Lahat ng Kabanata ng บำเรอรักสุดขอบฟ้า: Kabanata 1 - Kabanata 10

Chapter 1ลมทะเลทรายยามค่ำคืนไม่ได้พัดพาความเย็นสบายมาด้วย แต่มันกลับหอบเอาไอร้อนที่สะสมมาตลอดทั้งวันพร้อมกับเกล็ดทรายละเอียดที่บาดผิวหน้าเบา ๆ ทุกครั้งที่ถูกสายลมปะทะ นลินากระชับผ้าคลุมไหล่ผืนบางเข้าหาตัวเอง ขอบผ้าซาตินเนื้อดีเริ่มสากกระด้างด้วยละอองฝุ่นทราย ลิ้นของเธอสัมผัสได้ถึงรสเค็มปร่า และฝุ่นผงทรายที่หลุดรอดเข้ามาในริมฝีปากที่แห้งผาก เสียงกีบเท้าอูฐเดินกระทบพื้นหินสลับทรายเป็นจังหวะหนัก ๆ ชวนให้เวียนหัว กลิ่นสาบสัตว์ผสมกับกลิ่นไหม้ของควันไฟจากแคมป์คนเดินทางที่อยู่ไกลออกไปลอยมาตามลม ลอยมาเตะจมูก นลินาพยายามผ่อนลมหายใจเข้าทางปากเบา ๆ เพื่อหลีกเลี่ยงกลิ่นฉุนนั้น แต่ทว่าหัวใจที่เต้นระทึกจนชิดแผ่นอก กลับทำให้จังหวะการหายใจของเธอนั้นติดขัด“หยุด” เสียงทุ้มต่ำภาษาอารบิกดังก้องขึ้นกลางความมืดมืด น้ำเสียงนั้นไม่ได้ดังเกินไป แต่กลับหนักแน่นและฟังดูมีอำนาจเสียจนขบวนเดินทางเล็ก ๆ ด้านหน้าหยุดชะงักทันที นลินาชะงักมือที่กำลังจัดผ้าคลุม สายตาของเธอพร่ามัวจากความมืด ที่มีเพียงแสงของดวงดาวและแสงไฟริบหรี่จากตะเกียงน้ำมันร่างสูงใหญ่บนหลังม้าสายพันธุ์อาหรับสีดำสนิทค่อย ๆ ควบเข้ามาใกล้ แสงไฟตก

Chapter 3แสงอาทิตย์ยามเช้าของทะเลทรายไม่ได้เริ่มต้นด้วยความอบอุ่น แต่กลับสาดแสงสีทองดูดุร้ายลงบนผืนทรายจนสว่างโรจน์ ยอดโดมและหอคอยสลักลายอาหรับของพระราชวังดินเหนียวโบราณทอดเงาเป็นแนวทแยงยาวเหยียด นลินาเดินก้าวออกมารับสายลมยามเช้าตรงระเบียงกว้าง สัมผัสผิวกายปะทะเข้ากับความเย็นเฮือกสุดท้ายของค่ำคืน ก่อนที่ไอร้อนจะเริ่มก่อตัวขึ้นจากผืนทรายที่กว้างสุดลูกหูลูกตาด้านล่างนั่น กลิ่นเครื่องเทศเข้มข้นอย่างอินทผาลัมต้ม คานาเฟห์หวานเลี่ยน และกลิ่นควันไม้สนโอมังลอยโชยขึ้นมาจากครัวหลวงด้านล่าง ผสมผสานกับกลิ่นชาดำต้มใส่ลูกกระวานที่ส่งกลิ่นฉุนกึก“อาหารเช้าพอจะถูกปากเจ้าไหม แม่ดอกไม้นอกแดน?”เสียงสตรีวัยกลางคนดังขึ้นจากด้านหลัง นลินาหันไปพบกับฟาริดา หญิงชาวเบดูอินอาวุโสในชุดอาบายะห์สีน้ำเงินเข้ม สลักดิ้นทองรอบคอ รูปร่างท้วม แต่ท่วงท่าการเดินและสายตาดำขลับคู่นั้นกลับดูคล่องแคล่วและคมกริบ ฟาริดาคือหัวหน้านางรับใช้ผู้ดูแลพระราชวังกลาง และเป็นคนเดียวที่ได้รับอนุญาตให้เข้าออกห้องนี้“ฉันยังไม่ได้แตะมันเลยค่ะ” นลินาเอ่ยตอบเรียบ ๆ สายตามองไปยังถาดอาหารเงินบนโต๊ะไม้แกะสลักที่มีแผ่นแป้งฮุบซ์ร้อน ๆ และเ

Chapter 5พายุทรายด้านนอกพัดโหมกระหน่ำจนเสียงลมหวีดหวิวปะทะกับบานหน้าต่างกระจกหลากสี ของห้องพักส่วนตัว แต่อนุภาพของลมมรสุมไม่อาจย่างกรายเข้ามาภายในห้องโถงกว้างใหญ่ที่ถูกอบด้วยกลิ่นน้ำหอมกุหลาบดามัสกัสผสมกลิ่นไม้สนสด กลิ่นหอมฟุ้งนุ่มนวลนั้นอบอวลกลบไอร้อนของพายุทะเลทรายด้านนอกจนหมดสิ้น นลินานั่งถอนหายใจเบา ๆ อยู่บนตั่งบุนวมลายอาหรับ นิ้วเรียวยาวของเธอเกลี่ยถ้วยชาเซรามิกทรงสูงที่ชาร้อนนั้นเริ่มเย็นชืดไปแล้ว ความเงียบงันในวังทำให้เธอรู้สึกเหมือนเวลาเคลื่อนผ่านไปอย่างเชื่องช้า ท่านชีคคาลิลกับตาริกออกไปตรวจแถบชายแดนทางทิศตะวันตกตั้งแต่รุ่งสาง เนื่องจากพายุทรายทำลายแนวค่ายพักชั่วคราวของชาวบ้าน และก่อนที่เขาจะออกไป เขาไม่ได้บอกเธอสักคำ มีเพียงทิ้งความอุ่นร้อนของสัมผัสยามเช้าไว้บนหน้าผากของเธออย่างถือวิสาสะและเอาแต่ใจ โดยที่เธอไม่ได้อนุญาตเสียด้วยซ้ำ และคำพูดทิ้งท้ายแสนราบเรียบที่ฟังดูเหมือนคำสั่งมากกว่าความห่วงใย‘อยู่ให้สบาย แต่อย่าพยายามเดินสุ่มสี่สุ่มห้าออกไปกลางมรสุม’เสียงกลอนประตูไม้สักสลักลายดังกริ๊ก เบา ๆ ดึงนลินาออกจากภวังค์ความคิด ร่างเล็กในชุดยาวแบบชาวเบดูอินสีชมพูบานเย็นสดใสเดินก

Chapter 7 เสียงกีบเท้าม้าหลายสิบคู่กระทบแผ่นหินทรายหน้าพระราชฐานชั้นในดังสะท้อนก้องผสานไปกับเสียงหวีดหวิวของลมมรสุมที่เริ่มแผ่วกำลังลง เสียงโกลาหลของเหล่าบ่าวรับใช้และองครักษ์ดังสลับกับเสียงคำรามต่ำ ๆ ของม้าศึกสายพันธุ์อาหรับ นลินายืนนิ่งอยู่กลางห้องโถงกว้าง นิ้วเรียวเกร็งแน่นจนผ้าคลุมไหล่ซาตินยับย่นอยู่ในกำมือ กลิ่นควันถ่านไม้และเนยจีจากครัวหลวงยังคงติดตามเสื้อผ้าและปลายผมของเธอ แต่ในวินาทีนี้กลิ่นอายเหล่านั้นกลับถูกกลบด้วยกลิ่นฝุ่นทรายแห้งผาก และกลิ่นคาวเลือดที่ลอยเข้ามาปะทะจมูกทันทีที่บานประตูไม้สักบานใหญ่เปิดออก ตาริกก้าวเข้ามาเป็นคนแรก ชุดเครื่องแบบองครักษ์ของเขาสากกระด้างไปด้วยคราบฝุ่นทรายสีเข้ม ใบหน้าติดแผลเป็นมีร่องรอยความตึงเครียดอย่างเห็นได้ชัด แต่สิ่งที่ทำให้จังหวะการหายใจของนลินาสะดุดกึก คือร่างสูงใหญ่ที่เดินตามเข้ามาด้านหลัง ท่านชีคคาลิลยึดบ่าของตาริกไว้หลวม ๆ เสื้อโต๊บสีขาวบริสุทธิ์บัดนี้ฉีกขาดบริเวณหัวไหล่ขวา คราบเลือดสีแดงเข้มแห้งกรังเป็นวงกว้าง ตัดกับเนื้อผ้าสีขาวอย่างน่ากลัว ลมหายใจของเขาติดขัดเป็นจังหวะสั้น ๆ

Chapter 9เสียงพายุทรายด้านนอกกึกก้องผสานไปกับเสียงลมพัดผ่านช่องระบายอากาศบนเพดานสูง เสียงหวีดหวิวฟังคล้ายเสียงถอนหายใจของทะเลทราย แสงเทียนในห้องสลัวยังคงวูบวาบส่องกระทบเงาของท่านชีคคาลิลและนลินาที่ทาบทับลงบนพื้นพรมถักทอ ลมหายใจอุ่นจัดของเขายังคงตกกระทบอยู่บนหน้าผากเนียนของเธอ ความร้อนจากฝ่ามือใหญ่ที่กุมกรอบหน้าของเธอไว้นั้นฉ่ำอุ่น ทว่ากลับเต็มไปด้วยพันธนาการอันหนักอึ้ง นลินาใช้เวลานานหลายวินาทีกว่าจะบังคับให้นิ้วมือสั่นเทาของตนยกขึ้นดันแผ่นอกกว้างของเขาออก สัมผัสถึงความเกร็งแน่นของกล้ามเนื้อใต้อกเสื้อคลุมหลวม ๆ และจังหวะหัวใจที่เต้นรัวและหนักแน่นไม่แพ้กันท่านชีคคาลิลยอมถอยห่างออกไปเพียงครึ่งก้าว เขานิ่งมองดวงตากลมโตสุกใสของเธอที่เพิ่งรอดพ้นจากสัมผัส นัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มของเขาล้ำลึก ทิ้งร่องรอยความรู้สึกบางอย่างที่ไม่อาจเอื้อนเอ่ยลอยค้างอยู่ในอากาศ“คุณไม่มีสิทธิ์ทำแบบนี้กับฉันนะคะ แม้ว่าคุณจะเป็นท่านชีคก็เถอะ ฉันไม่ได้ยินยอม” นลินากระซิบ น้ำเสียงของเธอแหบพร่าและเบาหวิวราวกับเกรงว่าหากพูดดังกว่านี้ น้ำตาที่คลอเบา ๆ ในดวงตาจะไหลร่วงลงมา“และคุณไม่มีสิทธิ์กักขังใครไว้ เพียงเพราะคุณอยากเ