและสิ้นหวังนั้น ลึกลงไปในใจ... กลับมีความรู้สึกแปลกประหลาดที่กำลังก่อตัวขึ้นอย่างเงียบเชียบ มันคือความตื่นเต้น... ความอยากรู้อยากเห็นระคนหวาดหวั่นต่อสิ่งที่จะเกิดขึ้นต่อไป

อ้อมกอดของเขาเมื่อคืนมันไม่ได้น่ารังเกียจอย่างที่เธอคิด รสจูบของเขามันก็... ไม่ได้เลวร้ายเลยสักนิด สัมผัสของเขามันปลุกปั่นบางอย่างในตัวเธอที่เธอไม่เคยรู้จักมาก่อน มันคือความรู้สึกต้องห้ามที่ทำให้เธอทั้งกลัวและสับสน

เย็นวันนี้... บทเรียนบทต่อไปกำลังจะเริ่มต้นขึ้น เธอไม่รู้ว่าเขาจะ ‘สอน’ อะไรเธอบ้าง แต่ลึกๆ แล้ว เธอก็อยากจะรู้...

เมื่อตัดสินใจได้เด็ดขาดแล้ว จิตใจที่เคยสับสนวุ่นวายก็กลับมาสงบนิ่งลงอย่างน่าประหลาด มันคือความสงบก่อนพายุจะเข้าอย่างนั้นหรือ? จีน่าสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ยืดตัวตรงอย่างมั่นคง ก่อนจะลุกขึ้นยืนแล้วมุ่งหน้าไปยังจุดหมายปลายทางที่เธอรู้ดีว่าต้องไป

เธอไม่ได้กลับไปที่หอพักเพื่อเปลี่ยนเสื้อผ้า แต่กลับไปที่ ‘ONYX Club’ ในชุดนักศึกษาที่เรียบร้อยตัวเดิม มันเหมือนเป็นการประกาศอย่างเงียบๆ ว่าเธอมาที่นี่ในฐานะนักศึกษาที่กำลังจะมา ‘ชดใช้หนี้’ ไม่ใช่ในฐานะผู้หญิงกลางคืนที่มาเพื่อขายบริการ

เมื่อเธอก้าวเท้าเข้าไปในคลับซึ่งยังไม่ถึงเวลาเปิดทำการ บรรยากาศจึงเงียบสงบ มีเพียงพนักงานบางส่วนที่กำลังเตรียมความพร้อมสำหรับค่ำคืนนี้ การ์ดหน้าเข้มที่ยืนอยู่หน้าประตูจำเธอได้ทันที เขาไม่ได้พูดอะไร เพียงแค่ผายมือเชื้อเชิญให้เธอเดินเข้าไปยังลิฟต์ส่วนตัวที่ทอดตรงไปยังเพนท์เฮาส์ชั้นบนสุด

ทุกย่างก้าวที่เดินไป ทุกวินาทีที่ลิฟต์เคลื่อนตัวสูงขึ้น หัวใจของจีน่าเต้นแรงขึ้นเรื่อยๆ แต่มันไม่ใช่จังหวะของความตื่นตระหนกเหมือนเมื่อวาน หากแต่เป็นจังหวะที่ผสมปนเปไปด้วยความประหม่า ความหวาดหวั่น และความคาดหวังบางอย่างที่เธอไม่อาจหาคำมานิยามได้

ติ๊ง!

ประตูลิฟต์เปิดออก เผยให้เห็นโถงทางเดินหรูหราที่ทอดไปสู่ห้องทำงานของเขา จีน่าก้าวออกมาจากลิฟต์ และพบว่าบานประตูไม้ขนาดใหญ่บานนั้นเปิดแง้มรอเธออยู่แล้ว ราวกับเขารู้ล่วงหน้าว่าเธอจะมาถึงเวลานี้

หญิงสาวสูดหายใจเข้าลึกๆ เป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะผลักประตูเข้าไปเบาๆ

อัคนีนั่งอยู่บนโซฟาหนังตัวเดิม ในมือไม่ได้ถือแก้วบรั่นดีเหมือนเมื่อคืน แต่กลับเป็นแฟ้มเอกสารที่เขากำลังก้มหน้าก้มตาอ่านมันอยู่ แสงไฟสีวอร์มไลท์สาดส่องลงบนใบหน้าคมคายของเขา ทำให้เงาตกกระทบบนสันกรามและโหนกแก้มอย่างงดงาม เขาอยู่ในชุดลำลองสบายๆ เป็นเสื้อยืดสีเทาเข้มที่พอดีตัว กับกางเกงสแล็คสีดำ ทำให้เขาดูผ่อนคลายและเข้าถึงง่ายกว่าเมื่อวาน... แต่นั่นก็เป็นเพียงภาพลวงตาเท่านั้น

เมื่อได้ยินเสียงประตู เขาก็เงยหน้าขึ้นจากแฟ้มเอกสารช้าๆ ดวงตาคมกริบคู่นั้นจับจ้องมาที่เธอทันที

และเธอก็ได้ไปหาเขาที่คลับ และตามที่ตกลงไว้

สายตาของเขากวาดมองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้าในชุดนักศึกษาเสื้อเชิ้ตสีขาวเรียบๆ กับกระโปรงพลีทสีดำที่ยาวคลุมเข่า ก่อนจะมาหยุดอยู่ที่ใบหน้าของเธอ แววตาของเขาไม่ได้แสดงอารมณ์ใดๆ

“มาแล้วเหรอ” เขาถามเสียงเรียบ วางแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะ

“ค่ะ” จีน่าตอบรับเสียงเบา เธอเดินเข้าไปหยุดยืนอยู่กลางห้อง ไม่กล้าขยับเข้าไปใกล้กว่านั้น

บรรยากาศเริ่มกลับมาตึงเครียดอีกครั้ง ความรู้สึกที่เธอพยายามสร้างขึ้นมาเพื่อปลอบใจตัวเองเริ่มสั่นคลอน แม้จะกลัวแต่ก็ตื่นเต้นอยู่ไม่น้อย ความรู้สึกสองอย่างนี้กำลังต่อสู้กันอย่างรุนแรงอยู่ในใจ

อัคนีลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก่อนจะก้าวเข้ามาหาเธอช้าๆ

เขามาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าเธอ

“สอบเป็นยังไงบ้าง?” เขาถามขึ้นมาดื้อๆ เป็นคำถามที่เธอไม่คาดคิดว่าจะได้ยินจากปากเขา

“ก็... ก็พอทำได้ค่ะ” เธอตอบเสียงตะกุกตะกัก

“ดี” เขาพยักหน้ารับรู้ ก่อนที่มือของเขาจะเอื้อมมาเชยคางเธอขึ้นเบาๆ เหมือนเมื่อคืน บังคับให้สบตากับเขาตรงๆ "ในเมื่อเรื่องที่เธอต้องรับผิดชอบในตอนเช้าเสร็จสิ้นแล้ว..."

เขาเว้นจังหวะไปชั่วครู่ ดวงตาคมกริบฉายแววร้อนแรงขึ้นมาอย่างชัดเจน

“...ทีนี้ก็ถึงเวลา... มาทำหน้าที่ที่เธอต้องรับผิดชอบกับฉันต่อได้แล้ว”