Chapter 5

Chapter 5

พายุทรายด้านนอกพัดโหมกระหน่ำจนเสียงลมหวีดหวิวปะทะกับบานหน้าต่างกระจกหลากสี ของห้องพักส่วนตัว แต่อนุภาพของลมมรสุมไม่อาจย่างกรายเข้ามาภายในห้องโถงกว้างใหญ่ที่ถูกอบด้วยกลิ่นน้ำหอมกุหลาบดามัสกัสผสมกลิ่นไม้สนสด กลิ่นหอมฟุ้งนุ่มนวลนั้นอบอวลกลบไอร้อนของพายุทะเลทรายด้านนอกจนหมดสิ้น นลินานั่งถอนหายใจเบา ๆ อยู่บนตั่งบุนวมลายอาหรับ นิ้วเรียวยาวของเธอเกลี่ยถ้วยชาเซรามิกทรงสูงที่ชาร้อนนั้นเริ่มเย็นชืดไปแล้ว ความเงียบงันในวังทำให้เธอรู้สึกเหมือนเวลาเคลื่อนผ่านไปอย่างเชื่องช้า ท่านชีคคาลิลกับตาริกออกไปตรวจแถบชายแดนทางทิศตะวันตกตั้งแต่รุ่งสาง เนื่องจากพายุทรายทำลายแนวค่ายพักชั่วคราวของชาวบ้าน และก่อนที่เขาจะออกไป เขาไม่ได้บอกเธอ

สักคำ มีเพียงทิ้งความอุ่นร้อนของสัมผัสยามเช้าไว้บนหน้าผากของเธออย่างถือวิสาสะและเอาแต่ใจ โดยที่เธอไม่ได้อนุญาตเสียด้วยซ้ำ และคำพูดทิ้งท้ายแสนราบเรียบที่ฟังดูเหมือนคำสั่งมากกว่าความห่วงใย

‘อยู่ให้สบาย แต่อย่าพยายามเดินสุ่มสี่สุ่มห้าออกไปกลางมรสุม’

เสียงกลอนประตูไม้สักสลักลายดังกริ๊ก เบา ๆ ดึงนลินาออกจากภวังค์ความคิด ร่างเล็กในชุดยาวแบบชาวเบดูอินสีชมพูบานเย็นสดใสเดินก้าวรวดเร็วเข้ามาในห้อง พร้อมกับถาดทองเหลืองใบใหญ่ที่มีอุปกรณ์หลากหลายวางเรียงราย ใบหน้าจิ้มลิ้ม นัยน์ตากลมโตสุกใส และรอยยิ้มกว้างที่เปิดเผยจนเห็นไรฟันขาวสะอาดยามเห็นหน้าเธอ

“ซาลามค่ะ คุณนลินา!” สาวน้อยวัยสิบแปดปีเอ่ยทักทายเสียงสดใสปานนกกระจิบยามเช้า เธอค้อมตัวลงนิดหนึ่งอย่างตื่นเต้น ก่อนจะวางถาดลงบนโต๊ะไม้ข้างตั่ง

“หนูชื่อ ยาซีรา ค่ะ! ท่านชีคสั่งไว้ตั้งแต่เมื่อคืนว่าให้หนูมาคอยดูแลและอยู่เป็นเพื่อนคุณทั้งวัน ท่านชีคบอกว่ากลัวคุณจะเหงาจนคิดจะปีนกำแพงวังหนีพายุออกไป!”

นลินาชะงักไปนิดหนึ่ง เมื่อได้ยินชื่อของชายผู้เป็นเจ้าของวัง

“เขาสั่งไว้แบบนั้นเหรอ?”

“ใช่ค่ะ!” ยาซีราทรุดตัวลงนั่งบนพรมหนานุ่มข้างตั่งอย่างคล่องแคล่ว ไร้ซึ่งความประหม่าหรือเกร็งอย่างนางกำนัลคนอื่น ๆ

“ท่านชีคบอกอีกนะคะ ว่าคุณเป็นแขกคนสำคัญมากห้ามปล่อยให้นั่งอยู่เฉย ๆ เด็ดขาดเพราะท่านชีคกลัวคุณเบื่อที่นี่ แล้วก็นี่ค่ะ!”

สาวน้อยชูถ้วยกระเบื้องเล็ก ๆ ที่บรรจุแป้งเนื้อเหนียวสีน้ำตาลเข้มจัดขึ้นมา กลิ่นสมุนไพรเข้มข้นผสมกลิ่นน้ำมันดอกส้มและใบชาโชยเข้าเตะจมูกนลินาทันที

“นี่คืออะไรน่ะ?” นลินาขมวดคิ้วเล็กน้อย ชะโงกหน้าเข้ามามอง

“เฮนน่าค่ะ!” ยาซีราตอบ นัยน์ตาเป็นประกายวาววับ

“หญิงสาวในอัลซาฮาราเวลาเบื่อ ๆ หรือเวลาจะเข้าพิธีสำคัญ เราจะวาดลายเฮนน่ากันค่ะ! วันนี้หนูจะวาดลายกุหลาบทะเลทรายให้คุณเอง ฝีมือหนูดีที่สุดในวังชั้นในเลยนะ ขนาดท่านน้าฟาริดายังเคยชมเลย”

นลินามองกรวยบีบแป้งในมือของสาวน้อย ก่อนจะหลุบสายตามองมือข้างซ้ายของตัวเองที่เพิ่งจะปลดผ้าพันแผลออก รอยถลอกเล็ก ๆ เริ่มแห้งเป็นรอยแผลเป็นบาง ๆ

“ฉันคงวาดไม่สวยหรอก แล้วก็ไม่เคยทำด้วย”

“เรื่องนั้นไม่ต้องเป็นห่วงค่ะ! ยาซีราจัดการเอง” เด็กสาวไม่รอคำอนุญาตเป็นทางการ เธอยื่นมือไปจับมือบางของนลินาขึ้นมากุมไว้อย่างเบามือ สัมผัสผิวมือของเด็กสาวนุ่มและอบอุ่น

“มือของคุณนลินานิ่มจังเลยค่ะ สมกับเป็นมือของช่างตัดเสื้อผ้าสวย ๆ อย่างที่คุณเป็นเลย”

นลินาผ่อนลมหายใจออกเบา ๆ รู้สึกตัวว่าไหล่ที่เคยเกร็งเริ่มผ่อนคลายลงไปได้มาก ความสดใสและร่าเริงของยาซีราเหมือนสายลมเย็นที่พัดเข้ามาทลายความอึดอัดในห้องแห่งนี้

แป้งเฮนน่าเย็น ๆ สัมผัสลงบนหลังมือของนลินา ปลายกรวยเล็กบีบน้ำแป้งสีเข้มออกมาเป็นเส้นสายอ่อนช้อย ยาซีราตั้งใจวาดลวดลายอย่างพิถีพิถัน ปากก็ชวนคุยไม่หยุดหย่อนด้วยน้ำเสียงเจื้อยแจ้ว

“รู้ไหมคะคุณนลินา...” ยาซีราเอียงคอขณะจรดปลายกรวยบีบแป้งเป็นรูปกลีบดอกไม้

“ตามธรรมเนียมของพวกเรา ลายเฮนน่าบนมือของหญิงสาวมีความหมายซ่อนอยู่เยอะมากเลยนะคะ ถ้าเป็นลายกุหลาบทะเลทรายสลับลายเครือเถาแบบนี้...”

“แบบนี้หมายความว่าไง?” นลินาถามด้วยความสนใจ สายตาจดจ้องมองเส้นสายอันประณีตที่ค่อย ๆ ก่อตัวขึ้นบนผิวเนื้อ

“หมายถึงการเปิดรับความรัก และพันธนาการที่ไม่มีวันตัดขาดค่ะ” ยาซีราช้อนสายตาขึ้นมองนลินาแล้วยิ้มพรายอย่างมีเลศนัย

“ท่านชีคท่านเน้นย้ำกับหนูสามรอบเลยนะคะว่า ให้วาดลายกุหลาบแห่งฟาริสให้คุณเท่านั้น ห้ามใช้ลายอย่างอื่นเด็ดขาด”

นลินาชะงักกึก ลมหายใจสะดุดไปจังหวะหนึ่ง ความร้อนวิ่งผ่านจากลำคอขึ้นมาถึงใบหู “เขา...สั่งลายนี้เหรอ?”

“ใช่ค่ะ!” ยาซีราหัวเราะคิกคัก เสียงหัวเราะสดใสใสกระจ่าง

“ท่านชีคน่ะ ปกติไม่เคยสนใจเรื่องไร้สาระของพวกผู้หญิงหรอกนะคะ ตึกกว้าง ๆ ฝั่งนู้นหรือเรื่องงานผ้างานวาด ท่านไม่เคยแวะไปดูเลยสักครั้ง แต่เมื่อคืนนี้ ท่านกลับเรียกหนูไปพบที่ห้องทำงานเพื่อดูสมุดภาพลายเฮนน่าตั้งครึ่งชั่วโมงแน่ะ!”

นลินาเม้มริมฝีปากแน่น หัวใจเต้นระทึกผิดจังหวะขึ้นมาอย่างควบคุมไม่ได้ ภาพใบหน้าคมคายดุดันของท่านชีคคาลิลที่กำลังนั่งเปิดสมุดภาพลายเฮนน่าของสตรีฉายชัดขึ้นในหัว ชายผู้ครองแผ่นดินอันทรงอำนาจและเย็นชาเนี่ยนะ จะมานั่งเลือกลายเส้นบนมือให้เธอ?

“เขาคงแค่อยากให้ฉันมีอะไรทำแก้เบื่อมากกว่า” นลินาพยายามปรับน้ำเสียงให้เรียบตึง กลบความรู้สึกปั่นป่วนในอก

“เขาคงไม่อยากเห็นฉันเดินไปเดินมาในวังให้เกะกะสายตา”

“จริงเหรอคะ?” ยาซีราเลิกคิ้ว ยิ้มหยอกเย้า

“แต่ตอนที่ท่านชีคสั่งหนู นัยน์ตาของท่านชีคไม่ได้ดูเหมือนคนที่กำลังคิดว่าคุณนลินาเกะกะเลยนะคะ หนูรับใช้ในวังนี้มาตั้งแต่เด็ก ไม่เคยเห็นท่านชีคมองใครด้วยสายตาแบบที่มองคุณมาก่อนเลยล่ะค่ะ”

“สายตาแบบไหนกัน...” นลินากระซิบถามเสียงแผ่วเบาจนแทบหลุดหายไปในลมมรสุมนอกหน้าต่าง

“สายตาเหมือนพญาอินทรีที่เจอสิ่งที่ล้ำค่าที่สุด และกลัวว่าถ้าละสายตาไปแม้แต่เสี้ยววินาที สิ่งนั้นจะบินหายไปในอากาศน่ะสิคะ” ยาซีราวางกรวยบีบแป้งลง ยื่นมือไปแตะชาดอกส้มชงใหม่ที่ส่งกลิ่นหอมอบอวนยื่นให้เธอ

“ลองดื่มชาส้มร้อน ๆ ดูสิคะ นี่ก็สูตรโปรดของท่านชีคเหมือนกัน ท่านบอกว่าถ้าคุณได้ลองลิ้มรสความหวานฉ่ำผสมความขมปลายลิ้นของส้มในทะเลทราย คุณจะเข้าใจเมืองนี้มากขึ้น”

นลินารับแก้วชามาถือไว้ ความร้อนจากแก้วส่งผ่านฝ่ามือไปถึงหัวใจ เธอลิ้มรสชาร้อนช้า ๆ รสชาติหวานฉ่ำของเนื้อส้มอบแห้งปะทะเข้ากับความขมบางเบาของชาดำและกลิ่นหอมของกระวาน เป็นรสชาติที่ซับซ้อนแต่กลับทิ้งความนุ่มนวลติดอยู่ที่โคนลิ้นอย่างน่าประหลาด ไม่ต่างจากตัวตนของชายที่เป็นเจ้าของสถานที่แห่งนี้

“แล้ว...” นลินาทอดสายตามองลวดลายเฮนน่าสีน้ำตาลเข้มที่เริ่มแห้งบนหลังมือ

“ปกติ เขาออกไปตรวจงานแบบนี้บ่อยไหม?”

“ถ้าพายุเข้าก็บ่อยค่ะ” ยาซีราตอบพลางเก็บอุปกรณ์

“แต่ปกติท่านชีคจะไม่เคยเร่งรัดให้ตาริกเตรียมม้าขี่กลับในวันเดียวกันเลยนะคะ เว้นแต่ครั้งนี้ ตอนเช้าหนูแอบได้ยินตาริกบ่นว่า ท่านชีคสั่งให้เตรียมม้าเร็วไว้ล่วงหน้า เพราะท่านจะรีบกลับมาให้ทันทานอาหารเย็น”

นลินามองออกไปนอกหน้าต่าง ม่านฝุ่นทรายสีทองยังคงหมุนวนอยู่กลางอากาศ แสงอาทิตย์เริ่มลดลงต่ำลงทุกที ลมหายใจของเธอหนักขึ้นนิดหน่อย ยามคิดถึงเวลาเย็นที่กำลังจะมาถึง สัมผัสแห้งของแป้งเฮนน่าบนผิวเนื้อ รสขมหวานของชาส้มบนลิ้น และเสียงหัวเราะของยาซีราที่ยังคงดังอยู่ข้าง ๆ ทุกอย่างในวังแห่งนี้ กำลังค่อย ๆ แทรกซึมเข้ามาในความรู้สึกของเธอทีละน้อย โดยที่เธอไม่อาจต้านทานได้เลย